II FZ 504/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Grzelak po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "M." S.A. z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 789/07 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "M." S.A. z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 stycznia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz odmowy rozłożenia na raty płatności na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie. 4 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 maja 2007 r, sygn. akt III SA/Wa 789/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.), odmówił "M." S.A. z siedzibą w Ł. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 stycznia 2007 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia oraz odmowy rozłożenia na raty płatności na Państwowy Fundusz Rahablitacji Osób Niepełnosprawnych ( zw. dalej: PFRON ). Uzasadniając Sąd wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż wykonanie decyzji nakładającej na stronę skarżącą określone obowiązki może spowodować negatywne konsekwencje finansowe, jednak nie zawsze musi łączyć się z powstaniem nieodwracalnych skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody. Zdaniem Sądu w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem strona nie wykazała, aby wpłata kwoty 1.000.000,00 zł mogła narazić ją na zachwianie płynności finansowej. Jest to znaczna kwota, ale nie bez znaczenia są również możliwości finansowe skarżącej. Zażalenie od powyższego postanowienia złożyła podatniczka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając je w całości. Zarzucając orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji wobec realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji majątkowej skarżącej, naruszenie art. 224 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. t.j. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.: w skrócie: O.p.) poprzez nieuwzględnienie ważnego interesu strony, jakim jest zachwianie płynności finansowej w przypadku zapłacenia przez skarżącą kwot zaległości na PFRON przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe pełnomocnik wnosił o uchylenie powyższego postanowienia i orzeczenie zgodne ze stanowiskiem skarżącego oraz dalsze zwolnienie od ponoszenia opłaty sądowej od zażalenia. W motywach zażalenia wskazano, że obowiązkiem skarżącego wnoszącego o wstrzymanie wykonania decyzji jest jedynie uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem podatniczki Sąd postanawiając o wstrzymaniu wykonania decyzji obowiązany jest ustalić, jaki wpływ będzie miało jej wykonania na sytuację finansową strony w konkretnym momencie oraz przez pryzmat konkretnego stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podatnika nie jest zasadne. Na wstępie rozważań należy wskazać, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi Sąd, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Użyte w wymienionym przepisie prawa wyrażenie "Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawa, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Kolejno należy podnieść, że Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie WSA w Warszawie odmówił stronie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji motywując to faktem, że nie dojrzał okoliczności przemawiających za trudną sytuacją wnioskującej, która byłaby powodem niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem we wniosku o wstrzymanie wnioskodawczyni nie podała poza wysokością zobowiązania, innych okoliczności, które mogłyby spowodować wystąpienie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje jednak, że WSA oddalając powyższy wniosek powinien oprzeć się na tym, że podatniczka złożyła skargę na decyzję w przedmiocie odmowy umorzenia oraz odmowy rozłożenia na raty płatności należnych wpłat na PFRON. Tymczasem przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania oraz rodzą określone skutki materialnoprawne. Zaskarżona decyzja nie rodzi takich skutków i w związku z tym nie powoduje dla strony skarżącej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków. Wobec tego NSA w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3