III Ca 1748/23

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 1748/23</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W skardze opartej o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 401(1))">art. 401^{<!-- -->1} </a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a> wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2023 r. wydanego w sprawie SK 85/22, radca prawny <span class="anon-block">W. M.</span> wniósł o zmianę punktu 5 postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 lipca 2022 r. w sprawie III Ca 2269/21 przez przyznanie radcy prawnemu tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwoty 450 zł oraz zmianę punktu 11 postanowienia Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie I Ns 324/19 przez przyznanie radcy prawnemu tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwoty 5.400 zł – należności wyliczonych na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2022 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. 2018,poz. 265 z późn.zm.) – w obu przypadkach z doliczeniem 23 % podatku VAT w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( tj. Dz.U. 2019, poz.68).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->co następuje:</strong> </p> <p>Skarga częściowo jest zasadna. Istotnie, na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego w skardze przywołanego, uznano, iż § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 68 ze zm.) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 31;art. 31 ust. 3;art. 32;art. 32 ust. 1;art. 32 ust. 1 zd. 2;art. 92;art. 92 ust. 1;art. 92 ust. 1 zd. 1)">art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a>. Trybunał wskazał między innymi, że § 8 rozporządzenia z 3 października 2016 r. na­rusza standard konstytucyjny. Przepis ten - nie mając ku temu upoważnienia w ustawie - w zakresie wynagrodzenia w arbitralny sposób pogarsza sytuację radców praw­nych świadczących pomoc prawną z urzędu w porównaniu z sytuacją radców prawnych z wyboru. Stawki minimalne określone dla tych ostatnich w rozporządzeniu z 22 października 2015 r. znacznie przewyższają opłaty ustalone dla radców prawnych z urzędu. Istotą więc tego rozstrzygnięcia było wyrównanie sytuacji radcy prawnego udzielającego pomocy prawnej z wyboru i radcy prawnego udzielającego pomocy prawnej z urzędu.</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2022 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. 2018,poz. 265 z późn.zm.) zmienił zaskarżone orzeczenia, przyznając radcy prawnemu wynagrodzenie równe wynagrodzeniu radcy prawnego działającego z wyboru.</p> <p>W pozostałej jednak części, skarga jako bezzasadna, na mocy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 412;art. 412 § 2)">art. 412 § 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a> podlega oddaleniu – co dotyczy naliczenia podatku VAT od przyznanego wynagrodzenia. Jak stanowi przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 32;art. 32 ust. 1)">art. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskie</a> wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zgodnie z zasadą wyrażoną przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 178;art. 178 ust. 1)">art. 178 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a> sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji</a> oraz ustawom. Sądy stoją na straży <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji</a>. Nie może więc Sąd zaakceptować wszystkich żądań skargi – zmierzających do nierównego traktowania radców prawnych w zależności od tego czy zostali przybrani z wyboru czy też z urzędu. Stanowisko, że wyłącznie przepis § 8 cyt. wyżej rozporządzenia utracił moc prowadzi do kolejnej nierówności. Nierówność ta, jako sprzeczna z konstytucyjną zasadą równości skutkuje oddaleniem skargi w pozostałej części.</p> </div>