IV SA/Wr 348/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA del. Tomasz Judecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Gminnego Centrum Sportu Trzebnica-Zdrój Sp. z o.o. z/s w Trzebnicy z dnia [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia 30 marca 2022r. ; II. zasądza od Gminnego Centrum Sportu Trzebnica-Zdrój Sp. z o.o. z/s w Trzebnicy na rzecz skarżącego D. D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem D. D. (dalej: strona, skarżący) z dnia 23 lutego 2022r., adresowanym do Gminnego Centrum Sportu [.. .]sp. z o.o. (dalej: organ, Spółka) o udostępnienie informacji publicznej poprzez : 1/udostępnienie w formie skanu regulaminu wynajmowania Hali Widowiskowo Sportowej im. [...] w T.; 2/ udostępnienie w formie skanu cennika wynajmowania Hali Widowiskowo Sportowej im. [...] w T. oraz cennika wynajmu pozostałych pomieszczeń, którymi zarządza spółka; 3/ udzielenie informacji , czy Spółka finansowała Galę Contra MMA, która odbyła się [...] w Hali Widowiskowo Sportowej im. [...] w T., jeśli tak, to strona wniosła o podanie kwoty dofinansowania; 4/ udzielenie informacji o wysokości kwoty za wynajem Hali Widowiskowo Sportowej im. [...] w T., jaką zapłacili organizatorzy gali Contra MMA, która odbyła się w dniu [...] , jednocześnie strona zawnioskowała o udostępnienie w formie skanu lub do wglądu umowę oraz fakturę za wynajem hali. Pismem z dnia 30 marca 2022r. organ udzielił odpowiedzi na pytania objęte punktami 1,2,3 przedmiotowego wniosku, zaś w odniesieniu pkt 4 wniosku poinformował ,że kwotę za wynajem ustalono z uwzględnieniem cennika. Decyzją z dnia 30 marca 2022r., wydaną z powołaniem się na przepisy art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) organ odmówił udostępnienia wnioskowanej pkt 4 wniosku informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji Spółka , odwołując się do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. , stwierdziła ,że wobec szerokiej definicji informacji publicznej , informacja wskazana w punkcie 4 wniosku strony należy do kategorii informacji publicznej i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. Wobec tego powołała się art. 5 ust. 2 u.d.i.p. , zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z uwagi na powyższe, Spółka dokonała oceny, czy pytanie określone w punkcie 4 w zakresie skanu (a w konsekwencji treści) umowy dotyczy informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy oraz pracownika pełniącego funkcje publiczne w spółce. W tym zakresie Spółka wskazała, że jest spółką prawa handlowego. Prowadzi przy tym działalność gospodarczą w zakresie wynajmu i zarządzania obiektów sportowych. Tym samym Spółka jest uczestnikiem rynku, na którym funkcjonują również inni przedsiębiorcy prowadzący ww. działalność, dysponujący podobnymi obiektami. Spółka powołała się na fakt, że postanowienia umowy objętej punktem 4 wniosku, dotyczą organizacji wydarzenia Contra MMA, organizowanego przez jej kontrahenta. Przedmiotowa umowa zawiera warunki handlowe, finansowe i organizacyjne, które zostały wypracowane w drodze intensywnych negocjacji i stanowi ona istotną wartość gospodarczą. Możliwość uzyskania przez konkurentów informacji w zakresie wynagrodzenia, pozostałych warunków organizacji wydarzenia, czy daty zawarcia umowy wzmacnia pozycję konkurentów Spółki na rynku wynajmu obiektów sportowych. Działanie to osłabia przy tym pozycję Spółki, albowiem inne podmioty dysponujące obiektami sportowymi, jako zainteresowane uzyskaniem wiedzy w zakresie warunków organizacji podobnych wydarzeń, mogłyby wykorzystać pozyskane dane w celu proponowania kontrahentom innych, być może korzystniejszych warunków współpracy. Tym samym, upublicznienie umowy objętej wnioskiem może potencjalnie zagrozić interesom Spółki, co stanowi przesłankę do utajnienia wnioskowanej informacji. Z uwagi na powyższe spółka podjęła działania w celu zachowania objętej wnioskiem umowy w poufności poprzez jej archiwizację w specjalnym segregatorze zawierającym treści stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Dostępność przedmiotowej umowy została ograniczona do osób, których udział był konieczny przy wykonywaniu umowy, a które to osoby zostały wskazane przez Prezesa Zarządu Spółki, przy czym uniemożliwiono do niej dostęp osobom trzecim. W konsekwencji , z tego względu ,że informacje określone w punkcie 4 wniosku stanowią tajemnicę przedsiębiorcy Spółka odmówiła ich udostępnienia . Strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy , podnosząc zarzut błędnego zastosowania przez organ przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. , a tym samym naruszenia prawa do uzyskania informacji zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej: Konstytucja RP) oraz w art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwarty do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167; dalej: MPPOiP). Strona wywodziła ,że przez tajemnicę przedsiębiorcy należy rozumieć nieujawnione do wiadomości publicznej takie informacje, których wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej mogłoby zagrażać lub naruszać interes przedsiębiorcy. W tym zakresie, powołując się na orzecznictwo , strona podniosła, że w przedmiocie ochrony tajemnicy przedsiębiorcy musi zachodzić łączne spełnienie następujących przesłanek: brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę: uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter i sposób zastosowania szczególną wartość gospodarczą, a ich ujawnienie mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę; podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji Według strony , w zastanym stanie faktycznym sprawy , co najmniej jedna z tych przesłanek nie została spełniona , a mianowicie uprawdopodobnienie wartości gospodarczej wnioskowanej informacji. Organ nawet nie podjął się próby realnego uprawdopodobnienia, że udostępnienie żądanej informacji publicznej mogłoby narazić przedsiębiorstwo na szkodę. Dostęp do informacji publicznej należy rozpatrywać zgodnie z zasadą in dubio pro libertate. Tym samym, wszelkie od niej odstępstwa powinny być traktowane wyjątkowo i nie można interpretować ich w sposób rozszerzający. Co za tym idzie, wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na rzecz jawności. Zdaniem strony , organ nie wykazał realnych okoliczności, które wskazywałaby, że przedsiębiorca, którego dotyczy decyzja, mógłby ponieść jakąkolwiek szkodę z uwagi na udostępnienie żądanej informacji. Według strony , nie jest w tym wypadku decydująca wyłącznie wola przedsiębiorcy nadającego całemu pakietowi informacji klauzulę poufności. W takim przypadku organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę i w czym znajduje ona uzasadnienie. Zatem samo uznanie przez przedsiębiorcę, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, nie jest wystarczającym do uznania, iż ograniczenie takie faktycznie ma miejsce. Tajemnica przedsiębiorcy, jak każda tajemnica ustawowo chroniona, ma bowiem charakter obiektywny, nie można jej subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które to osoby - z istoty rzeczy - nie będą zainteresowane ujawnianiem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu. Końcowo strona podniosła zarzut błędnego zastosowania art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , bowiem przedłużenie terminu na udzielenie informacji publicznej ma zastosowanie tylko, gdy organ ma zamiar udostępnić informację, a nie w przypadku wydania decyzji odmownej. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2022 r. organ utrzymał w mocy decyzję z dnia 30 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, W motywach decyzji ostatecznej Spółka ponowiła argumentację wskazaną w decyzji pierwszo-instancyjnej . Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżący wniósł o: 1/przeprowadzenie dowodu z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu organu z Rejestru Przedsiębiorców KRS na wykazanie faktu, że do reprezentacji organu upoważnieni w przypadku jednoosobowego zarządu są Prezes Zarządu wraz z Prokurentem; 2/stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 30 marca 2022r., ewentualnie uchylenie zaskarżanych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; 3/zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga została oparta na zarzutach naruszenia: 1/ przepisów prawa procesowego: - art. 107 § 1 pkt. 8 k.p.a. w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 z późn. zm.) (dalej: k.s.h.) w zakresie w jakim przepisy te określają obligatoryjny wymóg formalny decyzji administracyjnej polegający na złożeniu podpisów przez osoby upoważnione do reprezentacji organu, poprzez błędne i jednoosobowe podpisanie zaskarżonej decyzji, tj. niezgodnie ze sposobem reprezentacji organu ujawnionym w odpisie aktualnym z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, co skutkuje wadliwością zaskarżanej decyzji; - art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu. 2/ przepisów prawa materialnego: - art. 19 ust. 2 MPPOiP poprzez nieuzasadnione pozbawienie skarżącego prawa do informacji; - art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucja RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP; - art. 5 ust. 2 u.d.i.p w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy poprzez błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji, naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że przedmiotowa decyzja jest wadliwa, ponieważ została podpisana jednoosobowo, wyłącznie przez Prezesa Zarządu [...]. Nie wskazano przy tym (np. poprzez załączenie uchwały organu, bądź odpowiedniego pełnomocnictwa), aby Prezes Zarządu był upoważniony do jednoosobowego reprezentowania organu. Tym samym decyzja jest błędnie podpisana i zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ jako reprezentant spółki prawa handlowego, jest zobowiązany działać zgodnie z zasadami określonymi przez ustawodawcę w art. 205 ksh oraz zgodnie ze sposobem reprezentacji ujawnionym w odpisie aktualnym organu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS). W zastanym stanie prawnym i faktycznym sprawy organ uprawniony do reprezentacji podmiotu w przypadku zarządu jednoosobowego reprezentacja łączna Prezesa Zarządu łącznie z prokurentem. Zgodnie z odpisem aktualnym organu z KRS, skład organu jest jednoosobowy i składa się z prezesa organu (dalej: prezes). Wobec powyższego, do podpisania decyzji zobowiązanych jest prezes wraz z prokurentem. W dalszej kolejności skarżący zarzucił organowi brak uzasadnienia jakie dokładnie informacje handlowe, finansowe czy organizacyjne mają stanowić wartość gospodarczą i dlaczego na przykład warunki finansowe uznaje za rzekomą tajemnicę, skoro były one ustalone w oparciu o ogólnodostępny cennik. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z uzasadniającą je argumentacją. Organ wniósł również o skierowanie - na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) - sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 205 § 1 k.s.h organ podniósł, że łączny sposób reprezentacji dotyczyć może jedynie wypadków, kiedy zarząd w spółce jest wieloosobowy. Natomiast z przepisu art. 205 § 1 k.s.h. a contrario wynika, że jeżeli zarząd jest jednoosobowy, osoba stanowiąca zarząd ma prawo samoistnego reprezentowania spółki, a ograniczanie jej prawa przez ustanowienie obowiązku działania z inną osobą (np. prokurentem), jest bezskuteczne. Przemawia za tym ocena skutków takiego określenia sposobu reprezentacji, która - w wypadku niepowołania prokurentów - prowadziłaby do uniemożliwienia prawidłowo ustanowionemu zarządowi reprezentowania spółki. Powyższe potwierdza stwierdzenie, że sposób reprezentacji wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego obowiązuje jedynie w przypadku gdy zarząd spółki jest wieloosobowy. Nawet jeśli w sposobie reprezentacji spółki wskazane jest, że członek zarządu reprezentuje spółkę łącznie z prokurentem, a zarząd jest jednoosobowy, to spółkę może reprezentować jedyny członek zarządu, samodzielnie bez udziału prokurenta. Tym samym zarzut skarżącego jest bezpodstawny. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 13 ust. 2 u.d.i.p. organ stwierdził, że termin określony w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jego bieg rozpoczyna się od chwili otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Według organu, nawet gdyby przyjąć błędną optykę skarżącego za prawidłową, to i tak wskazane naruszenie pozostaje bez wpływu na treść wydanych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Rozstrzygając w ramach kontroli sądowoadministracyjnej daną sprawę wojewódzki sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że jest ona obarczoną wadą , wynikającą z naruszenia przepisów postępowania , skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego . Uprawniony bowiem jest najdalej idący zarzut skargi , dotyczący prawidłowości podpisania skargi, aczkolwiek z innych względów niż podniesionych w skardze. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej .Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, przewidując w art. 16 ust. 1, że odmowa udostepnienia informacji publicznej (...) przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji . Przy czym jak stanowi dalej ust. 2 pkt 1 art.16 u.d.i.p. do tych decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego , z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni. Przytoczony przepis art.16 u.d.i.p. dotyczy decyzji wydawanych przez organy władzy publicznej. Natomiast z uwagi na szeroko zakreślony przez ustawę o dostępie do informacji publicznej krąg podmiotów zobligowanych do udzielania informacji publicznej , nie będących organami władzy publicznej , konieczne było określenie procedury odmowy udzielenia informacji , gdy podmiotami zobowiązanymi są podmioty wskazane w art.4 ust.1 pkt 2-5 i ust.2 u.d.i.p. Stanowi o tym przepis art. 17 ust.1 u.d.i.p. , wedle którego do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji , nie będących organami władzy publicznej , o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienia informacji przepisy art.16 u.d.i.p. stosuje się odpowiednio. Z kolei ust. 2 tegoż przepisu przewiduje ,że wnioskodawca może wystąpić do podmiotu , o którym mowa w ust.1 , o ponowne rozpatrzenie sprawy . Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a. , co oznacza , że od decyzji wydanej przez podmiot nie będący organem władzy publicznej przysługuje stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, które to z kolei w art. 140 k.p.a. odsyłają w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Z przytoczonych przepisów wynika , że organ rozpatrujący sprawę w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany jest do stosowania przepisów wspólnych wszystkim postępowaniom , zawartych w Dziale I Kodeksu postepowania administracyjnego , zatytułowanym "Przepisy ogólne". W dziale tym znajduje się art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowiący ,że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wymaga też podkreślenia ,że zasada wyłączenia pracownika od udziału w sprawie w wyższej instancji stanowi dla strony gwarancję procesową bezstronnego, dwukrotnego rozpoznania sprawy, zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, sformułowaną w art. 15 k.p.a. Realizacja tej zasady ma na celu zapewnić, że nikt nie będzie sędzią we własnej sprawie, gdyż z wydanym poprzednio rozstrzygnięciem zwykle się identyfikuje przy jego ponownej ocenie ( zob. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 2/06 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Regulacja ta służy stworzeniu warunków przyczyniających się do wyeliminowania wszelkich wątpliwości co do bezstronności organu administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości ,że przepisy regulujące wyłączenie pracownika organu administracji od ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy pełnią funkcję gwarancji bezstronności i obiektywizmu przy rozpatrywaniu sprawy, a także służą zwiększeniu zaufania do organów . Pracownik organu administracji biorący już wcześniej udział w czynnościach postępowania administracyjnego, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy mógłby być determinowany wcześniej już zajętym stanowiskiem, ma on już bowiem określony pogląd na stan faktyczny sprawy i sposób rozstrzygnięcia tej sprawy. W sytuacji więc gdy ten sam pracownik organu ponownie rozpatruje tą samą sprawę, mogą pojawić się uzasadnione wątpliwości co do bezstronności tego pracownika . Natomiast każde postępowanie powinno dawać gwarancje bezstronnego i rzetelnego, ponownego rozpatrzenia sprawy. Powinny zatem istnieć możliwości wyłączenia pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji , bowiem przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma także zastosowanie w przypadku dwukrotnego rozpoznawania sprawy przez ten sam organ. Dotyczy to również przypadku gdy podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest spółka prawa handlowego, której jedynym wspólnikiem jest jednostka samorządu terytorialnego. Zdaniem Sądu , powyższy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie również wobec instytucji ponownego rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 17 ust.2 u.d.i.p. , albowiem zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Konkludując tę część rozważań , stwierdzić należy ,że w związku z odesłaniem w art.17 ust.2 u.d.i.p. do odpowiedniego stosowania art. 127 § 3 k.p.a. zasada , o której mowa wyżej , znajduje zastosowanie również przy ponownym rozpatrywaniu spraw przez podmiot zobowiązany w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również pracowników działających z jego upoważnienia .Oznacza to, że w sytuacji, gdy decyzja w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej jest wydawana przez osobę pełniącą obowiązki prezesa zarządu spółki prawa handlowego , to przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosowanie będzie miało wyłączenie, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis art. 24 § 1 k.p.a. określający ustawowe przyczyny wyłączenia pracownika ma charakter bezwzględnie obowiązujący , a ustawodawca poza przypadkiem wskazanym w 24 § 4 k.p.a. nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Przedmiotem skargi w analizowanej sprawie jest decyzja z dnia 27 kwietnia 2022r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia 30 marca 2022 r odmawiającą udostępnienia informacji publicznej . W badanej sprawie pozostaje poza sporem , że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszo-instancyjna zostały podpisane przez tę samą osobę o nazwisku [...] , która pełni funkcję prezesa Zarządu Spółki. Przy czym decyzja pierwszo-instancyjna , wbrew wymogom wynikającym z art. 107 § 1 pkt. 8 k.p.a, , nie zawiera podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji , lecz ogranicza się wyłącznie do własnoręcznego podpisu z podaniem nazwiska. Nie ulega zatem wątpliwości ,że załatwienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinno być podjęte przez osobę , która nie brała udziału przy wydawaniu pierwszej decyzji w sprawie. Niedopuszczalne było zatem wydanie zaskarżonej decyzji przez prezesa podmiotu zobowiązanego , który wydał decyzję rozpatrując sprawę w pierwszej instancji. Uregulowanie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma na celu uniknięcie sytuacji, w której dana osoba, działając z upoważnienia piastuna funkcji organu, dwukrotnie bierze udział w wydaniu rozstrzygnięcia. Osoba , która raz już uczestniczyła w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei - o czym była już mowa na wstępie - może budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a. Tym samym trafny okazał się zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt. 8 k.p.a, k.p.a. Stwierdzenie powyższego stanowi - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 kpa - podstawę do wznowienia postępowania . Stosownie bowiem do art.145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu uchybienie polegające na wydaniu w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy o odmowie udostępnienia informacji publicznej przez tę samą osobę pełniącą obowiązki prezesa spółki , a podlegającą w takiej sytuacji wyłączeniu przy rozpoznaniu sprawy , doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem prawa w rozumieniu art.145 § 1 pkt 3 k.pa. Oznacza to, że w razie wystąpienia jednej z przesłanek wznowienia postępowania , określonych w przepisach k.p.a., sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie , a w konsekwencji zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. b p.p.s.a. Jednocześnie z powodu wskazanej wyżej nieprawidłowości w podpisaniu decyzji pierwszo-instancyjnej , ona także podlegała uchyleniu , również z powodu innego uchybienia w wymiarze formalnym , albowiem mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy . W tej części przypomnieć jedynie należy ,że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust.1 zagwarantowała obywatelowi podmiotowe prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu , o czym stanowi art.61 ust.2 ustawy zasadniczej . W tym kontekście wskazać również należy na art. 54 ust. 1 Konstytucji RP zapewniający każdemu wolność pozyskiwania informacji. Z przywołanych przepisów Konstytucji RP wynika, że prawo dostępu do informacji jest zasadą, a wszelkie ograniczenia są wyjątkami, które należy interpretować w sposób ścisły. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca .2003 r. sygn. akt II SA 837/03 , formułując pogląd , wedle którego ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 art. 61 Konstytucji RP, został określony w głównej mierze w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej , która reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W kontrolowanej sprawie nie ma sporu pomiędzy stronami co do tego, czy Gminne Centrum Sportu [...] sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, ani też co do tego, czy żądana przez skarżącego informacja ma walor informacji publicznej , przedmiotowo podlegającej regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej . Potwierdzić zatem w tej kwestii pozostaje, że wymieniona spółka jest samorządową spółką z o.o., o której mowa w art. 9 i następnych ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 679 z późn. zm.), powstałą w celu realizacji zadań ustawowych spoczywających na jednostce samorządu terytorialnego , będącej jej całościowym ( jedynym) udziałowcem (Gmina T.) i jest podmiotem wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zważywszy ,że według art. 7 ust. 1 zd. 1 ustawy z 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy , a zadania te obejmują m.in. sprawy kultury fizycznej i turystyki , w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (pkt 10 ). Przy czym zadania o charakterze użyteczności publicznej , których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokojenie zbiorowych potrzeb ludności ( gospodarka komunalna) mogą być realizowane i prowadzone przez jednostkę samorządu terytorialnego, między innymi w formie spółki prawa handlowego , o czym stanowi art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej , normujący formy organizacyjnoprawne gospodarki komunalnej . Wskazać w tym miejscu ponownie należy ,że powołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego , stanowiąc w art. 16 ust.2 , że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy tego kodeksu. Wobec tego fakt ,że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej przy jego rozpatrzeniu zastosował w badanej sprawie prawną formą jego załatwienia w postaci decyzji administracyjnej , przewidzianą w art.16 ust. 1 u.d.i.p. , oznacza , że podmiot , do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie miał wątpliwości co do spełnienia zakresu podmiotowego i przedmiotowego stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. A zatem ,że jest on organem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również ,że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Spór w niniejszej sprawie dotyczy sfery wykładni i zastosowania przepisów regulujących zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, a w szczególności zasadności odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Jak stanowi o tym art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. A zatem dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść cytowanego wyżej art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Z kolei stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego, bądź też dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z przepisu tego wynika, że każdy obywatel może korzystać z konstytucyjnych wolności i praw w granicach zakreślonych przez ustawę, ponieważ chroniąc sferę wolności obywatelskich, Konstytucja RP dopuszcza także ograniczenia w zakresie korzystania z nich i stanowi, że "mogą być ustanowione tylko w ustawie". Taka regulację przewidziano w przepisie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. , który ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice. Stosownie natomiast do ust. 2 tegoż przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wprawdzie w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", niemniej jednak w polskim systemie prawa funkcjonuje określenie "tajemnica przedsiębiorstwa", które może być co najmniej pomocniczo stosowane dla wykładni pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy". W każdym bądź razie tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo i w istocie oba pojęcia w zakresie nas interesującym można traktować jako synonimy (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78). Definicja legalna pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa" sformułowana została przez ustawodawcę w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. 2022 ,poz. 1233.), zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z analizy treści przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wynika, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji (vide: wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. I OSK 2456/14, z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. I OSK 511/13, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca pozostawił bowiem uznaniu przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa) ocenę, czy z uwagi na charakter informacji podejmie działania w celu zachowania ich w poufności. Wobec tego możliwość zastosowania przesłanki odmowy, określonej w art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. wchodzi w grę wówczas, gdy spełnione są warunki wskazane w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Trafnie zatem podnosi skarżący ,że dla skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa), niezbędne jest jednoczesne zaistnienie następujących trzech przesłanek, a mianowicie: - po pierwsze, wnioskowana informacja publiczna musi stanowić informację techniczną, technologiczną, organizacyjną lub inną posiadającą wartość gospodarczą, - po drugie, przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności, - po trzecie, informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. W związku z tym, aby ograniczyć dostęp do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej musi wykazać, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Informacja staje się bowiem tajemnicą, kiedy przedsiębiorca (przedsiębiorstwo) przejawia rzeczywistą wolę zachowania jej jako nierozpoznawalnej dla osób trzecich. Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości dotarcia do osób trzecich. W ugruntowanym już orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się ,że przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także dokumenty, które służą do realizacji sprawy publicznej. Do tej kategorii zalicza się również umowy zawierane przez podmioty publiczne i finansowane ze środków publicznych. Wymaga przypomnienia , że jednym z celów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest społeczna kontrola procesu wydatkowania środków publicznych i transparentność działania organów w tym zakresie. Przemawia za tym również sformułowana w art.33 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych ( tj. Dz.U. 2022 poz. 1634 ) zasada jawności i przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi . Wobec tego dla skuteczności takiej kontroli konieczna jest znajomość treści umów zawieranych przez podmioty publiczne. Jedną z podstawowych danych umożliwiających taką kontrolę jest wiedza o cenie, za jaką została nabyta określona rzecz lub usługa. Udostępniony Sądowi dokument w postaci umowy najmu z dnia 4 lutego 2022 r. wskazuje na to ,że została ona zawarta w trybie przepisów kodeksu cywilnego .Zgodnie z powołanym wyżej art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Przyjąć zatem należy, że informacje o gospodarowaniu przez samorządową spółkę z o.o. gminnymi obiektami sportowymi stanowią informację publiczną, dostępną w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie jednak , zgodnie z art. 35 ustawy o finansach publicznych , klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Z powyższego wynika, że zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu sąd administracyjny nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu samorządowej Spółki co do istnienia takiej tajemnicy , ale powinien samodzielnie dokonać oceny złożonego przez Spółkę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne . Jak wynika zarówno z powołanego art. 35 ustawy o finansach publicznych , jak i art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji , okolicznością umożliwiającą powołanie się przez dysponenta informacji publicznej przy odmowie jej udostępnienia ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy jest podjęcie przez niego określonych działań mających na celu zabezpieczenia dostępu do tej informacji, utrzymanie jej poufności. Przede wszystkim jednak zastrzeżenie przedsiębiorcy winno być konkretne i odnosić się do wskazania poszczególnych składników , elementów informacji rozumianej jako całokształt dokumentacji poprzez oznaczenie konkretnych dokumentów lub rodzajowe ich określenie, jakie przedsiębiorca uważa za poufne. Ogólnikowe powołanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa jest niewystarczające i nie może stanowić podstawy późniejszej odmowy dostępu do informacji publicznej w drodze decyzji z art. 16 i art.17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na wspomnianą wcześniej konieczność szerokiego rozumienia konstytucyjnego uprawnienia do informacji publicznej. Wyłącznie konkretne wskazanie, które ze składników informacji przedsiębiorca uważa za ustawowo chronioną tajemnicę umożliwia Sądowi prawidłową weryfikację, czy informacja objęta wolą przedsiębiorcy co do jej utajnienia (element formalny) w istocie ma walor tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (element materialny) i czy ostatecznie zasadna jest odmowa jej udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym spajając tę część rozważań stwierdzić należy, że samo zastrzeżenie poufności nie jest, w świetle cytowanych przepisów wystarczające dla uznania, że obiektywnie występuje stan, który stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Nadto nieujawniona, poufna i zabezpieczona informacja musi mieć charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej wartość gospodarczą. Przechodząc do realiów badanej sprawy ,stwierdzić należy ,że organ jako podmiot zobowiązany , powołując się na umowę z dnia 4 lutego 2022r. nie wykazał które z postanowień tej umowy świadczą o spełnieniu przesłanki formalnej, a więc woli utajnienia (zachowania w poufności) informacji związanych z realizacją umowy i również nie opisał tej okoliczność w zaskarżonej decyzji. Wobec tego w pierwszej kolejności nasuwa się uzasadniona wątpliwość co do tego, czy została spełniona formalna przesłanka "tajemnicy przedsiębiorcy". W następnej kolejności ocenie Sądu podlega również to, czy organ wykazał , że spełniona została przesłanka materialna , a więc czy wnioskowane informacje mogły być objęte tajemnicą przedsiębiorcy . Wymaga w tym miejscu przypomnienia, że organ – co do zasady - wydaje decyzję na podstawie stanu prawnego i stanu faktycznego istniejących w dacie decyzji. Oznacza to ,że nie może pomijać tzw. "otoczenia prawnego" mogącego mieć wpływ na dokonywane oceny. A mianowicie chodzi o skutki ustawy z dnia 9 maja 2014r. o informowaniu o cenach towarów i usług ( tj.Dz.U. z 2019r. poz.178) . Taki też kontekst należy mieć na uwadze przy dokonywaniu sądowej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej . Analizując pod takim kątem wydaną w sprawie decyzję , Sąd doszedł do wniosku ,że organ w ogóle nie odniósł się do przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorstwa , a mianowicie nie opisał danych, których ujawnienie może narazić Spółkę na szkodę i na czym to narażenie miałoby polegać. Wyjaśnić bowiem należy ,że nie wystarczy poprzestanie na stwierdzeniu, że skoro Spółka nie życzy sobie ujawnienia określonych danych i zastrzega, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorcy, to ma jednocześnie obowiązek odmowy udzielenia informacji publicznej w tym zakresie. Innymi słowy , każde zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa powinno być ocenione indywidualnie w świetle elementów materialnych definicji "tajemnicy przedsiębiorcy" wynikającej z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W kontrolowanej sprawie organ nie wykazał, aby mające przesądzać o potrzebie zachowania w poufności żądanych danych założenie było prawidłowe. Tym samym nie można a priori przyjąć, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorcy. W tym zakresie decyzja nie zawiera żadnych ustaleń i oceń , odwołuje się wyłącznie do zastrzeżenia przez organ tajemnicy przedsiębiorstwa oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tym przedmiocie. Natomiast okoliczności , które mają świadczyć o spełnieniu materialnej przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa powinny zostać dokładnie zbadane i wyjaśnione przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a następnie w razie odmowy udostępnienia żądanych danych , szczegółowo opisane w decyzji administracyjnej. Jak wynika z orzecznictwa Krajowej Izby Odwoławczej wyłączeniu jawności może podlegać kalkulacja ceny, szczegółowe elementy składowe (m.in. wyrok KIO z dnia 3 lutego 2014 r. nr KIO 77/14, Lex nr 1432335). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Wskazanie wysokości wynagrodzenia za usługę najmu obiektu sportowego nie zawiera - jak się wydaje - informacji, które mogłyby stanowić potencjalnie wartość gospodarczą, know ho . Za takie można by uznać informacje o strategii budowania ceny, szczegółowe kalkulacje zawierające dane m.in. o kosztach pracy, zyskach przedsiębiorcy lub innych okolicznościach kosztotwórczych. Przygotowanie cen jednostkowych , w tym przypadku określenie wysokości wynagrodzenia za wykonanie usługi , dla warunków danego postępowania jest zjawiskiem naturalnym i samo w sobie nie uzasadnia objęcia informacji na temat cen jednostkowych ochroną wynikającą z tajemnicy przedsiębiorstwa. Cena rozumiana jako wysokość wynagrodzenia za wykonaną usługę najmu jest kalkulacją na potrzeby określonej umowy . Skoro jest to cena w postępowaniu, nie można mówić, że jest ona tajemnicą przedsiębiorstwa, a jej wskazanie narazi na szkodę. Zważywszy ,że jak przyznał organ cena usługi najmu wynikała z obowiązującego w Spółce cennika . Tym samym uzasadnienie decyzji , wydanej z powołaniem się na przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. , w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy rzeczywiście o wymagającym uchylenia decyzji naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (zob. wyroki NSA z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. I OSK 3260/14; z dnia 23 maja 2019 r. sygn. I OSK 1861/17 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie powyższego uzasadnia wyartykułowanie pod adresem organu skutecznie zarzutu naruszenia przepisów art.107 § 3 k.p.a. Podkreślić jeszcze raz należy, że żądane dane mają bezpośredni związek z gospodarowaniem gminnymi obiektami sportowymi , co ma istotne znaczenie. Działalności samorządowej Spółki w zakresie wykorzystania tych obiektów publicznych to informacja, która nie może być chroniona tajemnicą przedsiębiorcy. Konkluzja ta stanowi wynik wyważenia współistniejących i gwarantowanych ustawami uprawnień, a mianowicie: z jednej strony , prawa dostępu do informacji publicznej ,:a z drugiej strony , prawa do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. W ocenie tej uwzględnić jednak należało szczególną wartość dobra, z którym żądana informacja jest związana. Wymaga też zaakcentowania, że firmy zawierające umowy z samorządowymi jednostkami organizacyjnymi , wykonującymi zadania publiczne winny się liczyć z koniecznością udostępniania informacji związanych z tą współpracą i wykonywanymi w jej ramach zadaniami, z uwagi chociażby na konieczność zachowania zasady transparentności gospodarowania obiektami i środkami publicznymi. Innymi słowy , umowy zawierane z podmiotami wykonującymi zadania publiczne, czy też inne formy współpracy wskazanych wyżej podmiotów podlegają szerszej kontroli społecznej, zatem i szerszemu udostępnianiu, a z drugiej strony węższa jest możliwość wyłączenia ich danych z zakresu działania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konkludując powyższe rozważania , stwierdzić należy ,że zarzuty skargi w zakresie wskazanych wyżej uchybień proceduralnych przedstawiają się jako uzasadnione , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do uwzględnienia skargi , a w konsekwencji wyeliminowania z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji na podstawie , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c p. p. s. a. , ze względu na naruszenie art. 16 i art.17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.. Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej , z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.