II OSK 899/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. NSA Teresa Rutkowska Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1297/05 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1297/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. M. nakazał B. K., na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 207 z 2003 r. , poz. 2016 ze zm. ) w związku z art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), rozbiórkę budynku gospodarczego, użytkowanego jako stajnia dla koni, wybudowanego na działce nr [...] w miejscowości S. W. bez wymaganego pozwolenia i niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Powodem nakazu było to, że w 1990 r. J. K. samowolnie przebudował drewniany budynek gospodarczy, tymczasowo wzniesiony w 1989 r. na potrzeby budowy budynku mieszkalnego, wykonując fundamenty i ściany murowane, przy czym budynek o wymiarach 17 m na 7,3 m, zlokalizowany został krótszą ścianą w granicy z pasem drogi gminnej nr [...]. Z dołączonej do akt dokumentacji wynika, że plan zagospodarowania przestrzennego gminy Z. K. obowiązujący w dacie samowolnej zabudowy przewidywał w strefie "P" istniejący tartak i dopuszczał lokalizację budynku mieszkalnego oraz warsztatu stolarskiego. Te właśnie obiekty zrealizowane zostały legalnie w 1989 r. Plan nie przewidywał poza tym innej zabudowy, w tym budynków gospodarczych czy stajni dla koni. Od decyzji tej odwołał się J. K., nie negując dokonanej samowoli, lecz podnosząc, że początkowo budynek ten był użytkowany gospodarczo, więc jego zdaniem w zgodzie z planem, a dopiero później został przeznaczony na stajnię dla koni, obecnie zaś powrócił do dawnego sposobu użytkowania. Poza tym był przekonany, że wznosząc go, zachował prawidłową odległość od drogi i nie naruszył pasa drogowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji i podkreślając, że sposób użytkowania samowolnie wzniesionego budynku na stajnię dla koni pozostawał w niezgodzie z planem, który obowiązywał do 1994 r. J. K. złożył skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach oraz dodając, że jego zdaniem plan, na którym oparł się organ, stracił moc w 1992 r. wraz ze zmianami terytorialnymi gminy Z. K. i utworzeniem nowej gminy S. W.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę wskazując , że nie jest ona zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił , że nie jest sporne w tej sprawie, że obiekt budowlany będący przedmiotem nakazu rozbiórki został wzniesiony przez J. K. bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie jest też wątpliwe, że pozwolenie takie w dacie budowy było wymagane. Nie budzi też wątpliwości przyjęcie jako podstawy prawnej dokonywanych ocen przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., gdyż do samowolnej zabudowy doszło w latach 1989 i 1990. Została ona wykonana w związku z realizacją legalnie wznoszonej i zgodnej z planem zabudowy mieszkaniowej i warsztatowo gospodarczej, lecz bez pozwolenia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Ponieważ na wzniesienie dodatkowego budynku gospodarczego inwestor nie uzyskał pozwolenia w czasie zabudowy legalnej, organy oceniły prawidłowo, że doszło do samowolnej zabudowy. Zapisy planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na terenie gminy Z. K. w dacie samowoli budowlanej były jednoznaczne, plan zezwalał na tej działce jedynie na budowę budynku mieszkalnego i warsztatu stolarskiego, przebudowany zaś samowolnie wzniesiony budynek gospodarczy nie był ani domem mieszkalnym, ani warsztatem stolarskim. W dacie jego budowy nie spełniał zatem warunków określonych w planie. Późniejsza zaś zmiana przeznaczenia tego budynku na stajnię dla koni, aczkolwiek również niezgodna z zapisami planu, pozostaje bez znaczenia dla sądowej oceny legalności nakazu rozbiórki orzeczonej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym stanie rzeczy, przedstawiane przez skarżącego twierdzenia, iż zachował prawidłowe odległości samowolnej zabudowy od granic pasa drogowego, pozostają bez wpływu na ocenę legalności decyzji nakazującej rozbiórkę. Prawidłowo zdaniem Sądu pierwszej instancji organy ustaliły moc obowiązującą planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. K.. Pomijając już nawet to, że w ocenie Sądu, wraz ze zmianami terytorialnymi gminy Z. K. i utworzeniem nowej gminy S. W. w 1992 r., plany zagospodarowanie tego terenu mocy nie utraciły, to istotne dla sprawy jest ta okoliczność, że w dacie samowoli budowlanej moc obowiązującą plany te bez żadnego wątpienia posiadały. Wprawdzie nie wszystkie powyższe okoliczności doczekały się jednoznacznego opisania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to jednak wynikają one ze stanu faktycznego ustalonego przez organy. Uchybienia te nie mogą jednak jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik B. K. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono : 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 w zw. z 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niedokonanie dostatecznej kontroli decyzji administracyjnej i nieuwzględnienie skargi, mimo dokonania przez organ ustaleń w sposób sprzeczny z art. 7 kpa, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy , 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) i planu zagospodarowania przestrzennego w związku z niezastosowaniem w sprawie art. 27 ust.1 i 32 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (tj.Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.) Powołując się na powyższe naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania . W motywach skargi kasacyjnej wskazano , iż zaskarżony wyrok akceptuje wadliwe decyzje administracyjne, które zostały wydane bez należytego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych oraz zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. . Sąd pierwszej instancji jak podniesiono zobowiązany był stosownie do postanowień art. 3 § 1 w zw. z 134 § 1 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do dokonani kontroli działalności organu administracji publicznej, bez związania granicami zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonał tej kontroli w sposób niedostateczny, ponieważ organy administracyjne orzekające w obu instancjach dokonały ustaleń sprzecznych z art. 7 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, a Sąd te ustalenia podtrzymał, co miało wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z niezastosowaniem w sprawie art. 27 ust.1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. nr 17, poz. 99 ze zm.) Podkreślono , że zastosowanie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane wymaga łącznego wystąpienia dwóch przesłanek : 1) obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy, oraz 2) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Dla oceny prawnej konieczne jest więc ustalenie i wyraźne określenie jakie przepisy obowiązywały w czasie budowy obiektu budowlanego, w tym przepisy prawa miejscowego dotyczące obowiązującego w okresie budowy planu zagospodarowania przestrzennego, czy i które z nich zostały naruszone oraz na jaki cel wzniesiono obiekt, co pozwoliłoby na ocenę, czy tego rodzaju zabudowa narusza przepisy o planowaniu przestrzennym, a w razie stwierdzenia naruszenia - wskazanie konkretnej normy prawnej, która została naruszona. Mimo , iż jak wskazano w sprawie tej organy administracyjne, a następnie Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustaliły, że w okresie budowy spornego budynku obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, to jednak nie dokonały żadnych ustaleń na jaki cel budynek był budowany oraz w jaki sposób był użytkowany bezpośrednio po jego wybudowaniu. Nie dokonały też wystarczających ustaleń, czy plan zagospodarowania przestrzennego, który stanowił podstawę oceny wybudowania obiektu zgodnie z przepisami, był opublikowany w sposób wskazany w art. 32 ust. 1 i 2 obowiązującej w dacie uchwalania planu ustawy o planowaniu przestrzennym z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. nr 17, poz. 99 ze zm.) i czy obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Zapisów w planie, iż na terenie działki dopuszcza się lokalizację budynku mieszkalnego dla właściciela oraz warsztat stolarski, nie można interpretować w ten sposób, że jedyną dozwoloną zabudową może być obiekt przeznaczony na tenże warsztat i wyklucza to jednocześnie przeznaczenie działki na zabudowę budynkiem gospodarczym. Obowiązujący w czasie budowy spornego budynku plan miejscowy stanowił, że teren działki skarżącego, oznaczony symbolem P, stanowił istniejący tartak, gdzie dopuszczono lokalizację budynku mieszkalnego dla właściciela oraz lokalizację warsztatu stolarskiego. Mając więc na uwadze charakter prawny planu miejscowego, którego normy mogły i nadal mogą rozstrzygać nie o funkcji obiektów lecz wyłącznie o funkcji terenu należy dojść do wniosku, że pod pojęciem budynku mieszkalnego kryje się zabudowa mieszkaniowa, zaś pod pojęciem warsztatu stolarskiego zabudowa rzemieślnicza o profilu stolarskim. W utrwalonym orzecznictwie przyjęte zostało, że przez zabudowę mieszkaniową należy rozumieć nie tylko sam budynek mieszkalny lecz mogące mu towarzyszyć inne budynki i urządzenia niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zabudowy mieszkaniowej. Analogicznie. - gdy idzie o zabudowę rzemieślniczą. W świetle powyższych ustaleń zdaniem skarżącego nie sposób przyjąć, że budynek gospodarczy nie może towarzyszyć tak zabudowie mieszkaniowej, jak i zabudowie rzemieślniczej, a jego lokalizacja na takich terenach narusza ustalenia planu miejscowego, a tym samym przepisów o planowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zastosował zupełnie inną wykładnię przepisów o planowaniu przestrzennym uznając, że plan miejscowy przesądził w sprawie niniejszej nie funkcję terenu lecz funkcję poszczególnych obiektów. Zgodnie z obowiązującymi w czasie budowy spornego budynku przepisami art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. nr 17, poz. 99 ze zm.) miejscowy plan szczegółowy określa przeznaczenie gruntu, wyznacza linie rozgraniczające te grunty, ustala zasady uzbrojenia terenu oraz zasady kształtowania zabudowy, a w miarę potrzeby również inne warunki i wytyczne. Plan nie może stanowić o szczegółowym przeznaczeniu budynku gospodarczego. Jeśli szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera odpowiedniego zakazu, przeznaczenie w tym planie działki pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie sprzeciwia się wznoszeniu na działce także budynków gospodarczych, mających służyć zaspokojeniu potrzeb bytowych osób tam zamieszkujących. Podkreślono też , że dopiero po pięciu latach użytkowania zmieniono przeznaczenie budynku. Okoliczność ta nie powinna być jednak pomijana przez organy, jako nie mająca znaczenia prawnego oraz nie powinna ujść uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tymczasem jak zauważono Sąd pierwszej instancji w swoim wyroku zmarginalizował znaczenie tego faktu, czym doprowadził do błędnej wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Dla podkreślenia znaczenia prawidłowej oceny przeznaczenia budynku w dacie oddania go do użytku skarżący zaprzestał jego użytkowania jako stajni i przywrócił pierwotną funkcję gospodarczą towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej, co Sąd pierwszej instancji potraktował jako okoliczność bez znaczenia. Ponadto dodano , że Sąd ten, był zobowiązany zgodnie z art. 3 §1 w zw. z 134 § 1 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do kontroli wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, oddalił skargę, mimo dokonania przez organ nadzoru budowlanego ustaleń w sposób sprzeczny z art. 7 kpa, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy i doprowadziły do błędnej wykładni cytowanych wyżej przepisów prawa materialnego. Gdyby Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli decyzji o rozbiórce i ustalił sposób przeznaczenia budynku w dacie budowy oraz dokonał prawidłowej wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i planu zagospodarowania przestrzennego przy zastosowaniu art. 27 ust.1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym, uwzględniłby skargę. Gmina S. W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie wskazując na prawidłowość zaskarżonego wyroku . Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania . Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie , którejkolwiek z przesłanek nieważności , w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń stąd też ograniczono rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej . Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut . Dopiero bowiem po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo , że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego . Wyrokowi Sądu pierwszej instancji w zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego zarzucono obrazę art. 3 ust. 1 w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedokonanie dostatecznej kontroli decyzji administracyjnych i nieuwzględnienie skargi mimo dokonania przez organ ustaleń sprzecznych z art. 7 kpa . Zgodnie z norma art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Natomiast przepis art. 134 § 1 ustawy procesowej statuuje zasadę, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że Sąd administracyjny może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to natomiast, że sąd ten ma prawo jak i obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie zostały naruszone w rozpoznawanej sprawie , a jednocześnie nie mogły one stanowić podstawy skutecznego podważenia stanu faktycznego przyjętego w tej sprawie . Przede wszystkim niespornym pozostaje w niniejszej sprawie , iż B. K. na przełomie 1989/1990 roku samowolnie wybudował budynek z cegły na fundamencie o wymiarach 17 m.x 7,30 z dachem dwuspadowym kryty eternitem usytuowanym wzdłuż drogi gminnej oznaczonej nr ewidencyjnym [...] w miejscowości S. W. przy ul. [...]. Obiekt ten w chwili dokonywania czynności procesowych w sprawie wykorzystywany był jako stajnia dla koni. Ponadto w chwili wybudowania spornego obiektu obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. K. przyjęty uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Z. K. Nr [...] z dnia [...] opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Ł. Nr [...] poz. [...] z [...]r. zmieniony uchwałami Gminnej Rady Narodowej w Z. K. dnia [...] ( uchwała Nr [...] ) oraz z dnia [...] ( uchwała Nr [...])- opublikowanymi odpowiednio w Dzienniku Urzędowym Województwa Ł. Nr [...] ,poz. [...] oraz poz. [...] z [...] r. , przeznaczający działkę nr [...] oznaczoną w planie literą P na działalność przemysłowa z dopuszczeniem pobudowania na tym terenie budynku mieszkalnego i warsztatu stolarskiego . Zrealizowanie zatem budynku gospodarczego na terenie oznaczonym jako przemył gdzie dopuszczono w formie zabudowy uzupełniającej funkcję mieszkaniową nie był możliwe w świetle tak precyzyjnie określonego przeznaczenia spornego terenu . Wskazywany natomiast w skardze kasacyjnej zarzut nie dokonania żadnych ustaleń na jaki cel sporny obiekt był budowany oraz w jaki sposób następnie był użytkowany nie można uznać za zasadny . Jest bowiem okolicznością niesporną o czym wyraźnie wspomniano w motywach zaskarżonego wyroku , iż zarówno przeznaczenie spornego obiekt początkowo jako budynku gospodarczego a następnie późniejsze jego wykorzystywanie jako stajni dla koni pozostaje bez wpływu na prawidłowość oceny w kontekście obowiązującego w trakcie jego realizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego . Zrealizowanie samowolnie przedmiotowego obiektu z przeznaczeniem na budynek gospodarczy czy też stajnię koni i tak pozostaje w sprzeczności z przeznaczenie spornego terenu w obowiązującym planie miejscowym gminy Z. K. albowiem obiekt ten nawet wykorzystywany w dwojaki sposób nie był ani domem mieszkalnym ani też warsztatem stolarskim . Całkowicie również chybiony jest zarzut , iż nie dokonano wystarczających ustaleń czy plan zagospodarowania przestrzennego , który stanowił podstawę oceny był prawidłowo opublikowany . Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego wydawany na podstawie przepisów należy do kategorii normatywnych aktów podustawowych . Po dokonaniu ogłoszenia aktu prawa miejscowego w Dzienniku Urzędowym stanowi on źródło prawa miejscowego na terenie jego obowiązywania . W przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek by kwestionować , iż plan miejscowy zastosowany w tej sprawie nie został prawidłowo opublikowany . Już z analizy zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika , że zarówno plan miejscowy gminy w Z. K. uchwalony [...] opublikowany został w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] poz. [...] jak i kolejne jego zmiany z [...] oraz z [...] w Dzienniku Urzędowym Województwa Ł. z dnia [...] Nr [...] poz. [...] i [...] , co dodatkowo potwierdza materiał źródłowy albowiem akty tego typu są powszechnie dostępne . Żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku zgromadzenia w aktach sprawy przepisów na podstawie , których organ administracji załatwia sprawę , dotyczy to również przepisów zawartych w aktach prawa miejscowego . Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego wyjaśnić należy , iż stosownie do przepisu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane , art. 48 tej ustawy nie stosuje się do obiektów ,których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy ( 1 stycznia 1995 r. ) lub w stosunku do których przed tym dniem wszczęto postępowanie administracyjne . Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe tj. poprzednio obowiązującego Prawa budowlanego z 1974 r. umożliwiające legalizację obiektu po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38 , poz. 229 ze zm. ) . Według art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce jeżeli znajdują się na terenie , który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę lub przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę . Zatem przepis ten określa sankcję administracyjną , mającą zastosowanie w razie wystąpienia określonego rodzaju naruszenia prawa , regułą jest dopuszczenie się samowoli budowlanej w sytuacji gdy pozwolenie takie było wymagane ustawą . Aby jednak sankcja ta miała zastosowanie , konieczne jest naruszenie prawa obowiązującego w dacie zdarzenia w zakresie samego prowadzenia budowy w ramach samowoli jak i w zakresie zgodności budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym . Niespornym jest zatem by zastosować sankcję z art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. , działanie inwestora musi pozostawać w sprzeczności z przepisami o planowaniu przestrzennym . Są to przepisy obowiązujące w dacie budowy a więc dacie zdarzenia ( prowadzenia robót budowlanych ) . Tym samym wskazany wyżej przepis Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób , iż na jego podstawie orzeka się o rozbiórce obiektu , według miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie budowy tych obiektów. Wykładnia tego przepisu nie została wadliwie przedstawiona w zaskarżonym wyroku stąd też prawidłowo przyjęto , że w okolicznościach przedmiotowej sprawy należało na tej podstawie orzec nakaz rozbiórki budynku gospodarczego , który samowolnie zrealizowany znajduje się na terenie , który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę. Poglądu powyższego nie zmienia powiązanie tego zarzutu z niezastosowaniem w rozpoznawanej sprawie art. 27 ust. 1 i art. 32 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym ( tj. Dz. U. Nr 17 z 1989 r. poz. 99 ze zm. ) . Przepis art. 32 wskazanej wyżej ustawy stanowił , iż uchwałę rady narodowej o planie zagospodarowania przestrzennego ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym , a plan ten obowiązuje od dnia określonego w uchwale rady narodowej , nie wcześniej jednak niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia tej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Wyżej przedstawione rozważania w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wykazały , iż plan miejscowy w oparciu , o który wydano zaskarżone decyzje obowiązywał w obrocie prawnym gdyż był prawidłowo ogłoszony . Natomiast przepis art. 27 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym odnosi się do szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiąc , że miejscowy plan szczegółowy określa przeznaczenie gruntu, wyznacza linie rozgraniczające te grunty, ustala zasady uzbrojenia terenu oraz zasady kształtowania zabudowy a w miarę potrzeby także inne warunki i wytyczne . Jednakże przywołany przepis nie ma zastosowania w tej sprawie albowiem plan miejscowy gminy Z. K. jest tylko planem ogólnym , o którym mowa w art. 26 ust. 2 wskazanej ustawy z 1984 r. Z tych względów należało dojść do wniosku , iż zarzutu skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie . Zważywszy zatem , że skarga nie ma uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej .