II SA/Kr 430/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy uchylenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 21 zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z 19.02.2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: M. J. i A. J. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem wbudowanym, wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, centralnego ogrzewania i ciepłej wody oraz układem komunikacji wewnętrznej na działce nr [...] położonej w miejscowości J., gmina M.. Wskazana decyzja nie została zaskarżona i stała się ostateczna. P. S., do którego należy działka sąsiadująca z działką M. i A. J., na której miała być realizowana inwestycja, wniósł, na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...]. Postanowieniem z 4 czerwca 2018 r., Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania, jako argument podając, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie to zaskarżone zostało do Wojewody, który postanowieniem z 19.10.2018 r., utrzymał zaskarżone postanowienie Starosty [...] w mocy. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który skargę oddalił (sygn. II SA/Kr 12/19). Postanowieniem z 3 stycznia 2019 r., Starosta [...], działając z urzędu, wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i po przeanalizowaniu akt sprawy, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy, decyzją z 28.01.2019 r., odmówił uchylenia decyzji własnej z 19.02.2018 r., którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na ww. budowę. Decyzja z 28.01.2019 r., znak: [...] została doręczona, według organu omyłkowo, P. S.. Od tej decyzji odwołanie wniósł P. S. wskazując na naruszenie art. 10 i art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Wojewoda decyzją z dnia 28 stycznia 2020 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że z brzmienia art. 127 K.p.a. wynika, że odwołanie od decyzji przysługuje wyłącznie stronie postępowania. P. S. nie został uznany przez organ I instancji za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z 19.02.2018 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego. Wszystkie zagadnienia, związane z przyznaniem P. S. przymiotu strony, w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę były analizowane w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym na jego wniosek, które ostatecznie zakończyło się ustaleniem, że nie powinien on być stroną tego postępowania. Skarga do WSA na postanowienie Wojewody, którym orzeczono o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Starosty [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną z 19.02.2018 r., - została oddalona. Skoro zaś kwestie posiadania przez odwołującego się przymiotu strony zostały prawomocnie rozstrzygnięte, wniesione przez P. S. odwołanie nie mogło skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego. W tych okolicznościach należało orzec o umorzeniu postępowania odwoławczego. W tym stanie rzeczy Wojewoda nie miał podstaw do przystąpienia do analizy merytorycznej prawidłowości orzeczenia Starosty [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 19.02.2018 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. J. i A. J. pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, wynika, że działka nr [...], której właścicielami są M. J. i A. J., graniczy bezpośrednio jedynie z południowo-wschodnim narożnikiem z działką nr [...], należącą do P. S.. Z działką odwołującego graniczy natomiast działka nr [...], która nie stanowi terenu przedmiotowej inwestycji i jest objęta odrębną ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z 8.02.2018 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę: drogi wewnętrznej wraz z dołami chłonnymi i włączeniem komunikacyjnym do drogi gminnej, na działkach nr: [...] Z projektu budowlanego zatwierdzonego objętą wznowieniem postępowania decyzją wynika, że dojazd do projektowanej inwestycji ma następować między innymi po działce [...], tj. bez wykorzystania ustanowionej służebności przejazdu przebiegającej po działce [...] będącej własnością P. S.. Wojewoda zauważył, że badając możliwość połączenia działki inwestycji nr [...] z publiczną drogą gminną (dz. nr [...]), w postępowaniu przed wydaniem inwestorowi pozwolenia na budowę, organ I instancji wziął po uwagę aktualny wówczas (uzyskany 8.02.3018 r.) wypis ewidencji gruntów, który potwierdzał, że działka nr [...], pozostawała w samoistnym posiadaniu Urzędu Miasta i Gminy M. oraz pismo z 29.01.2018 r., znak: [...], o braku zastrzeżeń Urzędu Miasta i Gminy M., co do projektowanej obsługi komunikacyjnej działki m.in. nr [...] poprzez działkę nr [...]. Wobec wykazania możliwości połączenia z drogą publiczną od innej strony niż nieruchomość nr [...], nie ulega wątpliwości, że odwołującemu się P. S. jako właścicielowi działki nr [...] w sposób oczywisty nie przysługiwał przymiot strony w prowadzonym przed Starostą postępowaniu o pozwolenie na budowę. Z ww. dokumentów wynika, że inwestycja ma możliwość połączenia z drogą publiczną (dz. nr [...]) na podstawie ustanowionej po działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] służebności gruntowej i dalej po nowo powstałej działce nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem. Służebność przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] została zapisana w księgach wieczystych: [...] a właśnie z tej m.in. działki w wyniku podziałów i scaleń powstała działka nr [...] oraz część działki nr [...]. Potwierdza to mapa podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z 8.11.2017 r. Analizowana służebność została wpisana również w ww. aktach notarialnych dotyczących sprzedaży i zniesienia współwłasności. Podkreślenia wymaga także, że nieruchomość składająca się z działki nr [...] w miejscowości J., na której zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny ma faktyczną i prawnie uregulowaną możliwość połączenia z gminną drogą publiczną (dz. nr [...]). Wojewoda powołał się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.02.2011 r., sygn. akt II OSK 268/10, w którym Sąd stwierdził, iż sam fakt ustanowienia służebności przechodu i przejazdu na gruncie sąsiednim oraz ewentualne uciążliwości związane ze sposobem wykonywania tego prawa przez właściciela nieruchomości władnącej, pozostaje bez wpływu na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. S. zarzucając: 1/ naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, , że organ I instancji nie uznał skarżącego za stronę postępowania, mimo, iż treść decyzji, ani jej uzasadnienie na to nie wskazuje i mimo, że decyzja została formalnie doręczona skarżącemu przez Starostę Myślenickiego, przy równoczesnej zmianie przebiegu drogi dojazdowej do terenu inwestycji, a co ma fundamentalne znaczenie dla oznaczenia kręgu stron; 2/ zaniechanie wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i przez to pominięcie we wnioskowaniu okoliczności, że wskazanie jako dojazdu do drogi publicznej działki skarżącego ogranicza jego uprawnienia i wpływa na jego chronione prawem interesy; 3/ naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 i 3 kpa polegające na nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi; 4/ naruszenie prawa procesowego co miało wpływ na wynik sprawy - art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że istnieją podstawy do umorzenia postępowania; 5/ naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i art. 28 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie miał interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji podczas gdy wykazał on, że nieruchomości, których jest właścicielem znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie jest strona w postępowaniu o pozwolenie na budowę, mimo że planowany dostęp inwestycji do drogi publicznej ma przebiegać po działce należącej do skarżącego; 6/ art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez wadliwe określenie przez Wojewodę Małopolskiego kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nieprzyznającego statusu strony skarżącej, podczas gdy jest ona właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu; 7/ art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i 144 kc poprzez brak poszanowania przez Wojewodę występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie skarżącego na pogorszenie stanu technicznego należących do niej nieruchomości, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie działek wnioskodawcy; 8/ art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do działania organów publicznych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż nie sposób zgodzić się z organem, iż kwestia braku przymiotu strony została prawomocnie rozstrzygnięta. Przede wszystkim wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21.05.2019, sygn. akt II SA/Kr 12/19 został wydany bez uwzględnienia okoliczności, iż w sprawie wystąpiły nowe okoliczności, mianowicie doszło do zmiany szlaku komunikacyjnego, przez który teren inwestycji miałby mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Do tej pory na planie zagospodarowania dołączonym do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę jako dojazd do drogi publicznej wskazywano działkę [...], co do której Skarżący ani inwestorzy nie maja tytułu prawnego. Jednakże aktualnie kwestia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej uległa zmianie, gdyż dostęp ten miałby przebiegać właśnie przez działki Skarżącego, co w oczywisty sposób wpływa na sferę jego uprawnień właścicielskich i pozwala na nie budzące wątpliwości ustalenie, że planowana inwestycja znacznie oddziałuje na nieruchomość skarżącego. Ta okoliczność właśnie decyduje o tym, że Skarżący wbrew ustaleniom organu I instancji ma przymiot strony i w związku z tym miał prawo wnieść odwołanie w niniejszej sprawie. Według skarżącego postępowanie wznowieniowe ma odrębny charakter od postępowania głównego i dotyczy oceny prawnej postępowania głównego oraz ma na celu ustalenie czy zaistniały okoliczności, z którymi ustawodawca wiąże obowiązek wznowienia postępowania. Postępowanie to posiada elementy samodzielności w stosunku do głównego postępowania merytorycznego, ponieważ inny jest przedmiot tego postępowania. Decyzja odmawiająca wznowienia postępowania, nie łączy postępowania odrębnego z postępowanie głównym, ale zachowuje jego odrębność. Wyrazem tej odrębności jest właśnie m.in. prawo złożenia odwołania od decyzji odmownej wydanej w trybie art.151 § 1 K.p.a. jako decyzji rozstrzygającej inną kwestię prawną. Jest to niewątpliwie decyzja wydana w pierwszej instancji, a zatem stronom zgodnie z art. 15 w zw. z art. 127 K.p.a. przysługuje od niej odwołanie. Pojęcie strony w postępowaniu wznowieniowym nie musi pokrywać się z pojęciem strony z postępowania głównego. Nie ma przeszkód aby wznawiając postępowanie z urzędu - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, jednocześnie dokonać prawidłowych ustaleń co do kręgu stron postępowania i w ramach tegoż ustalenia doręczyć korespondencję, w tym decyzję stronie. W tej sytuacji konstatacja organu II instancji, że decyzja z 28.01.2019 r. została w wadliwy sposób przekazana skarżącemu do wiadomości, jest dowodem na brak wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również brak rozpatrzenia okoliczności sprawy, w których przyszło organowi podejmować rozstrzygnięcie - aktualnie bowiem dojazd od inwestycji przebiega przez działki skarżącego, a zatem jej realizacja narusza jego interes wynikający z art. 140 K.c. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 28.01.2019 .r. względnie uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem, iż ponownie rozpoznając sprawę organ uzna skarżącego za stronę postępowania i wyda stosowne rozstrzygnięcie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega ocena legalności decyzji Wojewody w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Decyzja ta została wydana w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym wyjaśnienia wątpliwości związanymi z kwestią dojazdu do działki objętej decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę, która względem działki którego właścicielem jest skarżący jest nieruchomością władnącą. Działka skarżącego jest obciążona służebnością drogi koniecznej na rzecz działki objętej zamierzeniem inwestycyjnego. Zgodnie z dyspozycją art. 138. § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego jest wydawana, jeżeli odwołanie zostało złożone przez podmiot, który nie jest stroną postępowania (sprawa nie dotyczy jego interesu prawnego lub też nie jest podmiotem wymienionym w art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane) a organ odwoławczy ustala te okoliczności w pełnowymiarowym postępowaniu tj. gdy brak przymiotu strony przez podmiot składający odwołanie nie jest oczywisty, wówczas bowiem organ może w oparciu o art. 134 K.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy Prawo budowlane (dalej; ustawa), według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy wg. stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie przyjmuje się też, że bez znaczenia jest, czy zachodzi tutaj sąsiedztwo bezpośrednie. Oddziaływanie obiektu może obejmować również dalsze nieruchomości. Istotne jest natomiast, aby było powiązane oddziaływania planowanego obiektu z przepisami odrębnymi do których należą zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06). Pojęcie to – oddziaływania obiektu projektowanego na tereny sąsiadujące, materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, funkcji i formy czy też wielkości - konkretyzują się normy wynikające z przepisów o których mowa wyżej, które będą wytyczać pewną strefę oddziaływania projektowanego obiektu na tereny sąsiadujące (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r. II OSK 644/10 i 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09). Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Przytoczyć należy także pogląd prawny oraz przytoczone w nim orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 30 listopada 2017 r. II OSK 574/16 w którym wskazano, iż "ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, co należy oceniać w kontekście prawa publicznego, ale też cywilnego. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji organ nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Podkreślenia wymaga to, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki oznaczonej osobie przysługuje. W sprawach pozwolenia na budowę należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określane stosownymi przepisami oraz aktami wykonawczymi (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2012 r., II OSK 1494/11, wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1698/11, wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., II OSK 1182/10, wyrok NSA z 16 sierpnia 2012 r., II OSK 832/11, wyrok NSA z 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, wyrok NSA z 14 września 2006 r., II OSK 1090/05, wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10, wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., II OSK 2271/12, wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13, wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12, wyrok WSA w Gliwicach z 17 czerwca 2010 r., II SA/Gl 983/09, wyrok WSA w Gliwicach z 24 sierpnia 2011 r., II SA/Gl 250/11). W ocenie sądu organ nie wykazał, że skarżący nie ma przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego mającego być zlokalizowanym na działce nr [...] w miejscowości J.. Zauważyć przede wszystkim należy, że decyzja wykazuje wewnętrzną sprzeczność. Organ uzasadniając zajęte stanowisko podnosi, iż brak przymiotu strony tego postępowania po stronie skarżącego wynika z tego, że jego działka tylko narożnikiem graniczy z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym a dojazd do niej (działki inwestycyjnej) ma się odbywać po działce nr [...] nie będącej własnością skarżącego tj. bez wykorzystania ustanowionej służebności drogi koniecznej po działce nr [...], której właścicielem jest skarżący (str. 3 decyzji), by kilka akapitów po tym stwierdzić, że wznowienie postępowania nastąpiło właśnie z uwagi na wątpliwościami co dostępu tej inwestycji do drogi publicznej przez działkę nr [...]. W postępowaniu wznowieniowym ustalono, że działka ta stanowi własności osób fizycznych (nie jest drogą gminą) co było okolicznością istniejącą ale nie znaną organowi w dacie udzielania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Po wyjaśnieniach inwestora ustalono jednak, że możliwość połączenia działki inwestycyjnej z drogą publiczną możliwe jest po działkach na których ustanowiona jest służebność drogi koniecznej na rzecz działki inwestycyjnej, między innymi przez działkę nr [...] będącej własnością skarżącego (str. 4 decyzji). W postępowaniu wznowieniowy ustalono zatem, że dojazd do drogi publicznej z działki inwestycyjnej będzie się odbywał między innymi po działkach, z której jedna stanowi własność skarżącego a nie jak wynika z decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, przez działkę nr [...]. Organ nie wyjaśnił dlaczego uznał, że skarżący nie jest stroną tego postępowania. Z istoty służebności gruntowej jaką jest służebność drogi koniecznej wynika, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (art. 285 K.c.). Właściciel nieruchomości obciążonej doznaje niewątpliwie ograniczeń w wykonywaniu prawa własności w rozumieniu prawa cywilnego ale też może doznawać obniżeń w możliwości zagospodarowaniu tej nieruchomości w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane wg. stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Przepis ten stanowił, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Tak więc na datę wydawania decyzji obszar odziaływania nie zamykał się jedynie do ograniczenia w zabudowie ale także w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego. Sam więc fakt posiadania nieruchomości obciążonej służebnością gruntową na rzecz innej działki budowlanej nie musi ale może mieć ten skutek że właściciel działki służebnej doznawał będzie ograniczeń w jej zagospodarowaniu, na co wpływ mógł mieć zakres prac inwestycyjnych mających być prowadzonych na działce władnącej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lutego 2019 r. II SA/Gl 977/18). Organ kwestii tych nie poddał żadnej ocenie Wskazać na koniec należy, iż organu nie obliguje fakt że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 maja 2019 r. II SA/Kr 12/19 oddalił skargę P. S. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Uzasadnienie tego wyroku nie zostało sporządzone – sąd więc nie dokonał oceny prawnej ani nie sformułował wskazań co do dalszego postępowania. Jeżeli nawet uznać, że oddalając skargę na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania sąd musiał uznać, że skarżącemu przymiot strony tego postępowania nie przysługuje to wskazać jednak należy, iż na dzień wydania tego wyroku dostęp do drogi publicznej z działki nr [...] miał się odbywać z pominięciem działki skarżącego, co zanegowało ustalenia dokonane w postępowaniu wznowieniowym wszczętym przez organ z urzędu już po wydaniu tego wyroku. Zmienił się więc stan faktyczny sprawy a zmiana ta mogła mieć wpływ także na podmiotowe ukształtowanie się postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2020 r. II FSK 581/20, że wprawdzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie administracyjnym i na sądach, ale jest on wyłączony w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Taką zmianę stanu prawnego lub zmianę stanu faktycznego na moment orzekania organy administracyjne są zobowiązane uwzględniać z urzędu (zasada aktualności). Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni, czy fakt, że dojazd do działki której postępowanie dotyczy odbywać się będzie po działce której skarżący jest właścicielem. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. C oraz art. 200 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.