II SA/Wa 2762/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R.K. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji oddala skargę. UZASADNIENIE Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.), dalej: "ustawa o Policji", po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w sprawie zwolnienia R. K. z dniem [...] marca 2021 r. z zajmowanego stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przeniesienia z dniem [...] marca 2021 r. do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w [...], dalej "organ I instancji", na mocy art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Komendant [...] Policji, dalej: "organ II Instancji", "organ odwoławczy", wskazał, że w myśl art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wskazał, że z treści ww. powołanego art. 32 ustawy o Policji wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, albowiem określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w powołanym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek, uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym przeniesieniem tegoż policjanta, na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, do dyspozycji przełożonego, właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. W przedmiotowej sprawie Komendant Powiatowy Policji w [...] sporządził wniosek personalny, w którym wskazał na konieczność zwolnienia [...] R. K. z zajmowanego stanowiska służbowego - [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przeniesienie wymienionego policjanta do dyspozycji wskazanego przełożonego właściwego w sprawach osobowych na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy o Policji, a następnie pismem z dnia [...] lutego 2021 r. zawiadomił policjanta o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, które zawierało stosowne pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach strony. W dniu [...] lutego 2021 r., korzystając z przysługujących uprawnień, policjant zapoznał się z materiałami postępowania, zaś w dniu [...] lutego 2021 r. złożył stanowisko oraz wnioski dowodowe. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego zgromadzono materiał dowodowy, z którym zapoznano funkcjonariusza ponownie przed wydaniem decyzji w dniu [...] marca 2021 r. Stosownie do zapisu znajdującego się w protokole z czynności, stronie umożliwiono złożenie końcowego oświadczenia w sprawie w terminie 7 dni, a zatem do dnia [...] marca 2021 r. Z prawa do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w przedmiotowym postępowaniu policjant nie skorzystał, pomimo wydania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji po upływie 13 dni od dnia zapoznania się z materiałami, tj. w dniu [...] marca 2021 r. Do akt postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie włączono uwierzytelnioną kopię wystąpienia pokontrolnego I. dz. [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2021 r., z którego wynika, że na podstawie art. 6 ust. 5 oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej oraz zgodnie z Planem kontroli Wydziału [...] Komendy [...] Policji na 2020 rok I. dz. [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., w okresie od dnia [...] października 2020 r. do dnia [...] listopada 2020 r. zespół kontrolny przeprowadził w Komendzie Powiatowej Policji w [...] kontrolę w trybie zwykłym nt.: [...]. Niezależnie od pozytywnych ocen kontroli, we wskazanym wystąpieniu pokontrolnym w zakresie prawidłowości powierzenia sprzętu techniki policyjnej, Komendant [...] Policji wprost wskazał, że przeprowadzona kontrola ujawniła nieprawidłowości w obszarze związanym z przekazaniem mienia [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Zwrócono uwagę na Wykaz sprzętu techniki policyjnej w użytkowaniu Komendy Powiatowej Policji w [...] - Wydział [...], w którym ujęty został sprzęt techniki policyjnej otrzymany w styczniu i lutym 2020 r. Przy czym wykaz stanowił załącznik do protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] grudnia 2019 r. (bez numeru), sporządzonego pomiędzy ówczesnym Komendantem Powiatowym Policji w [...] - [...] D. L., a [...] Wydziału [...] - [...] R. K.. Przedmiotowy dokument podpisany został przez przekazującego [...] D. K. oraz zatwierdzony przez [...] W. B. - ówczesnego I Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w [...], natomiast nie został podpisany przez przejmującego składniki majątku [...] R. K.. Brak podpisu pod protokołem zdawczo-odbiorczym funkcjonariusza przejmującego mienie dowodzi nieskuteczności dokonanej czynności związanej z prawidłowym przekazaniem mienia i narusza postanowienia procedur obowiązujących na terenie garnizonu [...]. Poza tym sprzęt techniki policyjnej, wykazany w załączniku do protokołu sporządzonego na dzień [...] grudnia 2019 r., nie odpowiadał stanowi faktycznemu istniejącemu w dacie sporządzenia protokołu. Opisane ustalenia uznane zostały za nieprawidłowości. W celu wyeliminowania przyczyn i skutków stwierdzonych nieprawidłowości i uchybień oraz zapobieganiu powstaniu analogicznych błędów w przyszłości, Komendant [...] Policji polecił, między innymi Komendantowi Powiatowemu Policji w [...], przekazać protokołem zdawczo-odbiorczym [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] mienie, w tym sprzęt techniki policyjnej, znajdujące się na stanie Wydziału, zgodnie z Procedurami regulującymi zasady i tryb powierzania mienia policjantom i pracownikom w komórkach/jednostkach organizacyjnych garnizonu [...], wprowadzonymi do stosowania decyzją nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2013 r. Organ odwoławczy wskazał, że R. K. od dnia [...] grudnia 2019 r. nie podpisał protokołu zdawczo odbiorczego, a także nie podjął dostatecznych działań zmierzających do wyjaśnienia zgłaszanych przez siebie wątpliwości związanych ze sprzętem wykazanym w załącznikach do tego protokołu. Ponadto, w aktach postępowania znajdują się notatki służbowe Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. oraz I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., z których wynika, że [...] R. K. podczas rozmów z wymienionymi przełożonymi sam wskazał, iż z powodu zbyt wielu obowiązków oraz dużego obciążenia nie radzi sobie z realizacją zadań na zajmowanym stanowisku [...] Wydziału [...]. Wskazał również na brak prawidłowo sprawowanego przez R. K. nadzoru podczas działań policyjnych prowadzonych w styczniu 2021 r., kiedy nie wprowadzono do systemu służb policjantów Wydziału [...], biorących udział w tych działaniach, a także na pogorszenie w związku z zaistniałą sytuacją oraz zachowaniem policjanta, relacji międzyludzkich w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Komendant [...] Policji, uwzględniając powyższe uznał, iż Komendant Powiatowy Policji w [...], zwalniając [...] R. K. z zajmowanego stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przenosząc go do swojej dyspozycji, działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazany przełożony, jako organ administracji rządowej odpowiedzialny za ochronę ładu i porządku publicznego na terenie podległego mu rejonu służbowego, zobowiązany jest do zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, uwzględniającej interes społeczny, tożsamy z interesem służby w Policji, w tym również poprzez odpowiednie kształtowanie struktury organizacyjnej podległych jednostek i komórek organizacyjnych Policji oraz obsady stanowisk służbowych w sposób najbardziej odpowiadający potrzebom służby, wynikającym z konieczności zapewnienia właściwej realizacji ustawowych zadań Policji. Organ odwoławczy podkreślił fakt, że warunkiem sprawnego funkcjonowania Policji jest nie tylko fachowość i doświadczenie osoby sprawującej funkcję kierowniczą, ale przede wszystkim dyspozycyjność i pełne zaufanie organu mianującego. Skoro zatem Komendant Powiatowy Policji w [...] utracił zaufanie do [...] R. K. i uznał, że nie sprostał on obowiązkom służbowym na zajmowanym stanowisku służbowym [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], to w ramach szczególnych uprawnień przełożonego mógł zwolnić wymienionego z zajmowanego stanowiska służbowego i przenieść do swojej dyspozycji na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Policja jest bowiem formacją zaufania społecznego, a sprawne funkcjonowanie Wydziału [...], nad którym sprawował nadzór [...] R. K., ma bezpośredni wpływ na zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 1 lipca 2021 r. R. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...], pomimo że w przedmiotowej sprawie obowiązkiem organu nadrzędnego było uchylenie w całości tego rozstrzygnięcia z uwagi na naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1-3, art. 11, art. 12 § 1, art. 24 § 3, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a., 2) art. 15 i art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez brak samodzielnego rozstrzygnięcia i oparcie uzasadnienia zaskarżonej decyzji - z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, zasady przekonywania i budowania zaufania do organów Państwa - jedynie na treści uzasadnienia raportu Komendanta Powiatowego Policji w [...], nierozpatrzenie i niezebranie żadnych dowodów we własnym zakresie przez organ odwoławczy, a także nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, sprowadzające się de facto do przepisania fragmentów uzasadnienia decyzji organu I instancji i odpowiedzi na odwołanie, co poddaje w wątpliwość przeprowadzenie własnych ustaleń w ramach postępowania drugoinstancyjnego i zgodności z prawem wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia, 3) art. 7; art. 8 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniająco-dowodowego, a tym samym brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu strony, 4) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji przesłanek jakimi kierował się organ odwoławczy przy załatwieniu sprawy, 5) art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 77 § 4 i art. 80 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezebranie i – w konsekwencji - nierozpatrzenie w sposób wystarczający materiału dowodowego, a także zaniechanie podjęcia z urzędu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. Skarżący podał, że pełni służbę w Policji od dnia [...] grudnia 1998 r. na różnych stanowiskach służbowych i w różnych jednostkach Policji. W tym czasie uczestniczył w wielu kursach doskonalenia zawodowego, a w latach 2008 -2009 ukończył szkolenie dla absolwentów szkół wyższych w Wyższej Szkole Policji w [...], uzyskując stopień oficerski. Jego zdaniem, stanowi to dowód jego wysokich kompetencji oraz posiadanej wiedzy. Ma to również potwierdzenie w opiniach służbowych, ocenach przełożonych oraz przydzielanych premiach motywacyjnych. Służbę w Komendzie Powiatowej Policji w [...] pełni natomiast od [...] kwietnia 2019 r., kiedy to został przeniesiony z Komendy Rejonowej Policji [...], gdzie zajmował stanowisko [...] Wydziału [...]. Powierzenie mu obowiązków [...][...] w Komendzie Powiatowej Policji w [...] nastąpiło w dniu [...] lipca 2019 r. Podał, że w trakcie pełnienia służby na stanowisku [...] Wydziału [...] w Komendzie Powiatowej Policji w [...] kierowany przez niego Wydział podlegał kilku kontrolom podmiotów zewnętrznych. Przeprowadzone kontrole zakończyły się pozytywną oceną i nie wykazały nieprawidłowości, a przyniosły konstruktywne uwagi, które pozwoliły na wprowadzenie usprawniających rozwiązań. W okresie pełnienia obowiązków [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] był wyznaczany, jako przewodniczący zespołów spisowych do planowanych inwentaryzacji, tj. w dniach [...] – [...] stycznia 2020 r. oraz w dniach [...] czerwca 2020 r. - [...] sierpnia 2020 r. W tym czasie był wielokrotnie nagradzany finansowo za wykonywanie powierzonych obowiązków. Skierowany był także wniosek o mianowanie na stopień policyjny, który w pozytywnym świetle oceniał jego zaangażowanie w służbę na rzecz jednostki. Otrzymywał nagrody od Burmistrza Miasta [...] z wyrazami uznania. Ponadto, był wyznaczany przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] do służby w ramach nadzoru kierowniczego nad jednostką w zastępstwie jego samego lub jego zastępcy. Zdaniem skarżącego, powyższe dowodzi, że Komendant Powiatowy Policji w [...] darzył go pełnym zaufaniem, co było potwierdzeniem jego kompetencji i posiadanej wiedzy. Nadmienił, że praca wykonywana przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...] cyklicznie, w odstępach miesięcznych, oceniana była przez Komendę [...] Policji na odprawach służbowych. Uzyskane wyniki umieszczane były w prezentacjach i część z nich ściśle dotyczyła zagadnień przez niego nadzorowanych. Stwierdził, że w trakcie pełnienia służby na stanowisku [...] Wydziału [...] w Komendzie Powiatowej Policji w [...] uzyskane wyniki były właściwe. Ponadto, podlegli mu policjanci nie kierowali wobec niego żadnych skarg, jak również nie było konfliktów wynikających ze sprawowanego nadzoru. Nie jest mu znany żaden fakt, który by świadczył o braku sprawnego nadzorowania i koordynowania zadań służbowych realizowanych przez podległych policjantów. Zaznaczył, że nie ma dokumentu, który by potwierdzał zarzut Komendanta Powiatowego Policji w [...], jakoby nie spełniał jego oczekiwań w zakresie polityki dotyczącej realizacji ustawowych zadań oraz sprawowanego nadzoru. Zwrócił uwagę, że wniosek personalny o zwolnienie z dniem [...] lutego 2021 r. ze stanowiska [...] Wydziału [...] i przeniesienie od dnia [...] marca 2021 r. do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w [...], w trybie art. 37a ustawy o Policji, nie zawiera daty jego sporządzenia. Zawiera natomiast z góry określoną datę zwolnienia ze stanowiska [...] Wydziału [...] oraz z góry określoną datę przeniesienia do dyspozycji Komendanta Powiatowego. Daty te zostały wskazane przed zakończeniem przedmiotowego postępowania administracyjnego (przewidują okres jego zakończenia) i świadczą jedynie o tym, że decyzja o wykonaniu wniosku personalnego zapadła już na etapie jego sporządzania. Narusza to w sposób rażący zasadę postępowania administracyjnego określoną w art. 7 k.p.a. Podniósł, że skarżony rozkaz personalny zawiera uzasadnienie, które jest kopią uzasadnienia rozkazu personalnego organu I instancji. Pomimo jego obszerności, w sposób niekonkretny i lapidarny, bez spełnienia kryteriów przepisu art. 37a ustawy o Policji, w szczególności bez wskazania i omówienia, jakie konkretne przyczyny spowodowały konieczność odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przeniesienia go do dyspozycji. Dlatego też uważa, że zaskarżony rozkaz jest decyzją arbitralną, podjętą przy użyciu niedozwolonych kryteriów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2021 r., jak też rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2021 r. o zwolnieniu R. K. z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w [...], zostały wydane zgodnie z przepisami stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W myśl natomiast przepisu art. 37a pkt 1 powołanej ustawy, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Brzmienie przepisu art. 32 ust. 1 wskazuje, że jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, w którym określono jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie określono natomiast w tym przepisie żadnych kryteriów i przesłanek, którymi winny kierować się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w przedmiotowych sprawach. Jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, z uwagi na brak regulacji w tym przedmiocie, możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1984/07, dostępny na www. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z kolei treść przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wskazuje, że decyzja o przeniesieniu policjanta zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, ma charakter uznaniowy, o czym świadczy użyty w nim zwrot "można przenieść". Oznacza to przede wszystkim swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 8/09, dostępny na www. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Podkreślić należy, że uznaniowość nie może być utożsamiana z pozostawieniem organowi zupełnej dowolności w tym zakresie, bowiem jej granice wyznaczają: z jednej strony przesłanka zawarta w przepisie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, z drugiej zaś przepisy k.p.a. Organ Policji, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie przeniesienia policjanta do dyspozycji, jest zatem zobowiązany także do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Winien też w sposób należyty i wyczerpujący informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie wyczerpująco zebrać, rozpatrzeć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Niewątpliwie celem regulacji, zawartej w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, jest zapewnienie pozostania w służbie policjantom, którzy zostali zwolnieni z zajmowanych stanowisk służbowych, a w dacie zwolnienia brak było dla nich stanowisk odpowiednich do ich stopnia, kwalifikacji i doświadczenia, do czasu powołania lub mianowania na inne stanowisko służbowe, ewentualnie zwolnienia ze służby. Ustawodawca usankcjonował w tym przepisie możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Grupa ta ma stanowić przejściowe ujęcie ewidencyjne do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby w Policji. W tej grupie umieszcza się m.in. policjantów zwalnianych z dotychczasowych stanowisk. Ponieważ skarżący w zaskarżonym rozkazie personalnym został zwolniony ze stanowiska, zachodziła potrzeba przeniesienia go do dyspozycji przełożonego, na czas nie dłuższy niż okres 12 miesięcy, po którym nastąpi decyzja co do jego dalszej służby. Zatem przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji został prawidłowo zastosowany. Podnieść należy, że co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona, nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowody i dokonał wyboru określonego załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Należy przy tym wskazać, że postępowanie dotyczące zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji komendanta nie jest całkowicie dowolne, gdyż jest ograniczone art. 7 k.p.a. Zaznaczyć należy, że stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb mundurowych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Ponadto, obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę funkcjonariusza. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się zatem służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na wynikającym z potrzeb służby określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Obowiązki policjanta reguluje ponadto, zawarta w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, rota ślubowania. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy przy tym traktować, jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta przenieść go na inne stanowisko służbowe, w tym na stanowisko równorzędne. Wskazać też należy, że przełożonym, wymienionym w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji - odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej - przyznano uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Z kolei uregulowanie prawne zawarte w ww. przepisie nie wskazuje kryteriów i merytorycznych przesłanek, uzasadniających podjęcie omawianych w nim decyzji, jest to bowiem przepis o charakterze kompetencyjnym. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. Należy zaznaczyć, że w rozstrzygnięciu, podejmowanym na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, organ nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego. Wskazany przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa, nie zobowiązuje również przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Ponadto, przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych, co wynika z charakteru stosunków służbowych w Policji, cechujących się podporządkowaniem i hierarchicznością. Co więcej, przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego samo w sobie nie pogarsza sytuacji finansowej policjanta, bowiem zachowuje on dotychczas należne uposażenie, na podstawie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Jak już Sąd wskazał wyżej, rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji opiera się w dużym stopniu na uznaniu przełożonego, zaś w przypadku osób zajmujących stanowiska samodzielne i kierownicze, na określonej, przyjętej koncepcji kierowania, a także na potrzebach interesów służbowych w szerokim ujęciu, tj. dotyczących nie tylko bezpośrednio jednej komórki organizacyjnej, lecz funkcjonowania całej jednostki organizacyjnej, jaką jest w niniejszej sprawie Komenda Powiatowa Policji w [...]. W rozpoznawanej sprawie organ wskazał na przyczyny, które legły u podstaw podjętych rozkazów o zwolnieniu R. K. ze stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji, tj. utratę zaufania w związku z tym, że jego dotychczasowa efektywność pracy oraz ogólny sposób sprawowania nadzoru służbowego nie daje rękojmi prawidłowej realizacji zadań przez podległych mu policjantów. Wskazano, że wynika to z faktu, że kontrole przeprowadzone w Komendzie Powiatowej Policji w [...] wykazały nieprawidłowości w zakresie przekazywania mienia w podległej skarżącemu komórce organizacyjnej. Sam skarżący podnosił także brak możliwości podołania wszystkim obowiązkom bez wsparcia osobowego. Zaczęły się pogarszać również relacje osobowe w Wydziale. W ocenie Sądu, za słuszne należy uznać stwierdzenie organu odwoławczego, że warunkiem sprawnego funkcjonowania Policji jest nie tylko fachowość i doświadczenie osoby sprawującej funkcję kierowniczą, ale przede wszystkim jej dyspozycyjność i pełne zaufanie organu mianującego. Skoro zatem Komendant Powiatowy Policji w [...] utracił zaufanie do R. K. i uznał, że nie sprostał on obowiązkom służbowym na zajmowanym stanowisku służbowym [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], to w ramach szczególnych uprawnień przełożonego mógł zwolnić wymienionego z zajmowanego stanowiska służbowego i przenieść do swojej dyspozycji na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Policja jest bowiem formacją zaufania społecznego, a sprawne funkcjonowanie Wydziału [...], nad którym sprawował nadzór R. K., ma bezpośredni wpływ na zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby wysokie samodzielne stanowiska w Policji zajmowali policjanci, do których przełożeni, a zwłaszcza kierownik danej jednostki organizacyjnej Policji, mieli pełne zaufanie. Te kryteria skarżący, jako [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], przestał spełniać. Konieczność dokonania niezwłocznego zwolnienia ze stanowiska [...] Wydziału [...] wynikała z ciążącego na Komendancie Powiatowym Policji w [...] obowiązku zapewnienia prawidłowego funkcjonowania podległej mu jednostki organizacyjnej, przy uwzględnieniu potrzeby realizacji jej ustawowych zadań. Policja jest formacją zaufania społecznego, a sprawne funkcjonowanie Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] ma bezpośredni wpływ na utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Istotą służby w Policji jest dyspozycyjność funkcjonariuszy. Osoba zgłaszająca się do służby w Policji wyraża dobrowolnie gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w Policji, składa ślubowanie, zobowiązując się do przestrzegania dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń służbowych. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji Komendanta mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych, składających się na kształtowanie dyscypliny służbowej, której policjant musi się podporządkować. Zauważyć należy, że powoływanie się przez skarżącego na jego dotychczasową nienaganną służbę nie było kwestionowane przez organ, jednak pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ w sprawie chodzi o aktualną ocenę realizacji zadań przez skarżącego. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Organy wystarczająco wykazały, z jakich przyczyn uznały, że zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji było konieczne. Dostatecznie także uzasadniono rozstrzygnięcie, w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., z uwagi na tożsamy z interesem służby, interes społeczny, który wymaga zapewnienia prawidłowego działania Komendy Powiatowej Policji w [...], z uwzględnieniem potrzeby realizacji ustawowych zadań nałożonych na Policję. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn, zm.).