II FSK 2178/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del). Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1466/10 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 r. o sygn. akt III SA/Wa 1466/10 odrzucił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. Sąd przedstawił następujący stan sprawy. M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie, iż stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W., wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z dowodu doręczenia – zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2010 r. Skarżący nie zastosował się do tego pouczenia i wniósł skargę w dniu 17 maja 2010 r. (data stempla pocztowego), a zatem z przekroczeniem terminu do dokonania tej czynności. Termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął 10 maja 2010 r. (poniedziałek). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdza, iż sąd odrzuca skargę, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W konsekwencji, wniesienie skargi po upływie terminu, jak to ma miejsce w ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie, stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2010 r. zaskarżając je w całości. Skarżący skargę kasacyjną oparł na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. z powodu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego oraz z powodu rażącego naruszenia norm dotyczących postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie de facto nie zbadał istoty spraw i całkowicie ją pominął. Dodał także skarżący, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 148 i 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., co w konsekwencji również miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, 2) przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 kwietnia 2010 r. nr [...], 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, w świetle art. 148 i 149 Ordynacji podatkowej nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. Jest poza sporem, że decyzję doręczono na adres W, ul. Z [...] do rąk P. W. Wobec braku dodatkowych adnotacji, chociażby dotyczących zobowiązania P. W. do przekazania korespondencji skarżącemu nie można przyjąć, że doszło do właściwego doręczenia korespondencji. Skarżący potwierdza, że przesyłka została mu przekazana przez P. W. dopiero w dniu 14 maja 2010 r. i nie był w stanie określić, kiedy przesyłkę tę odebrała P. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że Skarżący zarzucił naruszenie art. 148 i 149 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei wymienione przepisy Ordynacji podatkowej stanowią o miejscu, w którym następuje doręczenie pism osobom fizycznym (art. 148 § 1 - § 3) oraz wskazują sposób doręczenia w sytuacji, gdy adresat jest nieobecny w mieszkaniu (art. 149). Sąd I instancji stwierdził, że skarżący wniósł skargę z uchybieniem terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Sąd przyjął, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 9 kwietnia 2010 r. natomiast skarga została wniesiona w dniu 17 maja 2010 r. Termin do wniesienia skargi, w ocenie Sądu upływał w dniu 10 maja 2010 r. Skarżący wywodzi w skardze kasacyjnej, że nie nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji wskazując jednocześnie, że decyzja ta została mu przekazana przez P.W. w dniu 14 maja 2010 r. i nie była ona w stanie określić kiedy przesyłkę tę odebrała. Skarżący niezwłocznie tj. 17 maja 2010 r. złożył skargę. Zarzucił skarżący, że Sąd I instancji nie zbadał czy doszło do doręczenia decyzji, ale jeżeli już, to nie zbadał, kto i czy skutecznie odebrał w tym przypadku decyzję. Z akt sprawy wynika, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona na adres [..] W., ul. S. [...], a nie na adres W., ul. Z. .[..], na co wskazuje potwierdzenie odbioru decyzji znajdujące się przy karcie 357 akt podatkowych. Odbiór decyzji pokwitowała P. W. 9 kwietnia 2010 r. Na potwierdzeniu odbioru zaznaczono również, że "Oznaczoną wyżej przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi (...) ". Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji przyjął, że doręczenie M. K. decyzji nastąpiło w dniu 9 kwietnia 2010 r. z zachowaniem warunków określonych w art. 148 i art. 149 Ordynacji podatkowej. Skoro zaś powyższe ustalenie Sądu I instancji nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej to prawidłowa jest także konkluzja poczyniona przez ten Sąd, iż skarga została złożona z uchybieniem terminu określonego dla dokonania tej czynności w art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę wskazując na treść art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wobec cofnięcia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., co nastąpiło w piśmie skarżącego z dnia 10 września 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ze niecelowe odnoszenie się do wniosku sformułowanego w pkt 2 skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.