II GSK 3021/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Anna Fyda- Kawula po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 25/17 w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., oddalił skargę W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] października 2016 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w wyniku przeprowadzonej w dniu 6 listopada 2015 r., kontroli w barze gastronomicznym "A.", przy ulicy K. [...] w Sz., ujawniono włączone do sieci i uruchomione urządzenie do gier o nazwie Bonus Jackpot bez numeru. Urządzenie zostało poddane oględzinom w dniu 9 listopada 2015 r. W toku postępowania ustalono na postawie umowy dzierżawy z dnia 2 listopada 2015 r., zawartej przez skarżącego z M. Dz. prowadzącą działalność gastronomiczną w lokalu, w którym przeprowadzono kontrolę, że prawnym dysponentem ujawnionego w lokalu automatu był skarżący. Kontrolującym nie przedstawiono koncesji na prowadzenie kasyna gry ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub gier na automatach o niskich wygranych. Na spornym automacie przeprowadzono eksperyment oraz uzyskano opinię nr [...] z dnia 19 grudnia 2015 r. dotyczącą ujawnionego urządzenia. Ustalenia poczynione w toku kontroli i postępowania stały się podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2016 r., którą wymierzono W. Ł., karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie, gry na automacie poza kasynem gry. Organ stwierdził, że strona prowadziła gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej: u.g.h.) poza kasynem gry, co wyczerpało przesłanki przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy. Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wygląd i działanie automatu świadczyły o tym, że było to urządzenie elektroniczne (komputerowe), co spełniało jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Gry na tym urządzeniu rozgrywane były o wygrane pieniężne, a także o wygrane rzeczowe poprzez możliwość przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze. Same zaś gry miały charakter losowy, gdyż wyniki były nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza. Organ odwoławczy za urządzającego gry na spornym automacie uznał skarżącego, który zorganizował tą działalność w wynajętej od M. Dz. części lokalu, która udostępniała graczom automat do gry wraz z ich obsługą, co potwierdzała umowa dzierżawy z 2 listopada 2015 r. Wobec tego skarżący podlegał normie z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h, a w konsekwencji karze wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, w pierwszej kolejności odniósł się do art. 14 ust. 1 i 89 u.g.h., w kontekście ich technicznego charakteru i dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, przywołując uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16. W kontekście powołanej uchwały Sąd stwierdził, że przepisów art. 2 ust. 3 nie można traktować jako regulacji technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, a przez to brak było podstaw do odmowy stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd I instancji, wskazując na przeprowadzone oględziny, eksperyment procesowy oraz opinię biegłego sądowego, zgodził się z organem, że sporny automat spełniał przesłanki określone w ustawie o grach hazardowych dotyczące gier hazardowych - art. 2 ust. 3 w związku z ust. 4, co oznaczało, że urządzanie na nim gier powinno nastąpić w kasynie gry. W ocenie Sądu organy wykazały, w sposób nie budzący wątpliwości, iż skarżący był nie tylko prawnym dysponentem automatu, ale także umieścił go w kontrolowanym miejscu celem urządzania na nim gier hazardowych, zorganizował grę w wydzierżawionym od M. Dz. lokalu, udostępnił graczom automat do gier wraz z ich obsługą, gra udostępniona była publicznie, działalność skarżącego była zaś nastawiona na zysk w celu osiągania bezpośredniego zysku z samego automatu poprzez wprowadzenie odpłatności za grę. Sąd I instancji nie stwierdził aby w sprawie naruszono prawo skarżącego wglądu w akta sprawy oraz prawo czynnego udziału w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłaszania żądań. Wskazał, na podstawie analizy akt sprawy, że skarżący zarówno na etapie postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego jak i przed Dyrektorem Izby Celnej, miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z którego to prawa nie skorzystał ani na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego jak i drugoinstancyjnego. Nie żądał także odpisów lub kopii z akt. Okoliczność wyłączenia z akt sprawy protokołu z przesłuchania świadka M. Dz., który został na etapie postępowania sądowego udostępniony, w okolicznościach niniejszej sprawy nie przemawiała, w ocenie Sądu, za naruszeniem praw strony. Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut co do naruszenia art. 4 ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowanie. W tym zakresie podzielił stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I KZP 1/16. Stwierdził, że skarżący nie był podmiotem, który w dniu 3 września 2015 r. prowadził działalność w zakresie urządzania gier na automatach na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia, wobec czego przepisy ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych nie miały do niego zastosowania i brak było podstaw do zastosowania art. 4 tej ustawy w sprawie. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W. Ł., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości przepisanej. Wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 1 § 2 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; - art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art 135, art 133 § 1, art 141 § 4 p.p.s.a.; - w związku z art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 210 § 4 z art. 233 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 Ordynacji podatkowej; - art. 8, art. 9 (w szczególności ust. 7 in fine) i art. 10 (w szczególności ust. 1) w zw. z art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE (określających pojęcie oraz zasady notyfikacji tzw. przepisów technicznych); - w związku z § 4, § 5, § 8 i § 10 w związku z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; - art. 2, art. 7 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 2 Traktatu akcesyjnego; - art. 4 ust. 1 Protokołu 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; - art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych; - regułami wykładni i stosowania prawa wyrażonymi w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach: a) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11; b) z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-267/03; c) z dnia 4 czerwca 2009r., sygn. akt C-109/08; d) z dnia 30kwietnia 1996 r., sygn. akt C-194/94; e) z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt C- 170/04; f) z dnia 22 czerwca 1989 r., sygn. akt 103/88; g) z dnia 11 lipca 2002 r., sygn. akt C- 62/00 poprzez ich oczywiście błędną wykładnię (ewentualnie błędne zastosowanie) w związku z wyrokiem ETS z dnia 19 lipca 2012 r. (i sformułowanymi w tym wyroku wytycznymi) i przyjęcie, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu przepisów Dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji uznanie, że organ prawidłowo zastosował ten przepis ustawy o grach hazardowych oraz uznanie mocy prawnej i skuteczności tego przepisu pomimo, że z powodu braku jego notyfikacji przepis ten nie powinien być stosowany; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 1 § 2 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; - art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art 135, art 133 § 1, art 141 § 4 p.p.s.a.; - w związku z art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 210 § 4 z art. 233 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący "urządzał" gry podlegające ustawie, pomimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na podjęcie takich ustaleń; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 1 § 2 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; - art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art 135, art 133 § 1, art 141 § 4 p.p.s.a.; - w związku z art. 178 § 1, art. 179 § 1, art. 121 § 1 oraz art. 122 z art. 233 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I i II instancji, podczas gdy powinny one zostać uchylone, gdyż zostały one wydane w oparciu o materiał dowodowy, z którym skarżący nie mógł się zapoznać; 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że naruszała ona przepisy prawa materialnego wskazane niżej oraz bezzasadne oddalenie skargi; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego zastosowanie, pomimo, że skarżący jest osobą fizyczną, a nie podmiotem zbiorowym; - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący "urządzał" gry podlegające ustawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem podniesione w niej zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Wobec podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu pomieszczonego w punkcie I.3 petitum, w ramach którego strona wywodzi naruszenie przepisów postępowania poprzez bezpodstawne utrzymanie przez Sąd I instancji w mocy rozstrzygnięć organów obu instancji, które to decyzje, zdaniem skarżącego, wydane zostały w oparciu o materiał dowodowy, z którym nie mógł się on zapoznać. Chodziło o wyłączony z akt przedmiotowej sprawy administracyjnej protokołu przesłuchania M. Dz. z dnia 18 lutego 2016 r., który w ocenie strony miał charakter kluczowego w sprawie dowodu, na podstawie którego obciążono go karą z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Powyższy zarzut uznać należy za nietrafny. Jak stanowi powołany w ramach omawianego zarzutu art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Przepis art. 179 Ordynacji stanowi natomiast, że przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny - § 1; odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia - § 2; na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie - § 3. Jak wynika z analizy akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Koszalinie z dnia [...] maja 2016 r., o wyłączeniu z akt sprawy rzeczonego protokołu zostało przesłane skarżącemu. Strona, co również wynika z analizy akt sprawy nie podjęła żadnych czynności procesowych w związku z tą okolicznością – nie domagała się udostepnienia jej lub wglądu w treść wymienionego protokołu. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w sprawie doszło do niezauważonego czy pominiętego przez Sąd I instancji naruszenia przywołanych regulacji jak również pozostałych wymienionych w ramach zarzutu przepisów postępowania – art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej. Lektura objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie wskazuje wprost, że zeznania złożone przez M. Dz. nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia ani tym bardziej "kluczowego w sprawie dowodu" jak wywodzi autor skargi kasacyjnej. Materiałem dowodowym, na podstawie, którego skarżący został uznany za urządzającego gry na urządzeniu, które było automatem w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, były bowiem: protokół kontroli z dnia 6 listopada 2015 r., opinia biegłego sądowego z dnia 19 grudnia 2015 r., oraz umowa dzierżawy z dnia 2 listopada 2015 r. zawarta przez skarżącego, jako dzierżawcy z M. Dz., jako wydzierżawiającą. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, na co wskazuje uzasadnienie skargi kasacyjnej, że na zeznania M. Dz. powołał się organ I instancji w motywach swojego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy, stosownie do art. 127 Ordynacji podatkowej określającego, że postepowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, rozpoznaje i rozstrzyga sprawę ponownie, a więc nie ogranicza się wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Skoro zatem Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie nie odnosił się w jakimkolwiek zakresie do dowodu z protokołu zeznań M. Dz. to nie może być mowy o kluczowym charakterze tego dowodu w niniejszej sprawie. Niejako na marginesie zauważyć należy, na co również zwrócił uwagę Sąd I instancji, że protokół ten został na etapie postępowania sądowego udostępniony, zatem strona miała możliwość zapoznania się z jego treścią i sformułowania odpowiednich dla siebie wniosków. Wskazać również należy, że motywy zarzutu odnoszącego się do kwestii protokołu zeznań M. Dz. nie zostały umotywowane w sposób wskazujący na potencjalny wpływ treści zawartych w tymże protokole zeznań na sytuację procesową strony skarżącej i możliwość jej obrony odnośnie zastosowania wobec niej art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do zarzutu pomieszczonego w punkcie I.1 petutim skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że stanowisko w kwestii technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, na którą to uchwałę zasadnie, w świetle art. 269 § 1 p.p.s.a. powołał się Sąd I instancji. W uchwale tej, w punkcie 1 jej sentencji stwierdzono, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy." Rozważając i rozstrzygając kwestię związaną z oceną technicznego charakteru art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów, jak i argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu, a mianowicie, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie ustanawia żadnych warunków determinujących skład, właściwości lub sprzedaż produktu, a tym samym, że przepis ten nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko prezentowane w przywołanej uchwale odnośnie do oceny charakteru relacji między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Samoistny charakter funkcji realizowanej przez ten przepis, o czym już była mowa, nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia twierdzenie o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznał również zarzut z punktu II petitum skargi kasacyjnej, naruszenia art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten jest bowiem adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany urządza gry na automatach. W jego świetle, za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą - które w rozpatrywanej sprawie nie zostały podważone - uznać należy fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 ustawy o grach hazardowych oraz ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry. Na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizowane jest bowiem zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Podnieść należy, że również art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, co niezależnie od jednolicie prezentowanego w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądu, potwierdza również argument ze stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażonego w wyroku z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C - 303/15. Za również niezasadny uznać należy zarzut z punktu I.2 petitum skargi kasacyjnej, w którym skarżący podnosi bezpodstawne uznanie go za "urządzającego gry" pomimo, że w jego ocenie materiał dowodowy nie pozwała na podjęcie takich ustaleń. Przypomnieć należy, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych stanowi, iż karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie natomiast do pkt 2 ust. 2 art. 89 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Pojęcie "urządzającego gry", jak trafnie wskazał autor skargi kasacyjnej w jej motywach, nie zostało zdefiniowane w ustawie o grach hazardowych. Jednakże jak wynika z orzecznictwa, za urządzanie gier hazardowych uznawany jest ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK2255/16, z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 5527/17). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, dawał podstawy do uznania skarżącego za podmiot, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że skarżący zawarł z M. Dz. umowę dzierżawy części lokalu, w którym ujawniono automat, celem prowadzenia działalności gospodarczej na zainstalowanym w lokalu urządzeniu do gier - § 1 i § 3 pkt 1 umowy z dnia 2 listopada 2015 r. Nie ulegało również wątpliwości, że urządzenie było automatem do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, co potwierdziła kontrola oraz opinia biegłego sądowego z dnia 19 grudnia 2015 r. Okoliczność, że skarżący był dysponentem automatu ujawnionego w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 6 listopada 2015 r., skarżący nie podważał w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, wobec czego, w świetle zapisów umowy i daty jej zawarcia zasadnym było przyjęcie, iż ów automat jest przedmiotem działalności gospodarczej strony, o której mowa w wymienionych zapisach umowy. Podsumowując dotychczasowe rozważania, za niewadliwą uznać należy kontrolę decyzji Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] października 2016 r., jaką przeprowadził Sąd I instancji, co czyni niezasadnym zarzut z punktu I.4 petitum skargi kasacyjnej. Skoro bowiem objęta skargą decyzja nie nosiła wad w zakresie zastosowanych przepisów prawa materialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Wobec zaś stwierdzenia prawidłowości rozstrzygnięcia organu odwoławczego, prawidłowo Sąd zastosował art. 151 p.p.s.a., oddalając skargę strony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).