II SA/Sz 193/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIENIE Sygn. akt II SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania J. G., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku garażowo-gospodarczego wybudowanego przez M. S.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - dalej "k.p.a.", w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) . Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych, decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia [...] r., J. G. (dalej: "Skarżący") zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o (cyt.): "podjęcie i przeprowadzenie czynności kontrolnych, zgodnie z właściwością i zadaniami organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego", w sprawie samowolnej budowy "garażu z pomieszczeniem gospodarczym w granicy działki numer ewidencyjny [...] obręb W. (...) z działką nr [...] w W. ". Pismem z dnia [...] r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: "organ I instancji") zawiadomił strony o wszczęciu na ww. wniosek z dnia [...] r. postępowania administracyjnego w sprawie budynku garażowo-gospodarczego, wybudowanego przez M. S. na granicy działki nr [...] i [...] w W. . W dniu [...] r. organ I instancji dokonał czynności kontrolnych budynku garażowo-gospodarczego usytuowanego na działce nr [...], będącej własnością M. S., na granicy z działką nr [...], stanowiącą własność J. G. i H. G.. Podczas ww. kontroli, dokonanej w obecności M. S. i Skarżącego, organ I instancji ustalił, że na działce nr [...] znajduje się budynek garażowo-gospodarczy o wym. 6,60 m x 5,50 m. M. S. okazał podczas kontroli dokumenty dotyczące budynku garażowo-gospodarczego, tj.: decyzję z dnia [...] r., znak [...], wydaną przez Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy G., którą udzielono M. S. pozwolenia na użytkowanie, obejmujące budynek garażu jednoboksowego z częścią gospodarczą, na działce położonej w W. przy ul. [...], nr ewidencyjny gruntów [...]. Ponadto M. S. oświadczył, że nr [...] pochodzi sprzed podziału działki siedliskowej i posiada teraz nr [...] i [...]. Skarżący oświadczył natomiast, że dokumenty okazane przez M. S. są podrobione i ten kto dał pozwolenie na użytkowanie tego budynku garażowo-gospodarczego popełnił przestępstwo. Garaż był wybudowany w 1984 r., ale razem z budynkiem mieszkalnym, w którym obecnie mieszka, a ten został wybudowany w 1986 r., i jak wybudował ten garaż nielegalnie to rozebrał oborę, która zasłaniała tę budowę. Oborę rozebrał w 1989 r. Decyzją z dnia [...] r., nr jw., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., organ I instancji umorzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budynku garażowo-gospodarczego wybudowanego przez M. S. na działce [...] będącej jego własnością, położonej w W. przy ul. [...] i bezpośrednio przy granicy działki nr [...] będącej własnością [...] i H. G.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że dokonane w toku postępowania ustalenia i dołączone do protokołu dokumenty wskazują jednoznacznie, że sprawa budynku garażowo-gospodarczego była rozpatrywana przez właściwy w czasie jego budowy organ tj. przez Urząd Miasta i Gminy w G. i została zakończona decyzją ostateczną z dnia [...] r., znak: [...], wydaną przez Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy G., udzielającą M. S. pozwolenia na użytkowanie, obejmujące budynek garażu jednoboksowego z częścią gospodarczą, na działce położonej w W. przy ul. [...], nr ewid. gruntów [...]. Dalsze postępowanie w sprawie tego budynku, wybudowanego w latach 80. XX wieku, stało się zatem bezprzedmiotowe, a ewentualna decyzja legalizacyjna lub decyzja nakazująca rozbiórkę tego obiektu wydana przez organ I instancji nie miałaby podstawy prawnej i byłaby nieważna (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Organ I instancji wskazał także na niezasadność zgłaszanych przez Skarżącego uwag oraz zastrzeżeń do protokołu i sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych w dniu [...] r., uwag i zastrzeżeń do akt sprawy, a także zarzutów o braku wnikliwości i sumienności upoważnionego organu. Wyjaśnił, że zadaniem organu I instancji było ustalenie legalności budynku garażowo-gospodarczego wybudowanego przez M. S. na dz. [...] w W. , noszącej obecnie nr [...], a nie badanie poprawności przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] r. oraz badanie stanu technicznego tego budynku, który nie budził wątpliwości i nie nosi wyraźnych cech obiektu stwarzającego zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i ich mienia lub oszpecającego otoczenie, ani też badanie prawidłowości sporządzonego projektu budowlanego. Wyjaśnił również, że ww. decyzja ostateczna oraz szkic sytuacyjny były wystarczające do identyfikacji rzeczonego budynku i uznania, że jest to ten obiekt, co do którego wydano decyzję z dnia [...] r. Wskazał przy tym, że na stronie tytułowej szczątkowego projektu pt. "Projekt Boksu Garażowego Oraz Pom. Gospodarczego", zachowanej przez M. S. do dzisiaj, pod pieczątką "Urząd Miasta i Gminy 74-100 w G. Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego", a nad pieczątką – "p.o. Kierownik Wydziału inż. H. K.", widnieje zapis "zalegalizowano 28.12.84 r.", a fakt ten był i jest wystarczający dla organu I instancji, do uznania budynku garażowo-gospodarczego za zalegalizowany przez właściwy organ. Organ I instancji podniósł również, że PINB w G. nie ma podstaw, aby sądzić, że dokumenty zostały sfałszowane i że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w wyniku przestępstwa, na co wskazuje Skarżący. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się uchylenia tej decyzji oraz wydania decyzji o rozbiórce nielegalnie wybudowanego obiektu. Decyzji tej Skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów procesowych zawartych w k.p.a. (art. 6-8, art. 12, art. 105 § 1, art. 107 § 3) oraz przepisów prawa materialnego, tj. prawa budowlanego oraz Konstytucji RP (art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1) oraz wskazał na wadliwość działań podejmowanych przez organ. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wszczął w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy opisanego na wstępie obiektu budowlanego. Postępowanie to było bezprzedmiotowe od samego początku, co obszernie i wyczerpująco organ I instancji wykazał w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ odwoławczy podniósł, że zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji. W ramach podsumowania organ odwoławczy wskazał, że - jak wynika wyraźnie ze zgromadzonego materiału dowodowego - przedmiotowy obiekt budowlany został wzniesiony jako samowola budowlana w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a następnie został zalegalizowany ww. decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Brak jest przy tym jakichkolwiek przesłanek, uprawdopodabniających chociażby w minimalnym stopniu tezę, że przedmiotowy budynek jest innym obiektem, niż budynek zalegalizowany decyzją z [...] r. Przedmiotowy obiekt dokładnie odpowiada "dokumentacji projektowej" stanowiącej inwentaryzację zalegalizowanego obiektu, co wynika z porównania tej dokumentacji z załączonymi do akt organu powiatowego zdjęciami przedstawiającymi przedmiotowy budynek obecnie. W szczególności bryła przedmiotowego budynku oraz widoki poszczególnych jego elewacji widoczne na zdjęciach są tożsame z widokami na ww. dokumentacji. Prowadzenie w takiej sytuacji kolejnego postępowania legalizacyjnego względem przedmiotowego budynku obarczone byłoby wadą nieważności, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Stąd dalsze prowadzenie niniejszego postępowania legalizacyjnego jest bezprzedmiotowe. Ustosunkowując się do zarzutów Skarżącego, organ odwoławczy stwierdził, że są one niezasadne. W szczególności nikt nigdy nie utrzymywał, że na wniesienie przedmiotowego budynku inwestor kiedykolwiek uzyskał pozwolenie na budowę. Organ I instancji od samego początku utrzymywał, że obiekt ten został wzniesiony samowolnie i dlatego właśnie Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy G. przeprowadził w stosunku do niego postępowanie legalizacyjne. Pismem z dnia [...] r., Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu odwoławczego, której zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. i prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, brak zastosowania lub błędną wykładnię, tj.: - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie jako podstawa decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji; - art. 105 § 1 k.p.a poprzez niewłaściwe zastosowanie jako podstawa decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji; - przepisów prawa materialnego, tj. ustawy Prawo budowlane; - art. 2 Konstytucji RP polegające na odmowie ochrony praw rzeczowych słusznie nabytych, tu prawa władztwa nad własną nieruchomością w jej granicach; - art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności polegające na odmowie ochrony praw rzeczowych nabytych przez skarżącego (własności); - art. 6 oraz art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w sposób naruszający przepisy prawa, a także z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, tu Skarżącego; - art. 8 k.p.a. poprzez obarczenie Skarżącego skutkami niezgodnych z prawem działań organów administracji, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów samorządowych i Państwa; - art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego działania organu; - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, m.in. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. m.in. poprzez dokonanie błędnego ustalenia co do stanu faktycznego sprawy, naruszenie interesu Skarżącego, w tym nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów Skarżącego i niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom Skarżącego odmówiono wiarygodności; - art. 97 § 1 pkt 4 w związku z brakiem wyjaśnienia i rozstrzygnięcia przez inny organ tj. Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Gminy G. sprawy braku pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu a przy braku tegoż pozwolenia na budowę oraz braku decyzji zatwierdzającej projekt budowlany - udzielenia przez tenże organ pozwolenia na użytkowanie (decyzja Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Gminy G. z dnia [...] r., znak [...]); - nierozpoznanie faktów, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez brak przeprowadzenia czynności w postępowaniu, którego celem byłoby rzeczywiste stwierdzenia stanu rzeczy w zakresie nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego w granicy działek nr [...] i działki nr [...] w W. gmina G.. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto, wskazując na treść art. 153 p.p.s.a., wniósł o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organy administracyjne. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący uszczegółowił podnoszone zarzuty, wskazując m.in. na: "przekłamywanie" przez organ rzeczywistego stanu rzeczy (organ wskazuje, że sporny obiekt jest zlokalizowany przy granicy działki nr [...], gdy w rzeczywistości budowla w postaci budynku garażowo-gospodarczego (piętrowa) została wybudowana bez pozwolenia budowlanego w granicy działek nr [...] i [...], co potwierdza prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia [...] r., sygn. akt SA/Sz [...]); brak dokumentacji projektowej spornego obiektu i błędne uznawanie przez organ za taką – strony tytułowej projektu oraz szkicu sytuacyjnego; nieprzeanalizowanie okoliczności niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla Skarżącego jako właściciela granicznej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej p.p.s.a., uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprawujących wymiar sprawiedliwości sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, ma stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ze względu na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według kryterium legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zauważa, że niniejsza sprawa została wszczęta na skutek wniosku Strony skierowanego do organu I instancji pismem z dnia [...] r. dotyczącego przeprowadzenia kontroli "w celu oceny zgodności z przepisami wykonanych robót budowlanych, skutkujących wybudowaniem bez pozwolenia budowlanego garażu z pomieszczeniem gospodarczym w granicy działki nr ewidencyjny [...] obręb W." której Skarżący jest współwłaścicielem, z działką nr [...] w W. , której współwłaścicielem jest M. S.. Skarżący wskazał, że przedmiotowy garaż wybudowano w granicy jego działki, bez pozwolenia budowlanego i stanowi on samowolę budowlaną. Powszechny jest zarówno w literaturze jak i orzecznictwie pogląd, iż organ do którego Strona złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego jest zakresem tego wniosku związany. Jak wskazuje się również w literaturze przedmiotu, (tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2020, komentarz do art. 61 k.p.a. opublikowany w systemie Legalis) "wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego stanowi dowód określonego prawa, czyli wystąpienia do organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania administracyjnego i podjęcie określonej decyzji" (zob. też J. Piórkowska-Flieger, Glosa do post. SN z 29.11.2006 r., I KZP 27/06). Oznacza to, że przedmiotem decyzji wydanej na wniosek musi być rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem żądania wnioskodawcy. Organy w opinii Sądu działały właśnie w granicach wniosku Skarżącego. Rozstrzygając w zakresie wynikającym z wniosku Strony, Organ I instancji na skutek tego właśnie wniosku potwierdził, że obiekt wskazany stanowił samowolę budowlaną, jednak wyjaśnił zarazem, że został on zalegalizowany wskutek stosownej decyzji (decyzja Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy G. z dnia [...] r., znak [...]). W związku z czym organ umorzył postępowanie wywołane wyżej opisanym wnioskiem Strony jako bezprzedmiotowe. Organ zaś odwoławczy utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, a w efekcie uznał, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 K.p.a. utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, który zasadnie skorzystał z art. 105 k.p.a. umarzając postępowanie w sprawie. Trafnie wyjaśniły organy, że jak wynika wyraźnie ze zgromadzonego materiału dowodowego - sporny obiekt budowlany został wzniesiony jako samowola budowlana w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a następnie został zalegalizowany decyzją Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy G. z dnia [...] r., znak: [...], udzielającą M. S. pozwolenia na użytkowanie, obejmujące budynek garażu jednoboksowego z częścią gospodarczą, na działce położonej w W. przy ul. [...], nr ewidencyjny gruntów [...]. Sąd podziela również pogląd, że brak jest przy tym przesłanek, uprawdopodabniających tezę, że przedmiotowy budynek jest innym obiektem, niż budynek zalegalizowany powyższą decyzją z dnia [...] r. Zgodzić należy się, że przedmiotowy obiekt dokładnie odpowiada dokumentacji stanowiącej inwentaryzację zalegalizowanego obiektu, co wynika z porównania tej dokumentacji z załączonymi do akt organu I instancji zdjęciami przedstawiającymi przedmiotowy budynek obecnie. Istotnie też bryła przedmiotowego budynku oraz widoki poszczególnych jego elewacji widoczne na zdjęciach są tożsame z widokami na wskazanej dokumentacji. Zasadnie zatem uznano, że prowadzenie w takiej sytuacji kolejnego postępowania legalizacyjnego względem przedmiotowego budynku obarczone byłoby wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Tym samym trafna była konkluzja organów, iż dalsze prowadzenie niniejszego postępowania w celu oceny czy budynek stanowi samowolę budowlaną było bezprzedmiotowe. Sąd zauważa tutaj, że wniosek Strony nie dotyczył żądania stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy G. z dnia [...] r. czy wzruszenia jej w innym nadzwyczajnym trybie, lecz oceny zgodności z przepisami wykonanych robót budowlanych, skutkujących wybudowaniem bez pozwolenia budowlanego garażu z pomieszczeniem gospodarczym, w efekcie czego przedmiotowy garaż wybudowano w granicy działki Skarżącego, bez pozwolenia budowlanego i zdaniem Strony stanowi on samowolę budowlaną. Powyższa ocena, co podkreśla Sąd, została już jednak dokonana przez właściwy organ wskazaną decyzją ostateczną z [...] r. Ustosunkowując się do dalszych zarzutów Skarżącego, należy stwierdzić, iż są one niezasadne. W szczególności rzeczywiście organy nigdy nie dokonały ustalenia, że na wzniesienie spornego budynku inwestor – M. S. kiedykolwiek uzyskał pozwolenie na budowę. Organy obu instancji jednoznacznie ustaliły, że obiekt ten został wzniesiony samowolnie i dlatego właśnie Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy G. przeprowadził w stosunku do niego postępowanie legalizacyjne. Nie ma też w niniejszej sprawie znaczenia podkreślane przez Skarżącego użycie przez organy zwrotu, iż budynek został wzniesiony "przy granicy" czy też "bezpośrednio przy granicy działki [...]" zamiast "w granicy działek [...] i [...]". Zdaniem Sądu użycie powyższych sformułowań nie stanowi mającego znaczenia dla sprawy "przekłamania rzeczywistości". Nadto, wbrew twierdzeniu Strony w protokole z kontroli z dnia [...] r. organ ustalił i użył sformułowania, iż sporny budynek wzniesiony jest "na granicy z działką [...]". Jednak istotny dla sprawy jest fakt czy sporny budynek został zalegalizowany stosowną decyzją. Skoro samowola budowlana w postaci wskazanego budynku została zalegalizowana, to użycie obecnie przez organy sformułowania iż ten budynek został wzniesiony "przy granicy" czy też "bezpośrednio przy granicy" zamiast "w granicy" czy "na granicy" działki nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, której przedmiotem zgodnie z wnioskiem, było zbadanie zgodności z przepisami wykonanych robót budowlanych, skutkujących wybudowaniem bez pozwolenia budowlanego garażu z pomieszczeniem gospodarczym. To było już bowiem przedmiotem oceny w zakończonym ostatecznie postępowaniu. Ewentualne natomiast naruszenie granicy działki Skarżącego przy wznoszeniu wskazanego budynku mogło jedynie skutkować powstaniem stosownych roszczeń na drodze cywilnoprawnej. Także powoływany przez Stronę w skardze protokół z czynności kontrolnych z [...] r. sporządzony przy udziale osoby o nazwisku R. S. nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, w której podstawą ustaleń poczynionych do wydania decyzji był zupełnie inny protokół z czynności kontrolnych, sporządzony w dniu [...] r. przez zupełnie inne osoby, zawierający dodatkowo obfitą dokumentację fotograficzną jak i do którego załączono szereg dokumentów potwierdzających dokonane ustalenia. Z kolei pismo Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w G. z dnia [...] r. że nie posiada on dokumentacji związanej z decyzją nr [...] z dnia [...] roku wydanej przez Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G., nie oznacza że decyzja ta nie istniała czy też została sfałszowana - na co zresztą Strona ostatecznie nie wskazywała, albowiem w zastrzeżeniach do protokołu podkreślała jedynie jej wydanie "ze złamaniem bezwzględnie obowiązujących w tym zakresie przepisów". Sąd zauważa, że od wydania wskazanej decyzji do udzielenia wspomnianej informacji minęło niemal 25 lat, w międzyczasie nastąpił szereg zmian w prawie, który spowodował, że organ który odpowiadał na pytanie (Starostwo Powiatowe) nie istniał jeszcze w 1984 roku i był zupełnie innym organem niż ten który wydawał decyzję z 1984 roku (Urząd Miasta i Gminy G.). Tym samym z samego braku dokumentacji w archiwum Starostwa nie sposób wyciągać zbyt daleko idących wniosków. Fakt natomiast sfałszowania decyzji czy też popełnienia przestępstwa przy jej wydaniu musi być potwierdzony stosownym prawomocnym orzeczeniem. Co do powołanego w skardze wyroku NSA, to Sąd zauważa, że Strona nie załączyła go do skargi, zaś same twierdzenia zawarte w skardze nie pozwalają stwierdzić aby wyrok ten wyeliminował z obrotu decyzję z dnia [...] roku . Zupełnie nietrafne są także dalsze zarzuty dotyczące rzekomej odmowy ochrony praw rzeczowych nabytych przez Skarżącego tj. własności nieruchomości – czym organ miał naruszyć wymienione w skardze przepisy art. 2 Konstytucji RP czy art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Jak już wspomniano właściwym bowiem dla ochrony prawa własności jest postępowanie przed sądem cywilnym, nie zaś przed organami nadzoru budowlanego - wywołane wnioskiem o podjęcie i przeprowadzenie czynności kontrolnych, zgodnie z właściwością i zadaniami organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego - w sprawie samowolnej budowy. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło także do naruszenia wskazywanych dalszych przepisów procedury, w tym zasad ogólnych prowadzenia postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Sąd wskazuje przy tym, że naruszenie takie może być przyczyną uchylenia decyzji jeśli zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. jest to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. jest to inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń, jak powyższe, Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził. W szczególności zaskarżona decyzja nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. w sposób który skutkowałby koniecznością jej uchylenia. Sąd wyjaśnia, iż obowiązkiem organu nie było ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń Strony, a wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy wymogi te spełnił. Zasadniczym udowodnionym faktem jest istnienie w obrocie decyzji ostatecznej legalizującej sporny budynek jako samowolę budowlaną, a uzasadnienie prawne wskazuje przepisy z których wynika, iż organ nie miał podstaw by ponownie w tym zakresie badać legalność wzniesienia budynku. W efekcie organ odwoławczy prawidłowo rozpoznał sprawę i nie naruszono też zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Organy nie naruszyły również zasad ogólnych wynikających z art. 6, 7 i 8 k.p.a. czy też 12 k.p.a. Postępowanie było prowadzone na podstawie przepisów prawa, podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przy czym Sąd zauważa, że w interesie społecznym leży także przestrzeganie zasady trwałości decyzji, interes obywateli nie oznacza natomiast wyłącznie interesu Skarżącego. Nie naruszono zasady zaufania, jak i zasad postępowania dowodowego określonych w art. 77 i 80 k.p.a. Wbrew stanowisku Strony w sprawie w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono wnikliwie cały materiał dowodowy, wystarczający do wydania zapadłego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd wskazuje tu na jednolity pogląd orzecznictwa, iż organy w sytuacji gdy zebrały wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, nie mają obowiązku prowadzenia nieograniczonego postępowania dowodowego (tak np. wyrok NSA z dnia [...] r. sygn. akt II FSK [...] - dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie Sąd uznał, że nie zasługują na uwzględnienie wnioski dowodowe Skarżącego. Sąd wyjaśnia w tym względzie, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego a tylko ocenia prawidłowość postępowania dowodowego przeprowadzonego przed organami administracyjnymi. Jedynie w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem akceptacja licznych wniosków dowodowych Strony, zawartych w skardze, w istocie prowadziłaby do przeprowadzenia niemal całego postępowania dowodowego przed Sądem. Tymczasem posiadane dowody w sprawie Strona winna była przedkładać na etapie postępowania administracyjnego. Nadto wobec wcześniej powołanych okoliczności i braku wątpliwości, że prowadzenie kolejnego postępowania legalizacyjnego wobec przedmiotowego obiektu było niedopuszczalne i skutkowałoby jego nieważnością – powołane dowody nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości – albowiem żadne takie wątpliwości w sprawie nie wystąpiły. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.