I FSK 125/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3233/14 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wyrok sądu I instancji. 1.1 Wyrokiem z 4 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3233/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi I. S. (dalej: skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 28 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. 1. uchylił zaskarżoną decyzję, 2. zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 3617 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji przebieg postępowania podatkowego. 2.1. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej organ pierwszej instancji) decyzją z 24 lutego 2014 r. na podstawie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej ustawa o VAT) uznał, że skarżąca zawyżyła podatek naliczony ujęty w ewidencji zakupów i deklaracjach VAT – 7 za poszczególne miesiące 2007 r. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że skarżąca wystawiła faktury VAT na rzecz T. [...], D. [...] s.c. oraz B. [...] dokumentujące dostawy towarów i usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca, w związku z czym na podstawie art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o VAT była zobowiązana do zapłaty podatku w nich wykazanego. 2.2. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (dalej organ drugiej instancji, organ odwoławczy) decyzją z 28 lipca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie stwierdził przeszkód do merytorycznego rozpoznania sprawy z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego uznając, że w sprawie doszło do zawieszenia tego biegu w związku z zawiadomieniem podatnika, że na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej o.p.) bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego za 2007 r. uległ zawieszeniu z uwagi na wszczęcie postanowieniem z 25 maja 2012 r. dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. o czyny określone w art. 56 § 2, art. 61 § 1 oraz art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 756 ze zm., dalej k.k.s.), polegające na złożeniu przez skarżącą we właściwym urzędzie skarbowym deklaracji VAT - 7 za 2007 r., w których do rozliczenia podatku od towarów i usług wykorzystano: puste faktury zakupów dokonanych rzekomo od "K." Sp. z o. o., "M." Sp. z o. o. oraz "P.P.H. Z. [...]" Sp. z o. o. oraz puste faktury sprzedaży wystawione w okresie od stycznia do grudnia 2007 r. Jednocześnie organ uznał, że pismem z 20 listopada 2012 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. [...] poinformował skarżącą, że z dniem 25 maja 2012 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącej 26 listopada 2012 r. 2.3. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy będący podstawą zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wykazał, że skarżąca nie nabywając towarów i usług od "K." Sp. z o. o., "M." Sp. z o. o. oraz "P.P.H. Z. [...]" Sp. z o. o., nie mogła uczynić ich przedmiotem dostawy na rzecz kolejnych odbiorców, tj. T. [...], B. [...] oraz D. [...] s.c. w sytuacji, gdy sama była jedynie pośrednikiem, tj. nie zatrudniała innych podwykonawców, pracowników oraz nie posiadała żadnych środków trwałych by we własnym zakresie dokonać dostawy towarów i usług. 3. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 3.1. Skarżąca we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze zarzuciła naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 o.p., art. 113 i art. 108 § 2 pkt 2 lit. a o.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, art. 108 ust. 1 w zw. z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. 4. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę wskazał, że uzasadniony okazał się zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w niniejszej sprawie skutek w postaci przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od "stycznia do listopada 2008 r. następował w dniu 31 grudnia 2013 r., za grudzień 2006 r. natomiast następował z dniem 31 grudnia 2014 r." W ocenie Sądu pierwszej instancji organy nie wykazały dostatecznie w niniejszej sprawie, że przesłanki skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zostały spełnione. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, skutek zawieszenia biegu przedawnienia w sprawie organ podatkowy łączy z faktem doręczenia skarżącej 26 listopada 2012 r. pisma Naczelnik Urzędu Skarbowego W. [...] z 20 listopada 2012 r., którym poinformował ją, że z dniem 25 maja 2012 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. W ocenie organu, informacja zawarta w tym piśmie uprawniała twierdzenie, że bieg terminu przedawnienia został skutecznie przerwany. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przedstawiony powyżej wniosek organu, jest wnioskiem zbyt daleko idącym. Zdaniem Sądu pierwszej instancji treść pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z 20 listopada 2012 r., nie spełnia wszystkich warunków, o których mowa wyżej. Przede wszystkim pismo to nie zawiera informacji, jakie postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte, ani czy ma ono wpływ na zobowiązanie podatkowe strony, którego bieg przedawnienia ma zostać przerwany. Tym samym nie można w sposób uprawniony stwierdzić, że w oparciu o to pismo skarżąca powzięła wiadomość, że wskutek wszczęcia postępowania karnoskarbowego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2007. W konsekwencji pismo to nie może stanowić o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji zobowiązał organy podatkowe do uwzględnienia przedstawionego w uzasadnieniu stanowiska Sądu, co wiąże się z rozważeniem celowości dalszego procedowania w zakresie spornego zobowiązania skarżącej w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2007 r., w razie braku innego dowodu na wyczerpujące poinformowanie jej o skutkach wszczęcia postępowania karnoskarbowego w sprawie. 5. Skarga kasacyjna. 5.1. W skardze kasacyjnej organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, w przypadku uznania, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i przeprowadzenie rozprawy, podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, tj.: 1. 1. art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 o.p. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia nie został zawieszony, ponieważ skarżąca przed upływem terminu przedawnienia nie została poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli popełnienie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uchylenie decyzji w przypadku gdy z akt sprawy wynika, że skarżącej 26 listopada 2012 r. zostało doręczone pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z 20 listopada 2012 r., w którym poinformowano skarżącą, że z dniem 25 maja 2012 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. - co w ocenie organu spowodowało, że skarżąca przed upływem terminu przedawnienia została poinformowana o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe dotyczące podatku od towarów i usług za 2007 r.; 3. art. 70 § 6 pkt 1 o.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wskazanie, że ww. pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z 20 listopada 2012 r. nie spełnia warunków zawiadomienia o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe, ponieważ nie zawiera informacji, jakie postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte - organ podnosi, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012r., sygn. akt P 30/11, wynika, że dla wywołania skutku wynikającego z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. koniecznym jest poinformowanie podatnika, najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia, o toczącym się postępowaniu o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, dotyczącym zobowiązania podatkowego - w przedmiotowej sprawie 25 maja 2012 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na wykorzystaniu w okresie od 25 lutego 2007 r. do 25 stycznia 2008 r. w złożonych deklaracjach VAT-7 za okresy od stycznia do grudnia 2007 r. pustych faktur zakupu oraz pustych faktur sprzedaży. 5.2. Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w granicach wyznaczonych przez przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. ustalił, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.1. Poprzez sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty autor skargi kasacyjnej podważa stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia nie został zawieszony, ponieważ skarżąca przed upływem terminu przedawnienia nie została poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Zasadniczym przedmiotem sporu pozostaje bowiem okoliczność, czy w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2007 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja dotyczyła podatku od towarów i usług za styczeń - maj oraz lipiec - grudzień 2007r. Zatem termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy styczeń - maj, lipiec - listopad 2007 r. oraz za grudzień 2007 r. upływał odpowiednio w dniu 31 grudnia 2012 r. oraz w dniu 31 grudnia 2013 r., o ile nie wystąpiły okoliczności skutkujące jego przerwaniem lub zawieszeniem. 6.2. W decyzji organu odwoławczego uznano bowiem, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań objętych zaskarżoną decyzją na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że inspektor kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z 25 maja 2012 r., wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. o czyny określone w art. 56 § 2, art. 61 § 1 oraz art. 62 § 2 k.k.s., polegające na złożeniu przez skarżącą we właściwym urzędzie skarbowym deklaracji VAT - 7 za 2007 r., w których do rozliczenia podatku od towarów i usług wykorzystano: - "puste" faktury zakupów dokonanych rzekomo od "K." Sp. z o.o., "M." Sp. z o. o. oraz "P.P.H. Z. [...]" Sp. z o. o., oraz - "puste" faktury sprzedaży wystawione w okresie styczeń - grudzień 2007 r., przez co narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za 2007 r. w kwocie co najmniej 150.000,00 zł. Następnie pismem z 20 listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. [...] poinformował stronę, że z dniem 25 maja 2012 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Powyższe pismo zostało doręczone stronie 26 listopada 2012 r. Zatem skutek zawieszenia biegu przedawnienia w sprawie organ podatkowy łączy z faktem doręczenia skarżącej 26 listopada 2012 r. pisma Naczelnik Urzędu Skarbowego W. [...] z 20 listopada 2012 r., którym poinformował stronę, że z dniem 25 maja 2012 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. W ocenie organu, informacja zawarta w tym piśmie uprawnia twierdzenie, że bieg terminu przedawnienia został skutecznie przerwany. Takiego stanu faktycznego nie kwestionuje Sąd pierwszej instancji, wywodzi on jedynie, że treść pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z 20 listopada 2012 r., nie spełnia wszystkich warunków zawiadomienia, które stanowiłoby podstawę do zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Sąd pierwszej instancji podniósł, że "pismo to nie zawiera informacji, jakie postępowanie karno skarbowe zostało wszczęte, ani czy ma ono wpływ na zobowiązanie podatkowe strony, którego bieg przedawnienia ma zostać przerwany. Tym samym nie można w sposób uprawniony stwierdzić, że w oparciu o to pismo Strona powzięła wiadomość, iż wskutek wszczęcia postępowania karno skarbowego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2007. W konsekwencji pismo to nie może stanowić o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania, którego dotyczy skarżona decyzja". 6.3. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2018 r., I FPS 1/18, w którym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy". Powyższa uchwała dotyczy innego stanu prawnego niż rozpatrywany w przedmiotowej sprawie. Odnosi się bowiem do stanu prawnego obowiązującego od 15 października 2013 r. Od 15 października 2013 r. dla wywołania skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wobec podatnika muszą zatem zostać spełnione dwa obowiązki informacyjne, a więc obowiązki wynikające z art. 70 § 6 pkt 1 i z art. 70c o.p. W uchwale I FPS 1/18 zwrócono uwagę, że "art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zakłada bowiem, że skutek zawieszający bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystąpi z mocy prawa, jeżeli przed upływem terminu przedawnienia podatnik zostanie zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Innymi słowy, w przepisie tym jest mowa o poinformowaniu podatnika o przyczynie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jaką jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe". Z kolei drugi z przepisów, tj. art. 70c o.p. nakłada na organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, obowiązek zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1. Wobec powyższego art. 70c o.p. stanowi zatem o powiadomieniu podatnika o skutku jaki ww. przyczyna (wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe) wywiera na bieg terminu przedawnienia (nierozpoczęcie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego). W uchwale zwrócono również uwagę, że w wyrokach sądów administracyjnych dotyczących spraw ocenianych według stanu prawnego sprzed 15 października 2013 r., które zapadały po wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 30/11, poszczególne składy orzekające – respektując ten wyrok – zauważały, że w Ordynacji podatkowej nie było wyraźnego przepisu prawa, określającego w jaki sposób może zostać zrealizowany obowiązek powiadomienia podatnika zgodnie ze wskazaniami trybunalskimi dotyczącymi art. 70 § 6 pkt 1 o.p. W związku z tym wskazywano, że "zawiadomienie podatnika przez organ o wszczętym postępowaniu o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe mającym wpływ na przedawnienie zobowiązania podatkowego może nastąpić w różnorakiej formie" (zob. np. wyroki NSA z: 21 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 303/11 i 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 1821/14). W innym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "z przywoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika dyrektywa, że celem czynności, które realizowałyby konstytucyjne zasady działania w zaufaniu do organów państwa, ma być zagwarantowanie podatnikowi wiedzy o tym, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe dotyczące zobowiązania podatkowego, którego bieg terminu przedawnienia z tego tytułu nie upłynie w ustawowym terminie. Poinformowanie podatnika w tym przedmiocie może nastąpić w różnych trybach, w ramach różnych postępowań, w związku z tym przez różne organy - zarówno podatkowe, jak i kontroli skarbowej. Trybunał nie wskazał w tym zakresie żadnych jednoznacznych działań, wyznaczając jedynie cel do zrealizowania, tj. zagwarantowanie podatnikowi wiedzy o tym, że nie nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego w czasie, w którym mógłby podatnik tego oczekiwać. Nie ma jednolitej procedury dla realizowania tego obowiązku. Stąd obowiązek ten "dostosowuje się" do tej fazy i rodzaju postępowania, z którym łączy się informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia" (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 84/15). 6.4. Z powyższego wynika, że również w stanie prawnym obowiązującym przed 15 października 2013 r. należało zagwarantować podatnikowi wiedzę o tym, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe dotyczące zobowiązania podatkowego, którego bieg terminu przedawnienia z tego tytułu nie upłynie w ustawowym terminie. Należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że na podstawie pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z 20 listopada 2012 r., skarżąca nie powzięła wiadomości, że wskutek wszczęcia postępowania karno skarbowego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2007. W konsekwencji pismo to nie może stanowić o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania, którego dotyczy zaskarżona decyzja. 6.5. W świetle powyższego wbrew argumentom skargi kasacyjnej nie mógł w sprawie znaleźć zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 o.p., dlatego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 o.p. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. 6.6. Nie mógł zostać uwzględniony również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. Odmienna ocena stanu faktycznego nie może być kwestionowana przy użyciu art. 133 § 1 p.p.s.a. Również art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do kwestionowania stanu faktycznego. Jak to zaś wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie sądów administracyjnych nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie (por. m.in. wyrok NSA z 20 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 2230/11). 7. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.