II FZ 599/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.F. od zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 627/10 w zakresie pozostawienia skargi bez rozpoznania w sprawie ze skargi J.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 maja 2000 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE II FZ 599/10 Uzasadnienie Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 627/10, pozostawił bez rozpoznania skargę J.F. o wznowienie postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że pismem z dnia 4 czerwca 2010 roku J.F. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem NSA OZ w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2002 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 1376/00. Zarządzeniem z dnia 8 lipca 2010 roku wnioskodawca został wezwany przez Sąd do uzupełnienia skargi poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi wraz z załącznikami, we wskazanym przez Sąd terminie pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpoznania. W ocenie Sądu skarżący wezwania tego nie wykonał, gdyż do akt dołączył jedynie dwa odpisy skargi bez załączników. Sąd zastosował art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej u.p.p.s.a., oraz pozostawił skargę bez rozpoznania, jako pismo, którego braków nie uzupełniono. W zażaleniu na powyższe zarządzenie J.F. podniósł, że wbrew stanowisku Sądu uzupełnił braki skargi stosownie do wezwania Sądu, w wyznaczonym przez Sąd terminie, gdyż złożył do akt sprawy dwa odpisy skargi wraz z załącznikami. Zarzucił tym samym Sądowi naruszenie między innymi art. 49 § 2 u.p.p.s.a. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, a zatem zaskarżone zarządzenie należało uchylić, a sprawę przekazać Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd wydając zarządzenie na podstawie art. 49 § 2 u.p.p.s.a. stwierdził, że skarżący nie wykonał wezwania stosownie do zarządzenia z dnia 8 lipca 2010 roku i nie uzupełnił braków skargi. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący będąc wezwany do nadesłania dwóch odpisów skargi wraz z załącznikami, nadesłał dwa odpisy skargi bez załączników. Tymczasem analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący wykonał wezwanie Sądu z godnie z jego treścią. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismo uzupełniające opisane powyżej braki skargi z dnia 4 czerwca 2010 roku skarżący złożył w siedzibie Sądu osobiście dniu 5 sierpnia 2010 roku. Potwierdza to widniejąca na tym piśmie pieczęć z prezentatą zawierającą tą datę. Na prezentacie widnieje również adnotacja pracownika Sądu, z której wynika, że wraz z pismem zatytułowanym "Wykonanie Zarządzenia z dnia 8 lipca 2010 roku" , w Sądzie złożone zostały także wszystkie załączniki tego pisma wymienione w jego treści, wśród których znajdowały się między innymi dwa odpisy skargi z dnia 4 czerwca 2010 roku oraz odpisy załączników skargi (karta 72). Stanowi to podstawę domniemania faktycznego, że strona skarżąca w rozpoznawanej sprawie wykonała wezwanie sądu w sposób zupełny i niezawierający braków, na które wskazywał Sąd w zarządzeniu. Domniemanie faktyczne jako sposób ustalenia stanu faktycznego polega na wnioskowaniu o istnieniu faktów poszukiwanych na podstawie poznanych wcześniej faktów dowodowych. Jednym bowiem z warunków koniecznych do uznania wniosku płynącego z domniemania za prawdziwy, jest istnienie pośredniego faktu dowodowego składającego się na podstawę faktyczną domniemania. W rozpoznawanej sprawie pośrednim faktem dowodowym będącym podstawą faktyczną domniemania uzupełnienia przez stronę braków skargi poprzez złożenie odpisów tego pisma wraz załącznikami jest urzędowa adnotacja pracownika sądu potwierdzająca złożenie w biurze podawczym sądu odpisów skargi wraz z jej załącznikami. Dokonanie adnotacji zawierającej treść, jaka widnieje na str. 72 akt sprawy, stanowi bowiem następstwo złożenia w biurze podawczym stanowiących braki skargi odpisów tego pisma oraz jego załączników. Sąd wydając zaskarżone zarządzenie nie podjął próby wzruszenia tego domniemania. Sąd bezpodstawnie zatem zastosował art. 49 § 2 u.p.p.s.a. oraz nietrafnie wydał zarządzenie o pozostawieniu skargi bez rozpoznania, jako pisma, którego braków formalnych strona nie uzupełniła. Powyższe uwagi powinien wziąć pod rozwagę Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy oraz badaniu spełnienia wymogów formalnych skargi o wznowienie postępowania przed sądami administracyjnymi z dnia 4 czerwca 2010 roku. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.