I OW 127/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Ministra Rodziny i Polityki Społecznej o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Rodziny i Polityki Społecznej a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia odwołania P. K. od decyzji dotyczącej odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K. K. postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Wnioskiem z 2 września 2022 r. Minister Rodziny i Polityki Społecznej wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Rodziny i Polityki Społecznej a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia odwołania P. K. od decyzji Wojewody P. z 2 czerwca 2021 r., nr PUW/012891/W/2021, odmawiającej przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na małoletniego K. K., za okres od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r. Pismem z 20 września 2022 r., stanowiącym odpowiedź na powyższy wniosek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. złożyło oświadczenie o uznaniu się za organ właściwy w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "ppsa", "ustawa"), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory kompetencyjne i spory o właściwość, o których mowa w art. 4 ustawy. Z powyższego wynika, że sporem o właściwość pomiędzy organami administracji publicznej jest obiektywnie istniejąca sytuacja prawna, w której pomiędzy tymi organami zachodzi rozbieżność poglądów co do zakresu ich działania - w tym przede wszystkim, co do upoważnienia do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej (zob. np.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 grudnia 2020 r., I OW 174/20, 22 czerwca 2021 r., I OW 319/20, z 10 marca 2022 r., I OW 194/21). W tej sytuacji uznanie się przez jeden z organów za właściwy powoduje, że spór o właściwość w sprawie traci swoją aktualność i w konsekwencji nie może zostać rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 64 § 3 ppsa, powyższa norma ma odpowiednie zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem. Wobec złożonego przez SKO oświadczenia z 20 września 2022 r. o uznaniu się za organ właściwy do rozpatrzenia odwołania P. K. od decyzji Wojewody P. z 2 czerwca 2021 r., nr PUW/012891/W/2021, spór kompetencyjny pomiędzy Ministrem Rodziny i Polityki Społecznej a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. nie istnieje, a zatem postępowanie w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji uznać należało, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania na mocy art. 161 pkt 1 § 3 ppsa. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 ppsa, orzekł jak w sentencji.