II OSK 1433/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA – Włodzimierz Ryms (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1325/07 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. P. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że H. P. wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i tym samym naruszyła przepis art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Obowiązujące przepisy nie wprowadziły żadnej możliwości konwalidowania błędnego wniesienia skargi, a co za tym idzie nie ma podstaw do przekazania skargi przez sąd organowi, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone. Ponadto jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana do sądu, to wymaga procesowego załatwienia, do zakresu którego nie należy przekazywanie jej pismem innemu organowi. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnosząc, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, okoliczności, iż skarżąca "na płaszczyźnie intelektualno-emocjonalnej podlega pewnym ograniczeniom, związanym z stanem zdrowia". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do dnia 1 stycznia 2006 r. stosownie do przepisu art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w okresie dwóch lat od dnia 1 stycznia 2004 r., to jest od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 tego Prawa, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że data złożenia skargi do sądu decydowała o zachowaniu terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od dnia 1 stycznia 2006 r. sytuacja uległa zmianie. Wniesienie skargi bezpośrednio do sądu zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej skutkuje tym, że sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data wysłania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. Stanowisko takie zostało wyrażone również w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06 oraz z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt I OZ 715/07. W doktrynie odnośnie wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego również prezentowany jest pogląd, że skargę taką sąd powinien przekazać do właściwego organu administracji (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 165). Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. W uchwale połączonych Izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87 zaprezentowano pogląd, że w sytuacji, gdy rewizja została wniesiona do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia rewizji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym rewizji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska przyjętego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 213/07, na które powołuje się Sąd pierwszej instancji, że do zakresu działania sądu nie należy przekazywanie skargi organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Mając powyższe względy na uwadze należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zwłaszcza, że wniesienie skargi bezpośrednio do sądu nie jest "inną przyczyną niedopuszczalności skargi", o której mowa w przepisie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.