IV SA/Wr 215/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z dnia [...]2020 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 17, art. 24, art. 25 i art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity z 2018 r. Dz. U. poz. 2220 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E.M.(dalej: skarżąca, wnioskodawczyni, strona) od decyzji Nr [...] z dnia [...] 2019r. wydanej przez Kierownika Dziełu Rodzinnego i Funduszu Alimentacyjnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. działającego z upoważnienia Burmistrza B., uchylającej decyzję własną Nr [...] z dnia [...] 2017r. przyznającą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem – S.M. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że zaskarżoną decyzją, opisaną wyżej organ II instancji, uchylił decyzję własną Nr [...] z dnia [...] 2017r. przyznającą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem – S. M. w okresach : od [...] 2013 r. do [...] 2013 r., od [...] 2014 r. do [...] 2014 r., od [...] 2014 r. do [...] 2014 r., od [...] 2014 r. do [...] 2014 r., [...] 2015 r. do [...] 2015 r., od [...] 2015 r. do [...] 2015 r., od [...] 2015 r. do [...] 2015 r., od [...] 2016 r. do [...] 2016 r., od 27 [...] 2016 r. do [...] 2016 r., od [...] 2016 r. do [...] 2016 r., od [...] 2017 r. do [...] 2017 r., od [...] 2017 r. do [...] 2017 r., od [...] 2017 r. do [...] 2017 r., od [...] 2018 r. do [...] 2018 r., od [...] 2018 r. do [...] 2018 r. zmienioną decyzjami : [...] z dnia [...] 2014 r., Nr [...] z dnia [...] 2014 r., Nr [...] z dnia [...] 2014 r., Nr [...] z dnia [...] 2014 r. w części dotyczącej wysokości przyznanego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji uchylającej wskazano, że skarżąca, w trakcie pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, podjęła zatrudnienie w okresach wymienionych w decyzji m.in. na Uniwersytecie W., nie informując o tym Ośrodka Pomocy Społecznej pomimo, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, miało to istotny wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Od decyzji tej odwołała się skarżąca zarzucając, że zawarła umowę zlecenia w celu osobistego wykonywania pomocy niepełnosprawnej studiującej córce S. na którą otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne. Zatem realizacja umowy zlecenia nie stoi w opozycji do celu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Nikt oprócz skarżącej nie miał realnej możliwości sprawowania opieki nad studiującą niepełnosprawną córką podczas jej pobytów na Uniwersytecie W., a zgodnie z wewnętrznymi regulacjami przyjętymi na tej uczelni, osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym studentem musi w tym zakresie zawrzeć umowę zlecenia. Nie zwarcie tej umowy wiązałoby się z zaprzestaniem opieki w trakcie studiów, ewentualnie z uniemożliwieniem studiowania córce skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko organ przywołał treść art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom wymienionym w tym przepisie jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osoba legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przy tym, zgodnie z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdy mowa o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim ( wyrok z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt: II SA/Go 737/19) Kolegium wskazało, że celem świadczenia pielęgnacyjnego jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji osobie niepełnosprawnej. W odróżnieniu od innych świadczeń opiekuńczych świadczenie pielęgnacyjne, jako tego rodzaju forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym - a wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu zatem o sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Nie budzi wątpliwości, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczące świadczenia pielęgnacyjnego nakładają na organ administracji publicznej obowiązek wydania decyzji o charakterze związanym, co oznacza, że przyznanie świadczenia może nastąpić wyłącznie po spełnieniu wymogów określonych w art. 17 ust. 1 przy braku przesłanek negatywnych wymienionych wart. 17 ust. 5 tej ustawy. W konsekwencji, nie spełnienie przez skarżącą wymogu nie podejmowania zatrudnienia (bez względu na przyczyny) w trakcie pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, stanowi postawę uchylenia decyzji przyznającej świadczenie, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowiącym, że organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń. Skargę na powyższą decyzję wniosła E. M. zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 - oznaczona dalej w tekście skargi jako k.p.a.) polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, poprzez niewyjaśnienie okoliczności zawarcia przez skarżącą umowy zlecenia z Uniwersytetem W. w sprawie osobistego wykonywania pomocy w nauce niepełnosprawnej córce; 2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów materialnego, tj. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych Dz.U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji jego zastosowanie. Mając powyższe na uwadze, w myśl art. 145 § 1 pkt 3 oraz art. 200 p.p.s.a., wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podała, że stosownie do dyspozycji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji jest zobowiązany z urzędu podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu tak zebranego materiału dowodowego dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Tymczasem analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje jednoznacznie, iż organ II instancji - powielając błędne postępowanie organu I instancji - nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do jednoznacznego ustalenia, w jakich okoliczności doszło do zawarcia przez skarżącą umowy zlecenia z Uniwersytetem W. w sprawie osobistego wykonywania pomocy w nauce niepełnosprawnej córce, czyli osobie na którą otrzymywała zasiłek pielęgnacyjny. Tymczasem jedynie dzięki zawarciu przedmiotowej umowy zlecenia mogła faktycznie właściwie wywiązywać się ze swoich obowiązków sprawowania opieki nad córką podczas jej studiów na Uniwersytecie Wrocławskim. Kwestia ta jest o tyle istotna, że wobec stopnia niepełnosprawności córki strony, jak również zakresu podjętej przez nią edukacji - nikt poza skarżącą nie miał realnej możliwości sprawowania takiej opieki w okresie studiów. Co więcej, w myśl wewnętrznych regulacji, przyjętych na tej uczelni, osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym studentem musi w tym zakresie zawrzeć umowę zlecenia. Tym samym nie zawarcie przez skarżącą wskazanej umowy zlecenia z uczelnią praktycznie wiązałoby się z zaprzestaniem sprawowania realnej opieki nad córką - ewentualnie uniemożliwieniem córce strony studiowania. Ponadto stwierdziła, że niepełne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I i II instancji w efekcie doprowadziło do niewłaściwego zastosowania w tej sprawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dodała, że jakkolwiek należy się zgodzić, że zasiłek opiekuńczy ma być rekompensatą za rezygnacji z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga, to jednak nie można tracić z pola widzenia pełnej wykładni celowościowej przywołanego przepisu. Przyznanie bowiem powyższego świadczenia ma zmierzać do stworzenia osobie zobowiązanej do opieki nad osobą niepełnosprawną takich warunków, w których obowiązki te - wynikając przecież z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - osoba zobowiązana musi wykonywać. Zatem prawidłowa wykładnia pojęcia "zasiłku pielęgnacyjnego" powinna także uwzględniać całokształt sytuacji, w jakiej w danym momencie znajduje się osoba niepełnosprawna. Zawarcie przez skarżącą umowy zlecenia z Uniwersytetem Wrocławskim - w tym konkretnym stanie faktycznym - było jedynym sposobem umożliwiającym prawidłowe wykonywanie obowiązków opieki nad córką, zatem de facto służyło pełnemu i prawidłowemu wykonaniu decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego. Tym samym było jedynym sposobem umożliwiającym wywiązanie się skarżącej ze zobowiązań, jakie na siebie przyjęła w związku z uzyskaniem tego świadczenia. Nie można więc traktować, jako przesłanki uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego działania, w tym przypadku koniecznego działania, które w swej istocie zmierzało do prawidłowej realizacji wszystkich obowiązków, wynikających z wydania tejże decyzji. Pismem z dnia [...] 2020 r. skarżąca dodatkowo uzupełniła argumentację skargi między innymi podnosząc, że dołączone przez nią umowy zlecenia nie posiadają cech takiej umowy, uregulowanej w art. 741 § 1 k.c. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów prawnych. Oznacza to, że Sąd ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów prawa procesowego. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Działu Rodzinnego i Funduszu Alimentacyjnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. uchylającej decyzję własną z dnia [...] 2017 r. przyznającą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem S.M. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej w Bystrzycy Kłodzkiej z dnia [...] 2019 r. jest art. 17 oraz 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) – dalej ustawa. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemu pieczy zastępczej. 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długoterminowej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji lub konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W ocenie organu stan faktyczny, który zaistniał po wydaniu pierwotnej decyzji przyznającej skarżącej świadczenie pielęgnacyjne – decyzji z dnia [...] 2013 r. – oraz dalszych – zmieniających ją w zakresie wysokości świadczenia pielęgnacyjnego – zobowiązywał do zastosowania art. 32 ustawy. Stanowi on, że organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń. Stan faktyczny, który uruchomił niniejsze postępowanie jest niesporny. Decyzją z dnia [...] 2013 r. (w zaskarżonej decyzji wskazano błędną datę [...] 2017 r.) Nr [...] Kierownik Działu Rodzinnego i Funduszu Alimentacyjnego działający z upoważnienia Burmistrza K. przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem S.M. w kwocie [...] zł miesięcznie, na okres od [...] 2013 r. do bezterminowo. W kolejnych latach organ, kolejnymi decyzjami z 2014 roku, 2017 roku, 2018 roku zmienił poprzedzającą decyzję co do wysokości przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego. Ostatnia decyzja zmieniająca wysokość świadczenia, znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy to decyzja z dnia [...] 2019 r. Nr [...] Pismem z dnia [...] 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował – w związku ze zgłoszeniem przez Miejski Ośrodek Społeczny skarżącej do ubezpieczenia społecznego od [...] 2012 r., że na koncie skarżącej zidentyfikowano zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia od [...] 2013 r. do [...] 2013 r., od [...] 2014 r., do [...] 2014 r., od [...] 2014 r. do [...] 2014 r., od [...] 2014 r., do [...] 2014 r., od [...] 2015 r. do [...] 2015 r., od [...] 2015 r. do [...] 2015 r., od [...] 2016 r. do [...] 2016 r., od [...] 2017 r. do [...] 2017 r., od [...] 2017 r. do [...] 2017 r., od [...] 2017 r. do [...] 2017 r., od [...] 2018 r. do [...] 2018 r., od [...] 2018 r. do [...] 2018 r. Po wezwaniu organu skarżąca złożyła umowy zawarte z Uniwersytetem W., noszą one datę [...] 2016 r., [...] 2018 r., [...] 2018 r., [...] 2017 r., [...] 2018 r., [...] 2014 r., [...] 2015 r., [...] 2014 r., [...] 2016 r,[...] 2017 r., [...] 2017 r., [...] 2016 r., [...] 2013 r. i są nazwane umowami zlecenia. Jako przedmiot zlecenia każde z nich wskazuje następujące czynności, które ma wykonać skarżąca: pomoc niepełnosprawnej studentce S. M. w nauce – redagowaniu notatek, korzystania z książek i pomocy dydaktycznych, poruszaniu się, załatwianiu spraw formalnych w dziekanacie, pracy w bibliotece, dojazdu na zajęcia dodatkowe związane z procesem dydaktycznym. Każda umowa zawierała wysokość wynagrodzenia skarżącej za wykonaną umowę. Organ mając na uwadze treść art. 17 ust. 1 oraz art. 3 pkt 22 ustawy który mówi, że gdy mowa o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej – oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenia usług na podstawie umowy agencyjnej umowy zlecenia, umowy o dzieło (...) uznał, że skoro z przepisu ustawy wynika, iż umowa zlecenia jest umową o zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, a w myśl art. 17 ust. 1 osoba, która otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne, nie może podjąć zatrudnienia – tym samym nie przysługuje jej za okres tej umowy świadczenie pielęgnacyjne. Zgodzić się należy z interpretacją organu odnośnie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Istotnie orzecznictwo sądowoadministracyjne jest zgodne, że nie sama opieka nad osobą niepełnosprawną, lecz fakt rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowanie zatrudnienia w toku jej sprawowania warunkuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Dotyczy to sytuacji, gdy nie można pogodzić pracy zawodowej z opieką. Jednakże zgodzić się należy ze skarżącą, że organy naruszyły wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą art. 77 i 80 k.p.a. a także art. 17 ust. 1 ustawy. Uwaga ta dotyczy oceny umów zlecenia złożonych przez skarżącą. Organ nie rozpatrywał i nie ocenił tych umów, w ogóle nie odniósł się do ich treści, nie ocenił przedmiotu umowy. Kierował się tylko nazwą umowy – umową zlecenia, którą zakwalifikował zgodnie z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, do pracy zarobkowej. Istota, cel normy prawnej – art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest taka, aby osoba opiekująca się bliskim niepełnosprawnym mogła otrzymać częściowe zaspokojenie finansowe, gdyż nie może połączyć opieki z pracą zawodową i sprawując opiekę musi z niej zrezygnować lub jej nie podejmować. Osoby, którymi się opiekują, jak wynika z art. 17 ust. 1 ustawy mają poważne dysfunkcje, niepełnosprawność absorbującą opiekuna do opieki całodobowej lub całodziennej. Z powołanego przepisu wynika, że praca zarobkowa lub umowa o zatrudnieniu dotyczy wykonywania innych czynności niż opieka nad osobą niepełnosprawną. Osoba otrzymująca świadczenie pielęgnacyjne ma obowiązek opiekować się osobą niepełnosprawną. Skarżąca czyniła to, podjęła nowe obowiązki opiekuńcze związane z podjęciem przez córkę nauki w szkole wyższej. Według Sądu fakt, że z tytułu tej opieki otrzymywała wynagrodzenie nie kwalifikuje takiej umowy do uznania jako umowy zlecenia, w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy. Skarżąca za opiekę nad córką otrzymywała wynagrodzenie z Uniwersytetu W., w związku z podjęciem nowych obowiązków w ramach wsparcia przez Uczelnię osób niepełnosprawnych i ułatwienia im funkcjonowania na terenie Uczelni. Zatem organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni przedstawioną interpretację powyższego przepisu, w okolicznościach faktycznych, które spowodowały wydanie zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak wyżej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. H.B.21.12.2020 r.