IV SAB/Wa 96/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Prezydenta Miasta (...) W. w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej H. S. uiszczony w dniu 13 września 2007r. wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych, nakazując jego wypłacenie ze Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Rejestr Opłat Sądowych poz. (...) z dnia 17 września 2007r. UZASADNIENIE H. S. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta (...) W. w przedmiocie nierozpoznawania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz sieci infrastruktury przy ul. (...) w W. oraz zażądała zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie 14 dni. Prezydent Miasta (...) W. - w odpowiedzi na skargę - podał, iż (...) czerwca 2007r. rozpoznał wniosek skarżącej, w efekcie wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Wezwaniem z 4 października 2007r. zobowiązano skarżącą do poinformowania Sądu, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta Miasta (...) W. wniosła do organu wyższego stopnia, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zażalenie - w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego - na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżąca – w odpowiedzi na wezwanie – poinformowała Sąd, iż "przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta Miasta (...) W. wielokrotnie składała zażalenia, monity, do ww organu, o czym również był powiadamiany organ wyższego stopnia, czyli Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które pismem z 29 czerwca 2007r. przesłało akta sprawy wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". Sąd zważył co następuje: Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyliczenie powyższe środków zaskarżenia ma charakter przykładowy. W przypadku więc skargi na bezczynność takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a. Zażalenie to jest środkiem zaskarżenia służącym do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. Organ wymieniony, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 K.p.a.). Wyczerpanie trybu zażaleniowego z art. 37 K.p.a. jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (wyrok NSA z 24.05.2001r., sygn. akt IV SA 572/99). Zatem niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia lub jego braku strona może wnieść skargę na bezczynność organu pierwszej instancji. Zażalenie z art. 37 K.p.a. jest więc szczególnym środkiem zaskarżenia, co oznacza że nie może być utożsamiane z zażaleniem w rozumieniu art. 141 K.p.a. i następnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Innymi słowy, do zażalenia rozpatrywanego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie mają zastosowania przepisy art. 141 - 144 K.p.a. (łącznie z pośrednim trybem wnoszenia środków odwoławczych) (wyrok NSA z 24.05.2001r., sygn. akt IV SA 572/99, publ. ONSA 2002/3/116). Z przedstawionego stanu sprawy wynika, iż H. S. wniosła skargę na bezczynność organu pierwszej instancji, tj. Prezydenta Miasta (...) W.. Oznacza to, iż skarżąca przed wniesieniem skargi winna wnieść bezpośrednio do organu wyższego stopnia, którym w przypadku sprawy było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zażalenie na niezałatwianie sprawy w terminach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z wyjaśnień skarżącej nadesłanych na wezwanie Sądu wynika, że strona kierowała do organu pierwszej instancji zażalenia, monity, na jego bezczynność, nie składała zaś zażalenia bezpośrednio do organu wyższego stopnia. O wniesieniu takiego zażalenia nie świadczy również pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 czerwca 2007r., na które powołuje się skarżąca w piśmie z 9 października 2007r. (k. 23). Pismem tym organ wyższego stopnia zwrócił tylko skargę H. S. na bezczynność Prezydenta Miasta (...) W. (wcześniej błędnie przesłaną za pismem z 15 czerwca 2007r. przez ów organ) celem przekazania jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. W tym miejscu należy też zauważyć, iż błędnym jest twierdzenie skarżącej, że ww pismem organ wyższego stopnia przesłał akta sprawy wraz ze skargą do WSA w W. Okoliczność wniesienia zażalenia z art. 37 § 1 K.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wynika również z akt administracyjnych sprawy nadesłanych do Sądu przez organ pierwszej instancji wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. W tym stanie rzeczy skargę - jako wniesioną wbrew treści art. 52 § 1 P.p.s.a., to znaczy bez wyczerpania środka zaskarżenia (zażalenia z art. 37 §K.p.a.) jaki przysługiwał skarżącej – należało uznać za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucić. O zwrocie opłaty sądowej postanowiono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nadto podkreślenia wymaga fakt, iż nawet gdyby skarżąca wniosła skargę po wyczerpaniu środka zaskarżenia, jaki służył jej przed organem właściwym w sprawie, to i tak Sąd byłby zobowiązany przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne umorzyć jako bezprzedmiotowe na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powodem takiego załatwienia sprawy byłoby bowiem wydanie przez Prezydenta Miasta (...) W. w dniu (...) czerwca 2007r. żądanej decyzji, czyli uwzględnienie skargi w trybie autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.).