II SA/Kr 624/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy ze skargi "P" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 marca 2022 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego "P" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 819/6743/2021 z 28 października 2021 r., znak: AU-01-7.6743.1656.2021.PKR wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2021.2351 ze zmianami - zwanej dalej Pb, sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej o numerze [...] wraz z wcześniejszym demontażem istniejących urządzeń, teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.. Wg organu zgłaszane roboty budowlane polegają na przebudowie stacji bazowej. W ocenie Prezydenta Miasta Krakowa taka inwestycja nie została zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. P. Sp. z o.o. z/s w W. złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zgłaszane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, podczas gdy wymagają jedynie zgłoszenia; - art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pb poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wyjątkiem regulowanym ww. przepisem nie jest zgłaszana inwestycja; - art. 3 pkt 7a Pb poprzez jego zastosowanie i uznanie, że inwestycja stanowi co najmniej przebudowę istniejącego obiektu budowlanego, podczas gdy zamierzenie należy zakwalifikować jako instalowanie, na obiekcie budowlanym, stanowiących lub niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, które to nie wymagają pozwolenia na budowę. Wojewoda Małopolski decyzją z 24 marca 2022 r. znak sprawy: Wl-l.7840.3.105.2021.DW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowe zamierzenie polega na modernizacji istniejącej stacji bazowej usytuowanej na dachu budynku przy ul. [...] w K.. Teren inwestycji wskazano jako działkę nr [...] obręb [...] w K.. Teren inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru KLEPARZ (uchwała nr LIII/1464/21 Rady Miasta Krakowa-Dz.Urz.Woj.Małop.2021.1156). Ponadto, budynek przy ul. [...] ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków oraz znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (układ urbanistyczny Kleparza, A-648). Zakres robót objętych zgłoszeniem (akta organu l instancji, str. 35) obejmuje: demontaż 7 istniejących anten sektorowych, obrót istniejącego modułu RRU, demontaż elementów antenowych konstrukcji wsporczych, instalację elementów antenowych konstrukcji wsporczych W.1, instalację 3 anten sektorowych, instalację 7 modułów RRU, instalację kompletu urządzeń sterujących wraz z konstrukcją wsporczą pod urządzenia WS-1. Z opisu inwestycji wynika, iż realizacja zgłaszanej inwestycji, zmieni parametry istniejącej stacji bazowej (odmienne kierunki/azymuty nowych urządzeń antenowych). Przedmiotowa inwestycja została zgłoszona, na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pb, której obecna treść art. 29 ust. 3 pkt 3 lit a jest tożsama z treścią przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pb. Wg organu stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielnie. Funkcją stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Wykonania robót budowlanych związanych z wybudowaniem na budynku masztu wraz z zainstalowaniem na nim anten i doprowadzeniem instalacji elektrycznej i innych elementów niezbędnych do funkcjonowania tejże stacji bazowej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu budynku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pb mówi o urządzeniach o wysokości powyżej 3 m instalowanych na obiektach budowlanych, a stacja bazowa telefonii cyfrowej, z uwagi na definicję zawartą w§3 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.) jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, a właściwie budowlą, nie zaś urządzeniem funkcjonującym samodzielnie, to budowa taka nie mieści w wyjątkach od zasady z art. 28 Pb (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 778/10). Przepis art. 3 pkt 1 Pb stanowi, że obiektem budowlanym jest budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 Pb przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym m.in. wolno stojące maszty antenowe. Zdaniem organu odwoławczego, usytuowanie masztu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku nie wpływa na jego klasyfikację, bowiem nieracjonalne byłoby traktowanie masztu raz jako budowli, a innym razem jako urządzenia. Obiekt taki nie zmienia swojego przeznaczenia zależnie od miejsca jego wykonania. Odnośnie do wyliczenia budowli w art. 3 pkt 3 Pb dokonane w tym przepisie wyliczenie budowli nie stanowi jednak katalogu zamkniętego, a ma charakter jedynie przykładowy. Wprawdzie brak sformułowania "w szczególności" z reguły wskazuje na zamknięty katalog wyliczenia, jednak w tym przypadku i doktryna, i orzecznictwo przyjmują jego przykładowy charakter (por. Prawo Budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, LexisNexis 2012, str. 32 oraz np. wyrok NSA z 7 października 2009 r, IIFSK 635/08 dostępny na https://cbois.nsa.gov.pl). Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie na budynku konstrukcji wsporczej (masztu) umieszczonej na fundamencie, wraz z urządzeniami antenowymi, nie stanowi, także instalowania (montażu) urządzeń na obiekcie, nie jest zatem objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 i w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przypadki wymienione w art. 29 Pb są wyjątkami od zasady wyrażonej w art. 28 tej ustawy. Wyjątki od zasady, z uwagi na swój charakter, nie mogą być interpretowane rozszerzające, a zatem budowa stacji bazowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bądź bezpośrednio w oparciu o art. 28 Pb, bądź też pośrednio poprzez konieczność zastosowania art. 30 ust. 6 Pb i wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji Ponadto zwrócono uwagę na niewłaściwą interpretację wpływu nowelizacji przepisów Prawa budowlanego przez ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych na możliwość realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej bez pozwolenia na budowę. Ustawa ta zmieniła przepis art. 29 ust. 2 pkt 15, który do 17 lipca 2010 r. stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, zaś po dokonanej zmianie brzmi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Ustawa ta dodała także do art. 29 ust. 2 pkt 17 o treści, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej. Powyższa nowelizacja doprecyzowała jedynie rodzaj urządzeń, jakie można zainstalować na budynku bez pozwolenia na budowę, nie został natomiast zmieniony zakres pojęcia "urządzenia". Aktualna także pozostaje dotychczasowa wykładnia pojęcia "instalacja", co oznacza sytuację, w której istniał już nośnik, na jakim miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Niezależnie od powyższego nie można też przyjąć, że zakres robót związanych z budową masztu, kontenera i anten ograniczał się do prac budowlanych polegających na instalowaniu. Pojęcie to nie zostało ani zdefiniowane w Prawie budowlanym, ani nie jest wymienione wśród prac określających roboty budowlane w art. 3 pkt 7 tej ustawy. Jest zbliżone do pojęcia montażu. W ustawie użyto go w odniesieniu do robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 2 pkt 6, 14 i 15. Dwa ostatnie przypadki odnoszą się do robót realizowanych na obiektach budowlanych. Zwrot - pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu krat na obiektach budowlanych i instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych - należy odnosić do robót realizowanych na już istniejących obiektach budowlanych stanowiących nośnik do owej instalacji krat i urządzeń. Natomiast zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń, obejmuje szerszy zakres robót i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Taki też pogląd wyrażony został orzecznictwie NSA np. w wyroku z dnia 11 kwietnia 2013 w sprawie IIOSK 2400/11 oraz w wyroku z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1458/07. Wg NSA wykonanie robót budowlanych związanych z realizacją określonego obiektu budowlanego poddane było w świetle przepisów obowiązujących w dniu dokonania analizowanego w przedmiotowej sprawie zgłoszenia dwóm reżimom prawnym, to jest podstawowemu wymagającemu uzyskania pozwolenia na budowę oraz uproszczonemu, wymagającemu dokonania zgłoszenia wykonania robót budowlanych właściwemu organowi (art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Pb). Istotnym wyróżnikiem tych trybów było wykonanie robót budowlanych, które, w zakresie anten i stacji, będą polegać na "instalacji" określonych urządzeń, tylko takie bowiem roboty zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia. Z powyższego wynika, że zrealizowana inwestycja polegająca na budowie masztu z odciągami, szafą sterowniczą, antenami i instalacjami stanowiąca według załączonego do zgłoszenia projektu stację bazową telefonii komórkowej nie podpadała pod pojęcie "urządzenia", lecz stanowiła obiekt budowlany w znaczeniu wskazanym w art. 3 pkt 1 lit. b Pb. Fakt jej usytuowania na dachu budynku nie mógł wpłynąć na zmianę tej kwalifikacji. Stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem. Ponadto art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pb zwalnia z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zamiar wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych (w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych). W przepisie użyto pojęcia "urządzenie", niemniej jednak wobec niezdefiniowania go przez ustawodawcę nie sposób wywodzić, że chodzi o jakiekolwiek urządzenie w rozumieniu potocznym czyli np. o pralkę, urządzenie cukiernicze do produkcji wafli czy urządzenie rolne do obcinania rogów. Instalowania tego rodzaju urządzeń nie normuje ustawa Prawo budowlane. Zatem ustawodawca miał na myśli urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 Pb (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1510/11). Urządzenie budowlane to urządzenie łącznie spełniające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełnia warunku opisanego wyżej pod literą b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1407/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14). Ponadto, przedmiotowa stacja bazowa nie jest bowiem elementem wyposażenia tego budynku, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. W ocenie organu odwoławczego, instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w oparciu o zgłoszenie jest możliwe ale np. na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej, a instalowane urządzenie radiokomunikacyjne, służy prowadzeniu działalności przez tę jednostkę. Ponadto, na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit a Pb można również zrealizować np. anteny do odbioru telewizji satelitarnej w budynkach mieszkalnych czy internetu drogą radiową oraz zabudowę balkonu (np. szybami). Zatem przepis ten nie jest niemożliwy do zastosowania. Reasumując, zmiana art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb polegała w istocie na doprecyzowaniu, że instalowane urządzenia mogą stanowić albo nie stanowić całości techniczno - użytkowej. Dodatkowo istotne jest instalowanie związanego z urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających. W dalszym jednak ciągu w przepisie tym mowa jest o instalowaniu urządzeń na obiektach budowalnych - podczas gdy przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie może być uznana za urządzenie zainstalowane na budynku, gdyż stanowi całkowicie odrębny od budynku obiekt budowlany. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą wymagająca, pozwolenia na budowę, a zakres robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu dotyczącym przedmiotowej stacji bazowej zasadnie został zakwalifikowany, jako budowa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła P. Sp. z o.o. w W. zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1) kpa z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie i utrzymanie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, podczas gdy nie było podstawy do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych, 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. z uwagi na nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów Spółki powołanych w odwołaniu od sprzeciwu, nie wyjaśnienie treści przepisów uznanych za podstawę prawną wydanej decyzji przez organy obydwu instancji i nie wyjaśnienie zasadności zastosowania ich w sprawie, 3. art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a. poprzez niedokonanie istotnych ustaleń i niewyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, w tym niewyjaśnienie w kontekście nowego art. 29 ust. 3 pkt 3) lit. a) Pb, dlaczego zakres robót budowlanych zgłoszonych do realizacji nie mieści się w hipotezie tego przepisu i dowolne ustalenie, że inwestycja Spółki stanowi przebudowę istniejącego obiektu budowlanego i w konsekwencji uznanie, iż zgłoszone roboty budowlane wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 4. art. 7, 8 § 1, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a. poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń i nie wyjaśnień, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji w szczególności brakiem ustalenia i wyjaśnienia dlaczego wykonanie robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym elementów istniejącej już tam instalacji radiokomunikacyjnej, polegającej na demontażu siedmiu istniejących anten sektorowych, obrót istniejącego modułu RRU sektora I, demontażu elementów antenowych konstrukcji wsporczych i montażu w ich miejsce instalacji elementów antenowych konstrukcji wsporczych wraz z trzema antenami sektorowymi [...], instalacji siedem modułów RRU, instalacji kompletu urządzeń sterujących wraz z konstrukcją wsporczą pod urządzenia na dachu budynku, położonego przy ul. [...] w K. stanowi co najmniej przebudowę istniejącej budowli-stacji bazowej oraz dlaczego - instalacja wspomnianych wyżej konstrukcji nie stanowi instalacji urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) Pb; 5. art. 6 i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa wyrażające się w utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy sprzeciwu organu I instancji pomimo, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do jego wniesienia, o których mowa w art. 30 ust. 6 Pb; 6. art. 30 ust. 6 pkt 1) Pb poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowalnych, w sytuacji, gdy nie było podstaw do jego wniesienia w stosunku do robót budowlanych, których realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę; wniesienie 7. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) Pb poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie, a co za tym idzie przyjęcie, że wyjątkiem regulowanym ww. przepisami nie jest objęte instalowanie na obiekcie budowlanym antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnej, polegającej na demontażu siedmiu istniejących anten sektorowych i montażu w ich miejsce 3 anten [...] obrót istniejącego urządzenia RRU sektora I oraz montażu 7 modułów planowanych urządzeń RRU, montażu kompletu urządzeń sterujących wraz z konstrukcją wsporczą pod urządzenia WS-1 o wysokości nieprzekraczającej 3 m; 8. art. 3 pkt 1) Pb poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie i błędne przyjęcie, że zgłoszone roboty budowlane stanowią odrębny obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu przywołanej normy prawnej; 9. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) Pb w zw. z art. 29 ust. 7 pkt 2) Pb poprzez niezastosowanie tych norm w sprawie, podczas gdy wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 metry na budynku ujętym w gminnej ewidencji zabytków oraz na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę; 10. art. 3 pkt 7a) Pb poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż inwestycja [...] stanowi "przebudowę" istniejącego obiektu budowlanego, podczas gdy Organ winien ją zakwalifikować jako wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, które to nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę; Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji. W uzasadnieniu podkreślono, iż w związku z przeprowadzoną modernizacją wysokość antenowej konstrukcji wsporczej oraz pozostałe elementy stacji pozostają bez zmian. Sama antenowa konstrukcja wsporcza nie przekracza wysokości 3 metrów, co Wojewoda Małopolski konsekwentnie pomija odnosząc się do normy art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. a) Pb, a nie jakby to miał wskazywać stan faktyczny sprawy do normy wskazanej w art. 29 ust. 4 pkt. 3 lit. a) Pb. Organ II instancji nie wyjaśnia w szczególności, jaki jest związek pomiędzy brakiem możliwości uznania, iż zgłaszana inwestycja jest instalowaniem urządzenia na istniejącym obiekcie budowlanym w świetle art. 29 ust. 4 pkt 3) lit. a), a stwierdzeniem Organu, iż zgłaszana inwestycja, polegająca na przebudowie (...) istniejącej budowli -(stacji bazowej), nie może zostać zrealizowana w trybie zgłoszenia, o którym mowa w art. 29-30 Pb. Inwestor, przed przystąpieniem do realizacji ww. zamierzenia, winien uzyskać pozwolenie na budowę w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 3) lit. a) Pb, zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia oraz zgłoszenia są roboty budowlane polegające na "instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nieprzekraczającej 3 m. wg skarżącej przez urządzenie rozumieć należy zespół przyrządów służących jednemu celowi. Instalować zaś to tyle, co montować urządzenie techniczne (za słownikiem PWN, Edycja 2003, CD-ROM, wersja 1,1). W ocenie skarżącej zwolnienie powyższe dotyczy również urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym w szczególności urządzenia, jakim jest maszt antenowy oraz pozostałe urządzenia niezbędne do funkcjonowania, co potwierdza liczne orzecznictwo. Trudno bowiem przyjmować, że w przypadku instalacji urządzeń składających się z antenowej konstrukcji wsporczej instalacji radiokomunikacyjnej wraz z osprzętem koniecznym do jej funkcjonowania nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ale w sytuacji, gdy wymieniamy w istniejącej instalacji poszczególne jej elementy, to nie można tego kwalifikować jako instalacja urządzenia, tylko jako przebudowę istniejącego obiektu budowlanego. Wskazano na orzecznictwo, w tym wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r. VII SA/Wa 850/05, podkreślając, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 4 pkt 3) lit. a) Pb, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia zwolniono wszystkie roboty budowlane polegające na "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Dotyczy to również robót objętych przedmiotem niniejszego postępowaniu, tj. wymianie mocowań istniejącej antenowej konstrukcji wsporczej oraz anten i innych elementów niezbędnych do zainstalowania oraz funkcjonowania stacji bazowej. wyraźnie "na obiekcie" odnosi się do instalowania urządzeń na zewnątrz takiego obiektu (wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1585/04). Wyrok powyższy kontynuuje stanowisko konsekwentnie wyrażane już we wcześniejszych orzeczeniach sądów administracyjnych. Z analizy orzecznictwa jednoznacznie wynika, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem wykonywane na istniejącym obiekcie budowlanym mieszczą się w pojęciu instalowania urządzeń na obiektach budowlanych, o którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 3) lit. a) Pb. Treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, iż stacja bazowa jako stanowiąca całość techniczno-użytkowy zespół urządzeń, w tym konstrukcji wsporczych, instalacji radiokomunikacyjnej, a także związanego z nimi osprzętu, urządzeń zasilających zawiera się w tym zwolnieniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a jeśli wysokość jej urządzeń nie przekracza 3 metrów także zgłoszenia. Wymiana poszczególnych jej elementów jeżeli ogranicza się do robot instalacyjnych także znajduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia w tym przepisie – a maiore ad minus, wnioskowanie z większego na mniejsze. Jeżeli wolno więcej, to tym bardziej wolno mniej. Uzasadnieniem modyfikacji przepisów Prawa budowlanego, jak podkreślono w toku prac legislacyjnych, było po raz kolejny raz doprecyzowanie, że prace polegające na zainstalowaniu urządzeń, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej na istniejących obiektach budowlanych nie wymagają pozwolenia na budowę. W ustawie z dnia 30 sierpnia 2019r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw jest wiele argumentów przemawiających za tym, że stacja bazowa telefonii komórkowej umieszczona na istniejącym obiekcie budowlanym takim jak np. budynek, komin, pylon, wolno stojący maszt mieści się w wyjątku od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia opisanym w treści obecnie art. 29 ust. 4 pkt 3) lit. a) Pb. I tak w jej art. 1. który dotyczy zmiany w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 oraz z 2018 r. poz. 1118) gdzie wprowadzono zmiany w art. 2 w ust. 1 pkt 4) który obecnie otrzymuje brzmienie: "4) infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu - kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz podobne urządzenia i obiekty, a także związany z mmi osprzęt i urządzenia zasilające, jeśli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000; Taką infrastrukturą są właśnie stacja bazowe składające się zasadniczo z konstrukcji wsporczej (jeżeli o wysokości do 5 metrów to są infrastrukturą o nieznacznym oddziaływaniu), instalacji radiokomunikacyjnej, czyli zespołu anten oraz urządzeń sterujących, szaf, a także związanego z nimi osprzętu i urządzeń zasilających. Stanowiąca całość techniczno-użytkową infrastruktura składająca się łączenie z takich urządzeń, takich składowych jak wyżej wskazano z wyjątkiem ograniczenia wysokości antenowej konstrukcji wsporczej do 5 metrów jest objęta zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę o którym mowa w treści art. 29 ust. 2 pkt 15) P.b. (obecnie art. 29 ust. 3 pkt 3) lit. a) Pb) , o ile jest instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym, czyli inaczej mówiąc nie jest instalowana równocześnie z wolno stojącym masztem antenowym czy wieżą. Gdy w ramach wykonywania robót budowlanych dotyczących realizacji stacji bazowej elementem składowym zamierzenia budowalnego jest wolno stojący maszt czy wieża, czyli jej elementem składowym jest budowla to wymaga to zmierzenie pozwolenia na budowę, co do tej pory potwierdzała treść art. 3 pkt 3) Pb, czyli definicja budowli, gdzie wśród przykładowo wymienionych budowli wskazywano wolno stojące maszty antenowe. Dodatkowym argumentem w tym względzie jest definicja tymczasowego obiektu budowlanego zawarta w art. 3 pkt 5) Pb. Tylko jeżeli część składową inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest wolno stojący maszt antenowy, czyli budowla całość wymaga pozwolenia na budowę. A contrario stacja bazowa telefonii komórkowej instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym, której elementem nie jest wolno stojący maszt antenowy zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia na mocy obecnego art. 29 ust. 4 pkt 3) lit. a) Pb, gdy jej wysokość nie przekracza 3 metrów (zasadniczo chodzi o wysokość antenowej konstrukcji wsporczej). Nadto podkreślono, że nowe brzmienie art. 29 ust. 4 pkt 3) lit. a) Pb nie rodzi wątpliwości co do tego, jak prawidłowo należy kwalifikować poszczególne roboty budowlane, a w konsekwencji w jakim trybie należy przeprowadzić cały proces budowlany. Faktem jest, iż przed nowelizacją tego przepisu w praktyce orzeczniczej organów architektonicznobudowlanych, a także organów nadzoru budowlanego częste były przypadki różnorodnego kwalifikowania prac polegających na wymianie albo zawieszaniu nowych anten na istniejących masztach albo wieżach telekomunikacyjnych. Z punktu widzenia inwestora takie zróżnicowanie, a co za tym idzie brak pewności i przewidywalności procesu budowlanego były istotną barierą prowadzenia inwestycji. Obecnie tego typu roboty budowlane muszą być traktowane jako instalowanie na obiekcie budowlanym - stanowiących albo niestanowiących całości technicznoużytkowej radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, a nie jako przebudowa czy rozbudowa tego obiektu budowlanego, czy też posadowienie odrębnego obiektu budowlanego. W zależności od wysokości urządzeń ich instalowanie na obiekcie budowlanym będzie wymagało zgłoszenia, ale nie pozwolenia na budowę (urządzenia o wysokości powyżej 3 m), albo będzie zwolnione również z obowiązku zgłoszenia (urządzenia o wysokości do 3 m). Obecne przepisy regulujące tę kwestię -to jest art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) Pb - są dużo bardziej precyzyjne aniżeli poprzednio obowiązujące (czyli przed 19 września 2020 r.) normy art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pb. Te ostatnie - nawet po nowelizacji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, która weszła w życie 25 października 2019r. i przesądziła, że przez pojęcie "instalowanie urządzeń" na obiekcie budowlanym należy rozumieć również urządzenia, które stanowią albo nie stanowią całości techniczno-użytkowej - nadal były przez niektóre organy administracji traktowane jako przepisy nieodnoszące się do robót budowlanych, których przedmiotem jest wymiana albo zawieszanie anten na istniejących obiektach budowlanych. Dodatkowo podano szczegółowo w skardze, że w treści art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Pb brak jest definicji legalnej pojęcia "urządzenie", jednak ustawodawca w treści samego przepisu wskazał przykładowe urządzenia, o których mowa w tym przepisie. I tak, ustawodawca jako przykładowe urządzenia wymienia: antenowe konstrukcje wsporcze, instalacje radiokomunikacyjne, a także związany z tymi urządzeniami osprzęt i urządzenia zasilające, a więc urządzenia stanowiące przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie. Nie budzi zatem wątpliwości, że dyspozycja przepisu art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a) Pb odnosi się m.in. do wymianie mocowań istniejącej antenowej konstrukcji wsporczej oraz anten i innych elementów niezbędnych do zainstalowania oraz funkcjonowania stacji bazowej na istniejącym obiekcie budowlanym. Tym samym wskazanie przez organ II instancji w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż ustawodawcy chodziło wyłącznie o urządzenia, o których mowa w art. 3 pkt 9) Pb, a nie o dowolne urządzenia, w tym m.in. urządzenia będące przedmiotem zgłoszenia przez [...] należy uznać za błędne i całkowicie nieuzasadnione. Wg skarżącej naruszono także art. 3 ust. 7a) Pb, kwalifikując przedmiotową inwestycję jako przebudowę obiektu budowlanego. W świetle obowiązujących przepisów Pb, zgłaszane przez Spółkę roboty budowlane muszą być traktowane jako instalowanie na obiekcie budowlanym - stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, a nie jako przebudowa czy rozbudowa tego obiektu budowlanego, czy też posadowienie odrębnego obiektu budowlanego. Co więcej, samo zakwalifikowanie zamierzonych robót budowlanych jako przebudowa istniejącego obiektu nie powinno również stanowić przesłanki do uznania inwestycji za wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Znajduje to potwierdzenie m.in. w decyzji z dnia 5 maca 2020 roku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koninie (znak sprawy: PINB.5151.23.2019). Stwierdził on bowiem, że mimo, iż przebudowa stacji telefonii komórkowej nie jest ujęta jako robota zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to jednak montaż anten niezależnie od ich ilości oraz od faktu, czy jest to instalowanie urządzeń, które stanowią albo nie stanowią całości techniczno-użytkowej, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych —jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę — art. 29 ust. 2 pkt 15) Pb. W oparciu o to wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgłoszone przez inwestora zamierzenie dotyczy modernizacji (w potocznym tego słowa rozumieniu) istniejącej już na dachu budynku przy ul. [...] w K., stacji bazowej telefonii komórkowej. Przedmiotem zgłoszenia jest "instalowanie na obiekcie budowlanym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej o numerze [...]" (k. 36 akt adm., pkt. 4 druku Zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych (PB-2)). Szczegółowy opis prac został zawarty na stronie trzeciej zgłoszenia, na której wskazano, że zostaną wykonane: demontaż siedmiu istniejących anten sektorowych, obrót istniejącego modułu RRU sektora 90 stopni w osi trzonu antenowej konstrukcji wsporczej, demontaż elementów antenowych konstrukcji wsporczych, instalacja antenowych konstrukcji wsporczych, instalacja trzech anten sektorowych [...], instalacja 7 modułów RRU, instalacja kompletu urządzeń sterujących wraz z konstrukcja wsporczą pod urządzenia WS-1. Do zgłoszenia załączono kwalifikacje przedsięwzięcia wraz z analizą rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej oraz projekt budowlany przebudowy instalacji radiokomunikacyjnej [...] Sprzeciw od zgłoszenia Prezydenta Miasta Krakowa nastąpił w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej zwana ustawą), a organ I Instancji wskazał, że będące przedmiotem zgłoszenia roboty nie stanowią instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt. 3) lit. a) ustawy ani też nie stanowią remontu, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt. 2 lit. a) ustawy. Organ I instancji wskazał, że "zgłaszane zamierzenie budowalne stanowi co najmniej przebudowę istniejącej budowli – stacji bazowej (a w przypadku zmiany charakterystycznych parametrów budowli – stacji bazowej jej rozbudowę)." Natomiast organ II instancji z jednej strony organ wskazuje, że "przedmiotowe zamierzenie polega na modernizacji istniejącej stacji", dalej podaje, że zmienią się parametry istniejącej stacji bazowej (odmienne kierunki/azymuty nowych urządzeń antenowych), w innym miejscu natomiast Wojewoda, uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa o sprzeciwie, wskazuje na "budowę na budynku masztu wraz z zainstalowaniem na nim anten i doprowadzeniem instalacji elektrycznej" (str. 3, akapit pierwszy uzasadnienia decyzji). Kolejno Wojewoda wskazuje też, że słowo "urządzenie" użyte w art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. a ustawy prawo budowlane jest tożsame z pojęciem "urządzenie budowlane" zdefiniowanym w art. 3 pkt. 9 ustawy, a skoro tak, to stacja bazowa telefonii komórkowej nie mieści się w pojęciu "urządzenia budowlanego" i jako taka nie została objęta zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ustalenia faktyczne przyjęte przez organ II instancji są nieprecyzyjne i wzajemnie sprzeczne. Lektura uzasadnienia wydanej decyzji nie pozwala na ustalenie jaką ostatecznie kwalifikację dla tych prac przyjął organ (czy jest to przebudowa, rozbudowa, czy budowa). Z jednej strony wskazano, że nastąpi zmiana parametrów istniejącej stacji", z drugiej organ wskazuje na budowę stacji bazowej. Przy takich ustaleniach w istocie niemożliwe jest dokonywanie jakichkolwiek kwalifikacji prawnych. Niemożliwe jest stwierdzenie, czy zgłoszone roboty stanowią budowę, remont, czy instalację. Odnosząc się do tych ustaleń, zaznaczyć należy, że wbrew stanowisku organu, zakres zgłoszonych robót nie obejmuje doprowadzenia instalacji elektrycznej. Inwestor wskazał (w projekcie), że "Instalacja wyposażona jest w istniejącą instalację elektryczną, niezbędną do funkcjonowania urządzeń". Podobnie przedmiotem zgłoszonych robót nie jest także budowa masztu, bo ten już istnieje. Zainstalowanie anten nastąpi na istniejącej konstrukcji wsporczej, przy czym zdemontowane zostaną niektóre zbędne elementy wsporników lub wymienione na nowe. Wyraźnie też należy zaznaczyć, że organ nie ustalił, czy i w jaki sposób zmieni się moc EIRP nowo montowanych anten w stosunku do już istniejących. Tymczasem to jest właśnie "charakterystyczny parametr", który mógłby decydować o tym, że planowane zamierzenie inwestycyjne mogłoby zostać zakwalifikowane jako rozbudowa. Zamiast tego organ skupił się na zmianie dwóch azymutów anten: z 200 na 195 stopni oraz z 330 na 328 stopni. Nie wyjaśnił przy tym organ, dlaczego uważa że taka nieznaczna korekta azymutów anten ma stanowić "charakterystyczny parametr", wpływający na ocenę zamierzenia instancyjnego. Mając na uwadze powyższe, zasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 7 i 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Niezależnie jednak, dążąc do rozważenia czy będące przedmiotem zgłoszenia roboty wymagają pozwolenia na budowę czy też wystarczające jest zgłoszenie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że w myśl art. 3 pkt 1 ustawy prawo budowlane obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak obiekty przykładowo tam wymienione m.in. wolno stojące maszty antenowe. Stosownie natomiast do zapisów § 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.) telekomunikacyjny obiekt budowlany stanowi linia kablowa podziemna, linia kablowa nadziemna, kanalizacja kablowa, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Dodatkowo trzeba zauważyć, że sama stacja bazowa telefonii komórkowej w świetle przepisów Prawa ochrony środowiska jest ujmowana jako instalacja stanowiąca zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących do powietrza pole elektromagnetyczne, natomiast w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego należy traktować ją jako budowlę, składającą się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt. 1 PrBud), wymagającą pozwolenia na budowę (por. uzasadnienia do wyroków NSA z dnia: 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/11; 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14 i z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 596/17 oraz sygn. akt II OSK 613/17; z dnia 11 lipca 2019 roku, sygn. II OSK 2242/17). O ile budowa stacji bazowej wymaga pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 PrBud), o tyle zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt. 3 lit. a ustawy prawo budowlane "Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nieprzekraczającej 3 m". Natomiast stosownie do zapisów art. 29 ust. 7 pkt. 2 ustawy, roboty budowlane wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia. Pojęcie instalowania nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt. 7 ustawy), jednakże ustawodawca posługuje się tym pojęciem, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 3 pkt. 3 i art. 29 ust. 4 pkt. 3 ustawy – które obejmują instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m, krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego, tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji gazowych oraz mikroinstalacji biogazu rolniczego, a także pomp ciepła, wolno stojących kolektorów słonecznych, urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW). W stosunku do niektórych (art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. a), b), d) oraz art. 29 ust. 4 pkt. 3) lit. a), b), d) ustawy) wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych lub nawet tylko na budynkach. Przyjąć zatem należy, że instalowanie stanowi roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Podkreślić przy tym trzeba, że "instalowanie" nie obejmuje zatem budowy nośnika. Zamierzenie budowlane polegające natomiast na wykonaniu nośnika i zainstalowania na nim urządzeń, obejmuje zatem szerszy zakres robót niż tylko instalacja i wiąże się już z budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przykładowo nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. a) PrBud oraz art. 29 ust. 4 pkt. 3 lit. a) PrBud) wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu na tej konstrukcji anten wraz z instalacją zasilająca w energię elektryczną (por. m.in. uzasadnienia do wyroków z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1458/07; 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/09; z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 971/08, z dnia 17 listopada 2021, sygn. II OSK 3847/18, z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2242/17; wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/11; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 1793/13; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14, z dnia 17 grudnia 2020 roku, sygn. II OSK 1476/18). Tryb zgłoszenia z art. 29 ust. 4 pkt. 3) lit. a ustawy może mieć wyłącznie zastosowanie przy instalowaniu poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, które jako takie, nie połączone w jedną całość, nie emitują fal elektromagnetycznych, nie obejmuje natomiast przypadku budowy nowej stacji bazowej telefonii komórkowej (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2017 roku, sygn. II OSK 613/17). Gdyby zresztą przyjąć za organem, że zgłoszone zamierzenie jest budową, to czy również likwidacja anteny polegająca fizycznie na jej "odkręceniu" od wspornika wymagałby pozwolenia na rozbiórkę ? W wyniku prac będących przedmiotem zgłoszenia nie dojdzie do budowy nowej stacji bazowej, a jedynie do rekonfiguracji systemu antenowego, przy jednoczesnym zachowaniu istniejącej konstrukcji wsporczej, która nie będzie demontowana ani przebudowywana (z wyjątkiem wymiany pojedynczych elementów wsporników, znajdujących się już na tej konstrukcji). Ze względu na powyższe należy uznać, że na prace te nie jest wymagane pozwolenie na budowę, lecz mogą one w trybie art. 29 ust. 4 pkt. 3 lit. a ustawy przedmiotem zgłoszenia. Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzja organu I instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).