I SA/Go 595/13

SENTENCJA I SA/Go 595/13 Dnia 17 grudnia 2013 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE I SA/Go 595/13 U Z A S A D N I E N I E Składając w dniu 29 października 2013 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2013 r. [...], A.K. wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania złożonej skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że "wyegzekwowanie powyższej decyzji" jest niecelowe w sytuacji złożenia na tę decyzję skargi. Wskazała, że w jej przekonaniu decyzja powinna ulec zmianie, a w takim przypadku będzie się to wiązało ze zwrotem wyegzekwowanej sumy oraz ewentualnymi odsetkami od tej kwoty. Podkreśliła, że jej sytuacja finansowa jest trudna, a ewentualne wyegzekwowanie przedmiotowej kwoty wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd zważył: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także podkreślić fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania, nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadniając swój wniosek nie wskazała konkretnych zdarzeń bądź okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Wniosek zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna, a ewentualne wyegzekwowanie objętej zaskarżoną decyzją kwoty wyrządzi znaczną szkodę w jej majątku i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca w jakikolwiek sposób nie wyjaśniła jaka konkretnie jest jej sytuacja finansowa i na czym polega jej trudność, co uniemożliwia sądowi dokonanie oceny tej sytuacji pod kątem wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Z tak lakonicznego uzasadnienia, które jest w zasadzie powtórzeniem zapisów art. 63 § 3 p.p.s.a., nie można wywnioskować dlaczego wykonanie decyzji miałoby wyrządzić znaczną szkodę, przy czym o szkodzie w majątku podatnika powyższy przepis nie wspomina. Nie można także ocenić jakie to trudne do odwrócenia skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, skoro sama skarżąca podkreśla, że zmiana decyzji będzie się wiązała ze zwrotem wyegzekwowanej sumy z ewentualnymi od niej odsetkami. W tym miejscu należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie bada zasadności skargi. Zatem ani ranga podniesionych w skardze zarzutów ani okoliczności sprawy nie stanowią podstawy, w świetle uregulowań zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a., do ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zważywszy powyższe, Sąd uznał że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł jak w sentencji.