II SA/Łd 227/20

SENTENCJA Dnia 20 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 roku sprawy ze skargi D. O. i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza Miasta R. z dnia [...] znak: [...] oraz postanowienie Burmistrza R. z dnia [...] znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących D. O. i A. O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR UZASADNIENIE Burmistrz Miasta R. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. znak: [...] określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą "A Sp. z o.o. o instalację do przetwarzania UPPZ w oparciu o proces endotermiczny wraz z infrastrukturą towarzyszącą" w R.. Organ wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] czerwca 2019r. nr [...] nie została doręczona D. i A. małż. O., którzy po powzięciu wiadomości o jej wydaniu wnieśli odwołanie. Z uwagi na to, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu, zostało ono potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie. W motywach miastecyzji, wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzona została uzgodnieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Opinie obu tych organów były pozytywne i nie wykazano błędów w określeniu obszaru oddziaływania inwestycji na grunty sąsiednie oraz nie wskazano miejsc, w których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska. W zakresie zapachów Burmistrz Miasta R. wskazał, że pomimo uznania ich za uciążliwe, to z uwagi na fakt braku norm prawnych odnoszących się do zapachów, nie jest możliwe wywodzenia naruszeń spowodowanych uciążliwością zapachową. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli D. i A. małż. O., którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2019r. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, że wznowienie przedmiotowego postępowania było zasadne, gdyż bezspornym jest, iż wnioskodawcy bez własnej winy nie brali w nim udziału, a to czy przysługuje im status strony ocenia się w toku niniejszego postępowania. Przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2019r. D. i A. małż. O. w piśmie z dnia 26 września 2019r. skierowanym do organu I instancji wskazali, że ich nieruchomość położona jest w odległości 150m od planowanej inwestycji. Obecnie funkcjonujący zakład emituje immisje, które ich zdaniem mają negatywny wpływ na ich zdrowie i w konsekwencji stanowią zagrożenie dla życia. Dotyczy to hałasu i brzydkich zapachów. Podkreślili, że z rozbudową zakładu związany jest wzrost transportu żywca i mięsa. Rozbudowa spowoduje wzrost immisji, które już teraz przekraczają odpowiednie normy. Zarzucili, że wyznaczając obszar oddziaływania inwestycji organ I instancji oparł się na ustaleniach wyprowadzonych z dokumentacji przedstawionej przez inwestora, a więc z karty informacyjnej przedsięwzięcia lub raportu. Odnosząc się do stanowiska strony Kolegium wyjaśniło, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże się z badaniem występowania ewentualnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawą materialnoprawną są przepisy art. 71 – 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.o.u.ś.". Kolegium podkreśliło, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2018 r. przepis szczególny – art. 74 ust. 3a u.o.u.ś. – określa krąg stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis ten nie znajduje jednak zastosowania do niniejszego postępowania, gdyż zgodnie z art. 509 pkt 8 w związku z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2018 r. zasadniczo stosuje się przepisy u.o.u.ś. obowiązujące przed tą datą. Na potrzeby niniejszej sprawy przyjąć więc należało, że krąg stron postępowania zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] r. określa art. 28 K.p.a. Organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte wnioskiem A Sp. z o.o. z dnia 21 czerwca 2016 r. i nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2018 r. Wobec tego organ stwierdził, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji środowiskowych mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia, przy czym pojęcie oddziaływania musi być rozumiane jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie, w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. Przyjęto, że przy ustalaniu czy podmiot ma interes prawny w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w związku z tym czy posiada status strony w takim postępowaniu, nie ma znaczenia czy oddziaływanie na jego nieruchomość będzie w granicach dopuszczalnych norm, czy też będzie ponadnormatywne. Wystarczy, że nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Przedmiotowe przedsięwzięcie polega na rozbudowie istniejącego obiektu A Sp. z o.o. o instalację do przetwarzania UPZZ w oparciu o proces endotermiczny. Inwestycja powstaje w sąsiedztwie istniejącego zakładu i w części wykorzystywać będzie już istniejącą infrastrukturę zlokalizowaną na działkach o nr 205/3, 205/8, 206/3, 206/8, 207/3, 207/10, 208/3, 208/9, 208/10, 209/3, 209/11 i 209/12, obręb geodezyjny [...] Miasta R. Nieruchomość odwołujących się nie graniczy bezpośrednio z terenem, na którym powstaje inwestycja. Położona jest w odległości około 310 m od terenu inwestycyjnego, po przeciwnej stronie ulicy B. Z raportu o odziaływaniu na środowisko wynika, że prognozowany poziom hałasu wokół planowanego przedsięwzięcia w porze dziennej wynosić będzie 55dB, a w porze nocnej 45dB, przy czym z map ilustrujących zasięg uciążliwości akustycznej wynika, że poziom hałasu nie przekracza norm w żadnym punkcie najbliższej zabudowy mieszkaniowej, a najbliższy budynek mieszkalny (nie jest to budynek odwołujących się) może być narażony na hałas poniżej wartości dopuszczalnej tj. 49,9dB w porze dziennej i 43,2dB w porze nocnej. Izolinie stężeń pyłu zawieszonego PM10, dwutlenku siarki, siarkowodoru, amoniaku, dwutlenku azotu wskazują, że nieruchomość odwołujących się położona jest poza obszarem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. W zakresie brzydkich zapachów organ wskazał, że z uwagi na brak norm prawnych odnoszących się do zapachów, nie jest możliwe wywodzenia naruszeń spowodowanych uciążliwością zapachową. Kolegium podkreśliło także, że Burmistrz Miasta R. po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport został sporządzony przez biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz Wojewody [...] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Organ zauważył, że co do zasady, na podmiocie, który powołuje się na swój interes prawny mający legitymować ów podmiot do udziału w konkretnym postępowaniu administracyjnym, spoczywa obowiązek wykazania tego interesu prawnego. Organ nie jest zobowiązany do poszukiwania dowodów w sposób nieograniczony na potwierdzenie ujemnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomość odwołujących się. Końcowo uznano, że odwołującym się nie przysługuje status strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, a zatem należało wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli D. O. i A. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez : a) niewłaściwe zastosowanie i brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności celem wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego i poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie przez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do prawidłowej weryfikacji czy skarżącym przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, b) niewłaściwe zastosowanie i brak przeprowadzenia weryfikacji prawidłowości i mocy dowodowej raportu oddziaływania na środowisko złożonego przez inwestora, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania zaskarżonej decyzji organu I instancji, c) niewłaściwe zastosowanie i pominiecie ekspertyzy sporządzonej do raportu oraz brak podjęcia dalszych czynności, pomimo nieprawidłowości wskazanych w ww. ekspertyzie, podczas gdy z ekspertyzy wnikało, że istnieje konieczność skorygowania dokumentacji w przedmiocie sporządzonego raportu, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy uznania skarżących za stronę postępowania, gdyż organ w zakresie badania interesu prawnego oparł się wyłącznie na treści raportu, d) niewłaściwe zastosowanie i pominięcie uwag, zgłaszanych przez skarżących w związku z planowaną inwestycją na etapie postępowania przed organem administracji publicznej, wskazujących interes prawny skarżących, a także brak podjęcia czynności zmierzających do szczegółowej analizy stany faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy uznania skarżących za stronę postępowania i utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; 2. art. 40 § 1 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i dokonanie doręczeń decyzji oraz innych pism w niniejszym postępowaniu przez organy obu instancji przesyłkami adresowanymi do D. i A. małżonków O., podczas gdy pisma winny być doręczone każdemu z małżonków oddzielnie; 3. art. 8, 11, 107 § 1 i 3 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia skarżącym przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji oraz nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń; 4. art. 15 K.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących i powtórzenie stanowiska organu I instancji, podczas gdy organ zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, 5. art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i błędne uznanie, że w zaistniałym stanie faktycznym nie zachodzi podstawa do uchylenia decyzji organu I instancji, podczas gdy skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu i wykazali interes prawny, ażeby uznać ich za stronę postępowania, 6. art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 K.p.a. przez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy istnieje podstawa do uchylenia decyzji, gdyż skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu i wykazali interes prawny, II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 K.p.a. w związku z art. 72 ust.2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1, art. 82 ust. 1 pkt l lit. b) u.o.u.ś. w związku z art. 140 i art. 144 K.c. przez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący nie wypełniają przesłanki strony postępowania i nie legitymują się interesem prawnym w postępowaniu z uwagi na twierdzenia organu, że dla uznania skarżących za strony postępowania oddziaływanie planowanej inwestycji musi być niekorzystne (ponadnormatywne), podczas gdy w ww. przepisach chodzi o każde oddziaływanie niezależnie od tego, czy jest to oddziaływanie normatywne czy ponadnormatywne, a działka skarżących znajduje się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia ograniczając jej zagospodarowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, po wznowieniu postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówiono uchylenia decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, uznając po stronie skarżących brak interesu prawnego pozwalającego na uznanie za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. (wg. organu I instancji), bowiem nieruchomość skarżących położona jest poza zasięgiem niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (wg. organu II instancji). W tym miejscu warto przypomnieć, że wznowienie postępowania administracyjnego stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe. W pierwszym etapie oceniane są warunki formalne podania o wznowienie postępowania – termin jego złożenia, powołanie się na ustawową podstawę wznowienia, zakres podmiotowy i przedmiotowy sprawy. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, względnie o odmowie jego wznowienia (art. 149 § 1 – 3 K.p.a.). Dopiero skuteczne wznowienie postępowania otwiera drogę – po sprawdzeniu, czy przesłanki wznowienia faktycznie zachodzą – do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Podkreślić należy, że warunkiem uruchomienia trybu wznowieniowego jest ostateczność decyzji administracyjnej. Nie budzi wątpliwości, że termin do wniesienia odwołania dla podmiotu, który uważa, iż został pozbawiony udziału w postępowaniu przed organem I instancji z powodu nie doręczenia mu decyzji, liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Po upływie tego terminu decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a podmiot, któremu organ nie doręczył rozstrzygnięcia, może skutecznie bronić swoich praw tylko przez złożenie podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 29 października 1998 r. sygn. akt I SA 519/98, Lex nr 45122). Tym samym weryfikacja twierdzeń osoby, której organ nie doręczył decyzji, a która twierdzi, że jest stroną w sprawie, następuje w zwykłym postępowaniu odwoławczym albo w postępowaniu wznowieniowym. O tym, w którym z tych postępowań nastąpi owa weryfikacja zadecyduje w istocie moment złożenia pisma wyrażającego niezadowolenie z decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcie o tym w którym z owych trybów nastąpi rozpatrzenie zgłoszonego żądania jest obowiązkiem organu. Podmiot, któremu decyzji nie doręczono, nie ma możliwości ani równoczesnego korzystania z tych dwóch trybów, ani też decydowania o tym, z którego z nich chce skorzystać. Organ winien zatem ustalić czy pismo podmiotu, któremu decyzji nie doręczono, wpłynęło przed upływem otwartego dla strony terminu do wniesienia odwołania, czy po tym terminie, a więc w czasie gdy decyzja organu I instancji była już ostateczna. Oczywistym jest, że o właściwej kwalifikacji pisma świadczy nie jego tytuł, ale jego treść wyrażona w okolicznościach konkretnej sprawy. W przedmiotowej sprawie decyzję środowiskową wydaną przez organ I instancji w dniu [...] r. otrzymały strony postępowania: A Sp. z o.o. w R., D Sp. z o.o. w P., Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, E Sp. z o.o. w P., W. Ś., R.S., S.S., E. S.-K.. Z pisma organu I instancji z dnia 23 lipca 2019 r., skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wynika, że decyzja środowiskowa stała się ostateczna w dniu 9 lipca 2019 r. W tej sytuacji odwołanie skarżących z dnia 29 lipca 2019 r. trafnie zostało uznane za złożone po terminie uostatecznienia się decyzji organu I instancji, a tym samym winno być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Organy wyprowadzając powyższy wniosek nie dostrzegły jednak, iż w aktach sprawy znajduje się pismo D. i A. małż. O. z dnia 28 czerwca 2019 r. skierowane do Burmistrza Miasta R., w którym skarżący, powołując się na uzyskanie informacji o wydaniu decyzji środowiskowej, wnoszą o całkowite jej uchylenie. Zdaniem autorów pisma decyzja środowiskowa: "1. nie została ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej i mieszkańcy nie mieli możliwości zapoznania się z nią i ewentualnego odwołania się od niej; 2. usytuowanie A Sp. z o.o. w najbliższym sąsiedztwie gospodarstw domowych i mieszkańców bloków ma bezpośrednie, zarazem negatywne, oddziaływanie na zdrowie i życie ludzi; 3. przewidziano do użytkowania wyeksploatowaną linię produkcyjną, nie przedstawiając żadnych dokumentów na sprawność linii produkcyjnej". Skarżący zwrócili się jednocześnie o uznanie ich za stronę postępowania oraz przesłanie "kopii decyzji środowiskowej oraz wszelkich dokumentów związanych ze sprawą". Analiza tegoż pisma prowadzi do oczywistego wniosku, że jego autorzy kwestionują prawidłowość decyzji środowiskowej, wyrażają niezadowolenie z powodu jej wydania i uważają, że powinni zostać uznani za stronę postępowania, w którym została wydana decyzja środowiskowa. Pomimo tego, iż powyższe pismo skarżących wpłynęło do organu przed upływem otwartego dla stron postępowania terminu do wniesienia odwołania, to organ nie rozważył, czy pismo to nie stanowi odwołania od decyzji środowiskowej, a w razie potwierdzenia tej okoliczności nie nadał mu biegu w administracyjnym toku instancji, jako odwołaniu od decyzji organu I instancji. Brak rozważenia charakteru pisma skarżących z dnia 28 czerwca 2019 r. świadczy o naruszeniu norm prawnych wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Organy administracji publicznej winny bowiem stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja tej zasady ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, bowiem ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, nadto podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dopuszczając w tym celu jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (vide: wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r. sygn. akt V SA 1816/00, Lex nr 77645). Jeżeli zatem organy obu instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie wzięły pod uwagę, iż skarżący już w dniu 26 czerwca 2019 r. zakwestionowali zasadność wydanej decyzji środowiskowej dając wyraz niezadowolenia z faktu jej wydania, to wypada skonstatować naruszenie ww. przepisów. Organy rozpatrujące niniejszą sprawę powinny bowiem podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Pominięcie wyjaśnienia charakteru pisma skarżących z dnia 26 czerwca 2019 r. przeczy wypełnieniu powyższej dyrektywy, a w konsekwencji prowadzi do konkluzji, iż pismo to mogąc stanowić odwołanie od decyzji organu I instancji przedwczesnym czyniło wszczynanie postępowania o wznowienie postępowania. Powyższe pozwala uznać, że naruszenie ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy i prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca ją, a także postanowienie o wznowieniu postępowania zostały wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., co rodzi konieczność wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Już tylko na marginesie wypada zaznaczyć trafność argumentacji strony skarżącej tyczącej naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 40 § 1 i 3 K.p.a. w następstwie doręczenia decyzji w jednej kopercie obojgu skarżącym. W przedmiotowej sprawie powyższe naruszenie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem ostatecznie nie ograniczyło możliwości podejmowania przez skarżących czynności procesowych w sprawie. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta R., a ponadto postanowienie Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględni powyższe uwagi i dokonana oceny pisma skarżących z dnia 28 czerwca 2019 r., a w razie uznania, że pismo to stanowi odwołanie skarżących od decyzji środowiskowej, nada mu bieg w administracyjnym toku instancji. Rolą organu odwoławczego będzie w takiej sytuacji rozpatrzenie owego pisma jako odwołania od decyzji środowiskowej i w ramach tego postępowania dokonanie oceny legitymacji skarżących do bycia stroną w przedmiotowej sprawie administracyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. dc