II SA/Kr 798/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020r. znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę . oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 20.12.2019 r. Prezydent Miasta K., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. P. na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (59 mieszkań) z usługami i z garażem podziemnym, z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektryczną, teletechniczną i wentylacji mechanicznej, ze zbiornikiem retencyjnym, separatorem i zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz rozbiórka dwóch budynków z wewnętrznymi instalacjami i zewnętrznymi instalacjami poprzez umartwienie oraz budowa ciągów pieszo-jezdnych na dz. nr [...] i [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 18.12.2013r. nr [...], znak: [...] Projekt budowlany jest zgodny z warunkami ochrony środowiska. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant dołączył pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 27.03.2019 r., Nr [...], znak: [...] na przeprowadzenie badań archeologicznych związanych z budową budynku wielorodzinnego, a także zaświadczenie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 17.10.2019 r., znak: [...] o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego z dnia 13.09.2019 r. Projekt budowlany został wykonany przez osobę uprawnioną. Następnie organ ustosunkował się do uwag i zarzutów stron postępowania. W szczególności organ wyjaśnił, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 14.08.2019 r. W dniu 6.09.2019 r. organ wezwał do pełnomocnika inwestora do usunięcia braków formalnych, wyznaczając 7 dniowy termin na ich usunięcie. Ww. pismo pełnomocnik odebrał w dniu 30.09.2019 r. i w dniu 2.10.2019 r. (tj. w okresie trwania terminu) złożył wniosek o przedłużenie terminu na uzupełnienia braków formalnych, o dodatkowe 14 dni. W dniu 07.10.2019 r. organ zawiadomił inwestora o przedłużeniu terminu na uzupełnienie braków formalnych do dnia 21.10.2019 r. W dniu 21.10.2019 r. inwestor uzupełnił wszystkie braki formalne i w dniu 29.10.2019 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. W dniu 12.11.2019 r. organ nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia niezbędnych do rozstrzygnięcia w sprawie materiałów wyznaczając termin 30-dniowy. W dniu 20.11.2019 r. pełnomocnik inwestora odebrał postanowienie, a dnia 18.12.2019 r. złożył kompletny projekt budowlany. Ponadto w dniu 21.11.2019 r. do protokołu złożono materiały i 2 egz. projektu. Zatem strony zawiadomione ponownie w dniu 22.11.2019 r. miały możliwość zapoznania z dokumentacją projektową i uzupełnionymi dokumentami formalnymi. Odliczając opóźnienia z winy inwestora, albo z przyczyn niezależnych od urzędu (w sumie 81 dni) termin 65-dniowy na wydanie decyzji pozwolenia na budowę nie został przekroczony. W dalszej części uzasadnienia organ przywołał wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika inwestora w szczególności dotyczące: zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z warunkami zabudowy, warunkami wynikającymi z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, braku uciążliwości inwestycji dla nieruchomości sąsiednich. Inwestor przedłożył również: postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 13.11.2019 r. znak: [...] o wyrażeniu zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w sposób inny niż podany w § 12 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.07.2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w stosownie do wskazań opracowania: "Ekspertyza zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na dz.[...], [...] obr. [...] w K." z października 2019 r.., Odwołania od ww. decyzji o identycznej treści złożyli: K. B., B. B. oraz S. S. - S.. Odwołujący domagali się uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Jako zarzuty podniesiono: brak umożliwienia niektórym stronom udziału w postępowaniu z uwagi na zbyt krótki termin do zapoznania się projektem budowlanym, wydanie decyzji pozytywnej dla projektu budowlanego, niezgodnego z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy (inna liczba mieszkań niż w decyzji WZ, zbyt mała ilość miejsc postojowych), brak określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (a to w związku z bezpośrednim sąsiedztwem ulicy o dużym natężeniu ruchem), brak określenia terminu rozbiórki istniejących obiektów budowlanych. Wojewoda decyzją z dnia 15.04.2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz.256), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z powołanego przepisu. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, tom projektu został trwale zszyty. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie budowlanym określona została druga kategoria geotechniczna przy złożonych warunkach gruntowych. Do projektu załączono opinię geologiczną oraz dokumentację wykonaną w celu rozpoznania warunków geologiczno-inżynierskich ww. inwestycji (zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. znak: [...] z dnia 19.06.2019 r.). Projekt zawiera ekspertyzę dotyczącą stanu istniejących w sąsiedztwie budynków, która przewiduje wykonanie wykopów z zabezpieczeniem sąsiadujących budynków za pomocą stalowych szczelnych ścianek lub palisady jet grauting oraz wykonanie obiektu jako oddylatowany i niezależny konstrukcyjnie od sąsiednich budynków. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu i rysunku rzutu parteru (karta 118a i karta 136), potwierdzono bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych zgodność projektu z wymaganiami ochrony p.poż. (uzgodnienie z dnia 19.11.2019 r.), jak również bez zastrzeżeń uzgodniono ten projekt pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych (uzgodnienie z dnia 13.08.2019 r.). Projekt budowlany zawiera opracowanie - ekspertyza zabezpieczenia p.poż przedmiotowego budynku. Postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (znak: [...] z dnia 13.11.2019 r.) wrażono zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w sposób inny niż podany w § 12 ust. 2 i 4 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych stosownie do ww. opracowania. Do projektu budowlanego załączono charakterystykę energetyczną obiektu oraz rozwiązania niezbędnych wewnętrznych instalacji m. innymi: elektrycznej i elektrotechnicznej, wodnokanalizacyjnej, ciepłowniczej, wentylacji mechanicznej. Teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...]. Dalej organ II instancji stwierdził, że lokalizacja i funkcja projektowanego budynku mieszkalnego z usługami jest zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 18.12.2013 r., jako kontynuacja rodzaju i funkcji zabudowy na działkach sąsiednich. Zamierzenie budowlane określone zostało jako: Budowa budynku wielorodzinnego mieszkalno-usługowego (...) zlokalizowanego na działkach [...] obr. [...] (...) przy ul. [...] w K.. Warunki określone w tej decyzji, zgodnie z treścią art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U.z 2020 r., poz. 293), wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Oceniając zatwierdzony projekt budowlany organ odwoławczy stwierdził, że warunki określone w ww. decyzji WZ Prezydenta Miasta K. zostały spełnione. Gabaryt budynku (wysokość) nie narusza ustaleń ww. decyzji określonej wysokością krawędzi elewacji frontowej - gzymsu od 16 m do 16,3 m od strony ul. [...], oraz wysokością zabudowy na tyłach wyodrębnionej części frontowej 4,5 m do 16,3 m i nie wyżej niż gzyms elewacji frontowej od 16 m do 16,3 m. Projektowany budynek jest zróżnicowany wysokościowo; od strony północno-zachodniej (tj. od strony frontowej) ma wysokość 16,25 m i tę samą wysokość mają poszczególne jego segmenty połączone częściami budynku o wysokości 6,45 m. Budynek zaprojektowano z jedną kondygnacją podziemną (zawierającą garaż), kondygnacją parteru i piętra oraz czterema segmentami od drugiego do czwartego piętra (część frontowa budynku posiada użytkowe poddasze). Dach budynku w części frontowej zaprojektowany zostały jako dach dwuspadowy o kacie nachylenia 20°, nad pozostałymi częściami budynku stropodach - tarasy i stropodach zielony, który liczony jest w 50% powierzchni jako powierzchnia biologicznie czynna. W projekcie budowlanym nie został naruszony warunek dotyczący wskaźnika powierzchni zabudowy (powierzchnia zabudowy wynosi 1104,7 m2 tj. 64,27 % powierzchni terenu inwestycji - dz. nr [...] i [...] - wynoszącej 1720 m2) zgodnie z wymaganiami WZ wielkość wskaźnika powierzchni zabudowy określono w przedziale od 59 % do 67 %, oraz spełnione zostały warunki dotyczące wymaganej powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 20% (572,23 m2 powierzchni stanowi powierzchnię biologicznie czynną - zieleń na gruncie 217,43 + 94,52 m2 tj. 50% powierzchni zieleni na dachu podziemnego garażu i na dachu budynku co łącznie wynosi 33,27 % powierzchni terenu zieleni). Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji w powyższym zakresie nie narusza ww. ustaleń. Zaprojektowano garaż z miejscami postojowymi w części podziemnej budynku. Wymagania decyzji WZ, dotyczące ilości miejsc parkingowych określone zostały jako zalecane wg wskaźników : 0,5-1 miejsca postojowego na mieszkanie, 307 miejsc na 100/pokoi hotelowych, 5-10 miejsc postojowych na 1000 m2 biur, 5-10 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych. Organ odwoławczy uznał za spełnione ww. wymagania, gdyż zaprojektowano miejsca postojowe w ilości 30 miejsc postojowych dla 59 mieszkań, 6 miejsc dla osób zatrudnionych (przewidziano 40 zatrudnionych, w sześciu lokalach usługowych o łącznej powierzchni około 550 m2). W odpowiedzi natomiast na zarzut odwołania dotyczący innej (większej) liczby mieszkań w projekcie budowlanym aniżeli w decyzji WZ, organ odwoławczy wyjaśnił, że warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy określone zostały w punkcie II załącznika Nr [...] decyzji WZ. natomiast punkt l nie stanowi warunków zabudowy, znajduje się w nim jedynie opis rodzaju planowanej inwestycji, zatem zdanie opisujące zamiar inwestycyjny, że inwestor planuje do 30 mieszkań oraz lokale usługowe (funkcja biurowa, hotelowa) nie jest warunkiem tej decyzji i projekt budowlany pod tym względem nie podlega weryfikacji, bowiem niezależnie od zaprojektowanej ilości mieszkań (30 czy 59) nie ulega zmianie rodzaj inwestycji określony jako zabudowa wielorodzinna. Organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowany budynek zlokalizowano na terenie inwestycji (działki nr: [...] i [...]) ścianą (bez otworów okiennych i drzwiowych) na styku z istniejącym budynkiem na działce sąsiedniej nr [...] oraz w części frontowej na styku z istniejącym budynkiem nr [...] na działce sąsiedniej nr [...]. Pozostałą część projektowanego budynku (z otworami okiennymi i drzwiowymi) zlokalizowano w odległości: 4,21 m - 4,95 m do granicy działki nr [...] oraz ponad 6,00 m do granicy działki nr [...]. Organ zaznaczył, że odległości usytuowania podziemnych części obiektu do granicy działki (tj. części budynku znajdującej się w całości pod powierzchnią terenu) nie są normowane przepisami prawa. Inwestycja nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżących nr [...], gdyż nie ogranicza naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującym się na tej działce, jak i nie wprowadza ograniczenia nasłonecznienia pokoi mieszkalnych ich budynku (analiza -karta 367-511 proj. budowlanego). Odpowiadając na argument skarżących o braku określenia w decyzji terminu rozbiórki ani też uzasadnienia dla jego pominięcia, Wojewoda wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający pozwolenie na rozbiórkę nie ma obowiązku określenia terminu rozbiórki, termin ten jest określany w razie potrzeby (art. 36 ust. 1 pkt 3) w przypadku istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania; tymczasowych obiektów budowlanych. W projekcie rozbiórki sposób prowadzenia prac rozbiórkowych i skalę zagrożenia podczas wykonywania tych robót określono jako średnia. Wyjaśnił także, iż w skarżonej decyzji w punkcie 1 określono warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, w punkcie 2 szczegółowe wymagania nadzoru na budowie, stąd podnoszony zarzut w tym zakresie nie znajduje potwierdzenia. W odniesieniu do argumentu o braku umożliwienia niektórym stronom udziału w postępowaniu, organ II instancji wskazał, że stronom umożliwiono zapoznanie się z aktami (przed wydaniem decyzji - pismo z dnia 22.11.2019 r., z dnia 15.11.2019 r., pismo z dnia 29.10.2019 r.), część stron postępowania z tego prawa skorzystała. Nadmieniono przy tym, że z uwagi na treść art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane organ l instancji nie może bezzasadnie zwlekać z wydaniem decyzji. Organ II instancji doszedł do wniosku, że projekt budowlany nie narusza wymagań określonych w decyzji WZ, w szczególności w zakresie: wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości, geometrii dachu, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Inwestor spełnił zarówno wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Prowadzenie budowy w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy i zasadami wiedzy technicznej, odpowiada kierownik budowy i inspektor nadzoru inwestorskiego. Osoby te muszą posiadać stosowne uprawnienia budowlane. Organem, który jest właściwy do oceny prawidłowości prowadzenia robót budowlanych, jest organ nadzoru budowlanego. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy podlegała ona uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez ograniczenie możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu niektórym stronom; 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, iż projekt inwestycji nie musi odpowiadać opisowi inwestycji zawartemu w decyzji o warunkach zabudowy; 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. W uzasadnieniu skarżący rozwinął przytoczone wyżej zarzuty. W szczególności podał, że część stron postępowania, w tym odwołujący się, została powiadomiona o toczącym się postępowaniu w kilkadziesiąt dni od jego wszczęcia, a pozostała część stron dopiero w wyniku zawiadomienia o wszczęciu postępowania uzupełniającego z dnia 22.11.2019 r. Jednocześnie w zawiadomieniu tym stronom wyznaczono termin 5 dni od otrzymania zawiadomienia na wypowiedzenie się w sprawie. Biorąc pod uwagę objętość tego projektu nie było możliwe zapoznanie się z projektem i merytoryczne ustosunkowanie się do jego treści w tak krótkim czasie. Ponadto projekt budowlany został udostępniony w siedzibie organu w formie kart umieszczonych w segregatorze spiętym w sposób uniemożliwiający komfortowe zapoznanie się z jego poszczególnymi stronami. Nie bez znaczenia dla możliwości czynnego udziału w postępowaniu było również wydanie decyzji pierwszej instancji w okresie świątecznym (20 grudnia). W zakresie zarzutu niezgodności z warunkami ustalonymi w decyzji WZ skarżący wytknął, że zgodnie pkt I "Rodzaj Inwestycji" tej decyzji inwestycja miała objąć maksymalnie liczbę 30 mieszkań oraz lokale usługowe. Tymczasem ze złożonego przez inwestora projektu budowlanego wynika, iż planowanych do wybudowanie jest aż 59 mieszkań z usługami, czyli w liczbie praktycznie dwa razy większej. Wyjaśnienia organu w tej kwestii nie są trafne. Dodatkowo, zgodnie z decyzją WZ inwestor powinien zapewnić miejsca postojowe dla samochodów zgodnie z przeznaczeniem i sposobem zabudowy, stąd liczba miejsc postojowych powinna odpowiadać co najmniej sumie mieszkań i lokali usługowych, przy założeniu, iż obecnie w dużym mieście, mieszkający w jego centrum mieszkańcy i osoby korzystające z usług posiadają co najmniej jeden samochód w rodzinie. Tymczasem, w projekcie budowlanym przewidziano tylko 36 miejsc postojowych. Biorąc pod uwagę ilość planowanych mieszkań (tj. 59 mieszkań) oraz lokali usługowych (tj. 6 lokali usługowych), należy stwierdzić, że miejsc jest zdecydowanie za mało. W ocenie skarżącego decyzja narusza art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ, w razie potrzeby, określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Taka potrzeba zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem inwestycja ma być prowadzona w centrum miasta, przy ulicy o dużym natężeniu ruchu (w tym tramwajowego), na działce bezpośrednio sąsiadującej z siedzibą [...] Kolumny Transportu Sanitarnego w K.. Podobnie w decyzji nie określono terminu rozbiórki mimo wymogu wynikającego z art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się natomiast do twierdzenia zaskarżonej decyzji, iż "przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko" skarżący zauważył, iż na działce, na której prowadzona jest inwestycja przez kilkanaście lat funkcjonował płatny parking samochodowy, a grunt (jak się wydaje) nie został poddany żadnej procedurze środowiskowej mogącej go dostosować do celów mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Przed odniesieniem się do szczegółowych zarzutów skargi Sąd pragnie zauważyć, że popiera wszystkie ustalenia, oceny i wnioski wyrażone w zaskarżonej decyzji; w szczególności te, które były bezpośrednią podstawą dla zaakceptowania stanowiska organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Przechodząc natomiast do konkretnych wskazań skargi, zauważyć na wstępie należy, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 p.b. Przypomnieć należy, że przepis ten powiada, kto jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Natomiast zarzut dotyczy zbyt późnego, zdaniem skarżącego, zawiadomienia jego i innych współwłaścicieli sąsiednich nieruchomości o toczącym się postępowaniu, oraz wyznaczenia 5 dni na wypowiedzenie się w sprawie. W ocenie skarżącego to okres zbyt mały dla zapoznania się z projektem budowlanym. Skarżący zakwestionował także wydanie decyzji w okolicach Świąt ( 20 grudnia) oraz doręczenie decyzji po doręczeniu wcześniej inwestorowi. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w skardze nie wskazano, na czym ma polegać naruszenie art. 28 ust. 2 p.b. Zauważyć przy tym należy, że skarżący nie może zgłaszać zarzutów imieniem innych uczestników postępowania bez stosownego upoważnienia procesowego. Natomiast sytuacje wskazane przez skarżącego nie naruszają w żaden sposób art. 10 § 1 k.p.a., który to przepis zobowiązuje organy administracji do zapewnienia udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i żądań. Okres 5 dni na zapoznanie się z aktami sprawy ( w tym z projektem budowlanym), o którym mówi skarżący, Sąd uznaje za całkowicie wystarczający, zwłaszcza w kontekście okoliczności, którą trafnie uwypuklił organ odwoławczy, że organ nie może bezzasadnie zwlekać z wydaniem decyzji wobec zagrożenia karami za zwłokę (art. 35 ust. 6 p.b.). Co zaś do daty wydania decyzji, to był to dzień powszedni, nie wolny od pracy, a zatem nic nie stało na przeszkodzie rozstrzygnięciu sprawy. W kwestii doręczenia decyzji, sam skarżący zdaje się przyznawać, że formalnie było ono zgodne z prawem, co Sąd również stwierdza, zatem należy na tym poprzestać. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 34 ust. 1p.b., poprzez brak zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w dwóch aspektach. Co się tyczy rodzaju inwestycji, określonej w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w decyzji tej określono warunki zabudowy dla "budowy budynku wielorodzinnego mieszkalno – usługowego wraz z garażem podziemnym i miejscami postojowymi w parterze, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] wraz z budową chodnika oraz budową zjazdu z działki drogowej nr [...] na dz. nr [...] przy ul. [...] w K.. Natomiast w punkcie I-szym załącznika nr [...] do decyzji wspomniano, że inwestor planuje budowę do 30 mieszkań oraz lokale usługowe. Skarżący zarzuca, że udzielono pozwolenia na 59 mieszkań, a więc niezgodnie z decyzją WZ. Z tym zarzutem nie można się zgodzić, albowiem nie każde stwierdzenie zapisane w załączniku decyzji WZ ma takie samo wiążące znaczenie dla inwestora, o czym niżej. Nie ulega kwestii, że związanie wynikające z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu architektoniczno-budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., ale także wprowadza wyraźny zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja (tak wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r. II SA/Kr 59/19, LEX nr 2705289). Jednakże są to warunki i zasady wynikające z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2020.293 t.j., "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., 1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1)co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2)teren ma dostęp do drogi publicznej; 3)istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4)teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Co zaś do stopnia związania decyzją, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13 lipca 2018 r. II SA/Kr 166/18, LEX nr 2536127 podniósł, że: " Jak wskazuje art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta jedynie określa "ramy urbanistyczne" dla zamierzenia inwestycyjnego i ustala czy jest ono prawnie dopuszczalne. Nie narzuca natomiast żadnych konkretnych rozwiązań ani też nie wprowadza ograniczeń poza tymi, o których mowa w art. 61 u.p.z.p., tj. w zakresie ustalenia parametrów dla planowanego zamierzenia. Z kolei WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 kwietnia 2017 r. VII SA/Wa 930/16, LEX nr 2303239 zauważył, że zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. Wobec tego wiążące jest przede wszystkim wskazanie rodzaju inwestycji, do której odnoszą się ustalone w decyzji parametry, czy inne wymogi wskazane w tym przepisie, czy przepisach odrębnych, a konkretyzowane w decyzji. Jak to już wskazano, w decyzji wyraźnie określono rodzaj inwestycji i odnoszące się do niego wiążące parametry. Rodzaj inwestycji określony w decyzji o warunkach zabudowy jest tożsamy z tym określonym w projekcie budowlanym, zatem ten istotny wymóg jest spełniony Natomiast podanie w decyzji, w odniesieniu do budynku wielorodzinnego ile inwestor planuje mieszkań nie jest wiążące, wobec faktu, że inwestor musi spełnić wszystkie istotne warunki decyzji WZ, odnoszące się do parametrów budynku. Jeśli wymogi te są spełnione, inwestor może przewidzieć inną liczbę mieszkań, niż planował wcześniej pod warunkiem, że będzie to zgodne z prawem. Jednym z takich wymogów jest określenie w decyzji WZ ilości miejsc postojowych. Z tą kwestią wiąże się drugi zarzut odnoszący się do decyzji o warunkach zabudowy, mianowicie zarzut, że miejsc postojowych jest zdecydowanie za mało. W decyzji WZ określono, że wymagana ilość to 0,5 na 1 mieszkanie, od 5-10 miejsc na 1000m2 powierzchni biur oraz 5-10 miejsc na 100 zatrudnionych. Biorąc pod uwagę, że przewidziano 30 miejsc dla 59 lokali mieszkalnych, oraz 6 miejsc biorąc pod uwagę 550 m2 powierzchni biur i przewidywanych 40 zatrudnionych, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącego, wymogi decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zostały spełnione. Podkreślenia wymaga, że przy badaniu projektu budowlanego organ ma obowiązek kierować się przede wszystkim wymogami decyzji WZ w zakresie miejsc postojowych, jeśli zostały określone, a nie subiektywną oceną, ile tych miejsc powinno być. Wedle skarżącego zaistniało także naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. Przepis ten w określonych punktach wskazuje, że w decyzji o pozwoleniu na budowę organ w razie potrzeby 1/ określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych i 3/ określa terminy rozbiórki. Skarżący podnosił, że z uwagi na prowadzenie inwestycji w centrum miasta powinno się określić w decyzji owe szczególne warunki, o których mowa wyżej w punkcie 1. Z kolei mimo tego, że na działce inwestycyjnej znajdują się dwa obiekty przeznaczone do rozbiórki, w decyzji brak terminu czy uzasadnienia dla jego pominięcia. Jak chodzi o szczególne warunki zabezpieczenia budowy i prowadzenia robót, podkreślenia wymaga, że organ zamieszcza te warunki w decyzji w razie potrzeby, a nie obligatoryjnie. Jeśli więc organ badając projekt budowlany nie dostrzeże konieczności ich zamieszczenia w decyzji, nie musi tego czynić i nie musi swego zapatrywania uzasadniać. Niezależnie od tego warto zaznaczyć, że w projekcie budowlanym zamieszczono zarówno opis niebezpieczeństw związanych z prowadzeniem budowy ( dość standardowych -k.127 i nast. proj.bud.), jak i sposób zabezpieczenia wykopów w odniesieniu do warunków geotechnicznych (k.159 proj.bud.). Natomiast w decyzji Prezydenta Miasta K. w punkcie 1 określono warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, zaś w punkcie 2 szczegółowe wymagania nadzoru na budowie, co słusznie podkreślił organ odwoławczy. Co się tyczy niezamieszczenia terminu rozbiórki, to tak samo jak wyżej, element ten organ umieszcza w decyzji "w razie potrzeby". W sprawie niniejszej organ uznał, że nie ma takiej potrzeby i jak to już wyżej wskazano, nie musiał swojego stanowiska uzasadniać. Natomiast na marginesie można dodać, że dla Sądu jest ono dość oczywiste. Skoro bowiem obiekty do rozbiórki znajdowały się na miejscu projektowanej nowej inwestycji ( tj. w miejscu projektowanego budynku), to możliwość budowy zależy od uprzedniej rozbiórki, a więc zbędne było określanie jej terminu. Odnośnie końcowej wypowiedzi skargi i zawartej w niej wątpliwości, co do stwierdzonego przez organ I instancji braku potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, stwierdzić należy, że Sąd nie dostrzega powodów do kwestionowania w tym zakresie stanowiska organu . W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie zachodzą zarzucane naruszenia prawa procesowego i materialnego. Wobec tego skarga podlegała oddaleniu, na podst. art. 151 p.p.s.a.