II FSK 3534/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 630/17 w sprawie ze skargi Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji administracyjnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 lipca 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 630/17 ze skargi Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2017 r. w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji administracyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art. 29 § 2a w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie nieprzystąpienia do egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15 listopada 2016 r. wystawionych na H. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: spółka), uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wystawił tytuły wykonawcze na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Gdyni, utrzymujących w mocy orzeczenia Naczelnika Urzędu Celnego w S. w przedmiocie określenia kar pieniężnych, po czym przesłał je do organu egzekucyjnego – Dyrektora Izby Celnej w Gdyni. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r., skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie, na podstawie art. 29 § 2a u.p.e.a., Dyrektor Izby Celnej w Gdyni, jako organ egzekucyjny, postanowił nie przystąpić do egzekucji. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie, argumentując, iż Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie nie miał uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o wydanie postanowienia w trybie art. 29 § 2a u.p.e.a., bowiem przysługuje ono wyłącznie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. W niniejszej sprawie natomiast, w ocenie organu II instancji, zgodnie z art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w Gdyni, jako organ właściwy w odniesieniu do obowiązków wynikających z orzeczeń wydanych przez naczelnika urzędu celnego, którym w przedmiotowej sprawie jest Naczelnik Urzędu Celnego w S. W ocenie Dyrektora IS, Dyrektor Izby Celnej w Gdyni był zatem jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie, zaś Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie był jedynie organem wykonującym zadania wierzyciela na podstawie § 1c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie wyznaczania organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1200), a nie wierzycielem per se. Pismem z dnia 16 marca 2017 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. postanowienie z dnia 9 lutego 2017 r., wnosząc o jego uchylenie w całości, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotne znaczenie dla sprawy, zarzucając mu: - naruszenie w chwili orzekania art. 9 ust. 2a ustawy o Służbie Celnej w związku z § 1c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań służby celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, zmienionego rozporządzeniem z dnia 15 września 2015 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1200), poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, iż Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie nie jest wierzycielem w rozumieniu obowiązujących w chwili wydania skarżonego postanowienia przepisów u.p.e.a., pomimo tego, że wykonuje wszystkie uprawnienia wierzyciela, w tym w szczególności wystawia upomnienia, tytuły wykonawcze, przedstawia stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów w toku postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie; - naruszenie art. 29 § 2a u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie nie jest wierzycielem w rozumieniu przepisów u.p.e.a. i nie może wykonywać przysługujących w toku postępowania uprawnień, pomimo tego, że wszystkie uprawnienia organu tylko i wyłącznie egzekucyjnego wykonywał Dyrektor Izby Celnej w Gdyni, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazanym na wstępie postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę. Sąd wskazał, że postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, bowiem brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na podstawie obowiązującego do dnia 1 marca 2017 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określania terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. z 2016 r. poz.1200) wyznaczony został Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie jako organ właściwy na terytorium całego kraju do wykonywania zadań wierzyciela w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skargę na ww. postanowienie Dyrektora IS z dnia 9 lutego 2017 r., wniósł Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. Skarżący wskazał, iż działa na podstawie dyspozycji art. 5 § 4 u.p.e.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie określenia obowiązków pozostających we właściwości naczelnika urzędu skarbowego uprawnionego do żądania ich wykonania w drodze egzekucji administracyjnej oraz właściwości miejscowej tego naczelnika urzędu skarbowego (Dz. U. z 2017 r. poz. 419, dalej: rozporządzenie MRiF o właściwości). Powołując treść art. 5 § 4 u.p.e.a. oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia MRiF o właściwości Sąd zauważył, iż treść tego przepisu dotyczy decyzji wydawanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, a zatem orzeczeń organu ustanowionego na mocy art. 11 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947, dalej: ustawa o KAS), która weszła w życie dnia 1 marca 2017 r., zaś w niniejszej sprawie decyzje w przedmiocie kar pieniężnych wydał Naczelnik Urzędu Celnego w S., które zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora Izby Celnej w Gdyni. Natomiast wskazane przez skarżącego akty prawne nie zawierają norm intertemporalnych pozwalających przyjąć jego wstąpienie w prawa Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie, będącego stroną w postępowaniu przed organami w niniejszej sprawie. Sąd przywołał treść art. 244 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 dalej: przepisy wprowadzające KAS) i wyjaśnił, że w świetle powyższego, skarżący nie może zostać uznany za stronę niniejszego postępowania sądowego, ponieważ nie posiada stosownej, znajdującej oparcie w przepisach prawa materialnego, legitymacji procesowej do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora IS z dnia 9 lutego 2017 r. Skarżący wniół skargę kasacyjną i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. powołanemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. : a) art. 244 przepisy wprowadzające KAS poprzez jego błędną wykładnię w wyniku przyjęcia, iż granice tego przepisu obejmują następstwo prawne również wówczas, gdy postępowanie sądowo-administracyjne nie zostało wszczęte przez Dyrektora Izby Celnej, tzn. gdy do dnia 1 marca 2017 r. organ ten nie zainicjował tego postępowania, b) art. 234 ust. 1 i 4 przepisy wprowadzające KAS w związku z § 2 rozporządzenia MriF o właściwości i § 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie wyznaczenia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania niektórych zadań Krajowej Administracji Skarbowej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. z 2017r., poz.448 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 7 ustawy o KAS, poprzez ich niezastosowanie, a tym samym pominięcie, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. z dniem 1 marca 2017 r. stał się wierzycielem należności pieniężnych, wynikających z decyzji w przedmiocie kar pieniężnych, co oznacza, iż ma on interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., a tym samym był legitymowany do wniesienia skargi od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2017 r. w przedmiocie nie przystąpienia do egzekucji administracyjnej. 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 244 oraz w zw. z art. 234 ust. 1 przepisy wprowadzające ustawę KAS w związku z § 2 rozporządzenia MRiF o właściwości, § 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie wyznaczenia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania niektórych zadań Krajowej Administracji Skarbowej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. z 2017 r., poz.448 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 7 i art. 28 ust. 1 pkt. 3 ustawy o KAS, poprzez odrzucenie skargi Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w wyniku uznania, iż jest ona jest niedopuszczalna, gdyż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. nie posiada stosownej legitymacji procesowej do wniesienia tej skargi, podczas gdy postępowanie sądowo - administracyjne nie zostało wszczęte przez Dyrektora Izby Celnej do dnia 1 marca 2017 r., zaś z dniem 1 marca 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. stał się wierzycielem należności pieniężnych, wynikających z decyzji w przedmiocie kar pieniężnych, co oznacza, iż ma on interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., a tym samym jest legitymowany do wniesienia skargi - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. przez Sąd pierwszej instancji. W związku z powyższym skarażący wniósł o uchylenie postanowienia w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do przesądzenia, czy zasadnie Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu interesu prawnego do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji administracyjnej. W sprawie niesporne jest, że Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wystawił na zobowiązanego – spółkę H. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: spółka) tytuły wykonawcze na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Gdyni, utrzymujących w mocy orzeczenia Naczelnika Urzędu Celnego w S. w przedmiocie określenia kar pieniężnych. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że zarówno określenie spółce kar pieniężnych jak i wystawienie tytułów wykonawczych nastąpiło przed wejściem w życie reformy Krajowej Administracji Skarbowej. Przy ocenie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji istotna jest ponadto okoliczność, że skarga na postanowienie z 9 lutego 2017 r. została wniesiona do Sądu pierwszej instancji przesyłką pocztową w dniu 17 marca 2017 r. Obie strony postępowania są ponadto zgodne co do faktu, że przy rozpoznawaniu legitymacji do wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie należy uwzględnić wprowadzoną z dniem 1 marca 2017 r. reformę Krajowej Administracji Skarbowej. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie przy ocenie właściwości rzeczowej organów, a w konsekwencji – interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji w kontekście zmian wynikających z wejścia w życie ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1947, dalej: ustawa o KAS) na zasadach określonych w ustawie przepisy wprowadzające KAS. Zmiany w strukturze i właściwości organów właściwych w sprawach skarbowych i celnych wprowadzone na mocy reformy Krajowej Administracji Skarbowej znalazły odzwierciedlenie w konieczności wprowadzenia przepisów przejściowych regulujących m.in. kwestie związane z określeniem organów przejmujących prawa i obowiązki dotychczasowych organów. Znalazło to wyraz przede wszystkim w Rozdziale 3 przepisów wprowadzających KAS Przepisy uchylające, przejściowe, dostosowujące i końcowe (art. 159-260 ustawy). Dla rozpoznania skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie istotne jest ponadto wskazanie, że dokonana reforma znalazła odzwierciedlenie także w zmianie treści art. 5 u.p.e.a., określającego podmioty uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnych obowiązków, w którym właściwość tą określono z uwzględnieniem nowopowstałych organów. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do przesądzenia, jaki podmiot, od dnia 1 marca 2017 r. jest uprawniony do wniesienia skargi na nieprzystąpienie do egzekucji administracyjnej w postępowaniu, w którym obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej oraz tytuł wykonawczy zostały wydane przed dniem wejścia w życie ustawy o KAS (tj. przed 1 marca 2017 r.). Zgodnie z nowym brzmieniem art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. – uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo rozliczeń zamknięcia jest właściwy naczelnik urzędu skarbowego. Szczegółowe zasady określenia właściwości naczelnika urzędu skarbowego określa wydane na podstawie upoważnienia określonego w tym przepisie rozporządzenia MRiF o właściwości. Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia właściwość miejscową organu, co do zasady, ustala się ze względu na miejsce zamieszkania lub adres siedziby zobowiązanego w dniu wydania decyzji. Natomiast zgodnie z § 2 niniejszego rozporządzenia Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. jest uprawniony m.inn. do żądania wykonania na terytorium całego kraju w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających wydanej przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji w zakresie kary pieniężnej (§ 2 pkt 2). Natomiast, zgodnie z art. 234 § 1 przepisów wprowadzających KAS: W odniesieniu do należności powstałych i niewygasłych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, których wierzycielem był dyrektor izby celnej, wierzycielem staje się naczelnik urzędu skarbowego określony z przepisami wydanymi na podstawie art. 5 § 4 ustawy zmienianej w art. 4 [u.p.e.a. – dopisek Sądu] Naczelnik urzędu skarbowego wstępuje w prawa i obowiązki dyrektora izby celnej jako wierzyciela. W świetle powyższego nie zasługuje na akceptację stanowisko Sądu pierwszej instancji wskazujące na brak interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi na zaskarżone postanowienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści przepisów wprowadzających KAS bezsprzecznie wynika następstwo prawne organów. W art. 234 § 1 określono, że w odniesieniu do należności powstałych i niewygasłych przed dniem wejścia w życie (tak jak w rozpatrywanej sprawie) w miejsce dotychczasowego dyrektora izby celnej jako wierzyciela wstępuje naczelnik urzędu skarbowego. Natomiast przy ustalaniu, który z naczelników urzędu skarbowego jest właściwy, należy odwołać się do brzmienia art. 5 § 4 u.p.e.a. oraz rozporządzenia MRiF o właściwości. Rozporządzenie MRiF o właściwości nie odnosi się wprost do sytuacji, w których pewne czynności lub akty zostały podjęte przez organy zniesione wraz z reformą KAS. Zastosowana siatka pojęciowa określa właściwość z uwzględnieniem podziału na kategorie aktów z których wynikają obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej wraz z określeniem organów, które obecnie są właściwe do wydawania takich aktów (§ 2). W ocenie Sądu pierwszej instancji taki zabieg oznacza, że przepisów rozporządzenia nie można zastosować w rozpatrywanej sprawie, bowiem zaskarżony akt nie został wydany przez naczelnika urzędu celno-skarbowego. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Akceptacja stanowiska Sądu pierwszej instancji oznaczałaby, iż przepis art. 234 § 1 przepisów wprowadzających KAS w praktyce nie miałby zastosowania lub jego zastosowanie byłoby znacznie ograniczone. Oznaczałoby to przyznanie interesu prawnego w zaskarżaniu aktów wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 5 u.p.e.a. tylko do tych sytuacji, w których podstawa żądania wykonania obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej powstałaby w drodze czynności lub aktu podjętych po dniu wejścia w życie ustawy o KAS. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niweczyłoby to cel i funkcję przepisu przejściowego określonego w art. 234, bowiem mimo ogólnej właściwości naczelnika urzędu skarbowego do dalszego prowadzenia sprawy nie byłoby możliwe określenie jaki organ (naczelnika urzędu skarbowego) jest właściwy w konkretnej sprawie. To w konsekwencji oznaczałoby, że możliwości zakwestionowania rozstrzygnięć podjętych w takim postępowaniu byłaby iluzoryczna. Biorąc pod uwagę zakres dokonanych zmian oraz znaczną ilość postępowań będących w toku, takie rozwiązanie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia poszanowania praw strony oraz przyjętego modelu kontroli sądowoadministacyjnej legalności aktów administracji publicznej. W związku z powyższym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podmiot posiadający interes prawny w kwestionowaniu legalności zaskarżonego postanowienia należy określić z uwzględnieniem obecnego brzmienia art. 5 u.p.e.a. W związku z faktem, iż w rozpatrywanej sprawie żądane do wykonania w drodze egzekucyjnej obowiązki wynikają z decyzji wydanej przez naczelnika urzędu celno-skarbowego nakładającej na spółkę karę pieniężną, obecnie podmiotem uprawnionym do żądania wykonania takiego obowiązku jest właściwy naczelnik urzędu skarbowego. Przejęcie przez naczelnika urzędu celno-skarbowego dotychczasowych obowiązków naczelnika urzędu celnego w zakresie nakładania kar pieniężnych, oznacza, że art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. znajdzie zastosowanie także przy ocenie interesu prawnego skarżącego w rozpatrywanej sprawie. Jako zupełnie bezzasadne należy ocenić powołanie się przez Sąd pierwszej instancji na treść art. 244 przepisów wprowadzających KAS, gdyż w rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że postępowanie sądowe nie zostało wszczęte przed dniem 1 marca 2017 r. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę i ponownie oceni istnienie bądź nie interesu prawnego skarżącego z uwzględnieniem wyżej wskazanych rozważań. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzekano z uwagi na brak ku temu podstaw prawnych (zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/3/42, przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie).