V SA/Wa 2288/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi R. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] października 2019 r. znak: [...], L.dz. [...] utrzymujące w mocy postanowienie z [...] września 2019 r. znak: [...], L.dz. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o umorzenie należności dotyczących zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: marzec - wrzesień, listopad - grudzień 2011 r., styczeń - grudzień 2012 r., styczeń - kwiecień 2013 r. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] L.dz. [...] Prezes Zarządu PFRON nakazał R. Z. - zwrot w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze" marzec - wrzesień, listopad - grudzień 2011 r., styczeń - grudzień 2012 r., styczeń - kwiecień 2013 r. w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia otrzymania środków do dnia ich zwrotu. Po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zwrotu dofinansowania, organ decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] L.dz. [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W dniu [...] sierpnia 2019 r. wpłynęło do PFRON pismo, w którym skarżąca zwróciła się z prośbą o umorzenie należności pieniężnych. Strona motywuje swój wniosek trudną sytuacją życiową, zdrowotną i dochodową. Strona załączyła do wniosku kopie deklaracji PIT za rok 2017 i 2018, skierowania na leczenie oraz kopię wyniku badania rezonansem magnetycznym. Strona ponadto oświadczyła, że została wprowadzona w błąd przez pracownika co do orzeczonego stopnia niepełnosprawności. W dniu [...] września 2019 r. Prezes Zarządu PFRON wydał postanowienie znak: [...], L.dz. [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o umorzenie należności dotyczących zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: marzec - wrzesień, listopad - grudzień 2011 r., styczeń - grudzień 2012 r., styczeń - kwiecień 2013 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o umorzenie zwrotu dofinansowania. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Prezes PFRON utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] września 2019 r. Organ wskazując na treść art. 49f ust. 3b i 3c w związku z ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, na wniosek dłużnika, Prezes Zarządu PFRON stwierdził, że w obowiązujących przepisach ustawy o rehabilitacji nie została przewidziana możliwość umorzenia kwoty samego dofinansowania, o co wnosiła skarżąca. Wyjaśnił, że wspomniana ulga odnosi się wyłącznie do odsetek naliczonych od kwoty głównej należności i warunkiem jej udzielenia jest spłata kwoty głównej należności nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek zwrotu dofinansowania. Wyjaśnił, że żądanie umorzenia kwoty nienależnie pobranego dofinansowania pozbawione jest oparcia w przepisach prawa materialnego, co powoduje, że organ nie jest władny do orzeczenia o przyznaniu bądź odmowie przyznania żądanej przez stronę ulgi. Organ wskazując na treść art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały właśnie inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Tą przyczyną jest brak jest podstawy materialno- prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W skardze do Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z 144 k.p.a. 2. art. 45 w zw. z art. 49f ust. 3b i 3c oraz art.49 ustawy o rehabilitacji zawodowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nie uwzględnieniem wniosku skarżącej w sytuacji gdy zachodziły przesłanki uzasadniające umorzenia dofinansowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 49f ust. 3b i 3c w związku z ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, na wniosek dłużnika, Prezes Zarządu PFRON może: umorzyć w części lub w całości odsetki naliczone od nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, pod warunkiem spłaty kwoty głównej należności nie później niż w terminie określonym w art. 49e ust. 2 ustawy ó rehabilitacji; rozłożyć na raty bądź odroczyć termin płatności (w drodze umowy) należności pieniężnych dotyczących zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych -w przypadku uzasadnionym ważnym interesem dłużnika, interesem publicznym, względami gospodarczymi lub społecznymi, lub innymi przyczynami zasługującymi na uwzględnienie, w szczególności w razie całkowitej nieściągalności w rozumieniu art. 49 ust. 5b ustawy o rehabilitacji. Jak prawidłowo zauważył organ w obowiązujących przepisach ustawy o rehabilitacji nie została przewidziana możliwość umorzenia kwoty samego dofinansowania. Wspomniana ulga odnosi się wyłącznie do odsetek naliczonych od kwoty głównej należności. Tym samym żądanie umorzenia kwot nienależnie pobranego dofinansowania pozbawione jest oparcia w przepisach prawa materialnego, co powoduje, że organ nie jest władny do orzeczenia o przyznaniu bądź odmowie przyznania żądanej przez pracodawcę ulgi. Organ jedynie może umorzyć w części lub w całości odsetki naliczone od nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, pod warunkiem spłaty kwoty głównej należności nie później niż w terminie określonym w art. 49e ust. 2 ustawy o rehabilitacji. Z tego powodu organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o umorzenie należności dotyczących zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych. Uczynił to na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie tą inną uzasadnioną przyczyną jest brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, co wyjaśniono powyżej. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.