I SA/Wr 336/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , Protokolant: Starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2020 r. w Wydziale I sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn: oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J. S. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z (...). nr (...). utrzymująca w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – K. z (...) r., nr (...) ustalające skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn. Jak wynikało z akt sprawy 9 października 2018 r. pomiędzy S. S. jako darczyńcą (babcią skarżącego), a skarżącym jako obdarowanym została podpisana umowa darowizny. Przedmiotem darowizny było 20.399 szt. akcji zwykłych imiennych serii B5 Spółki "A" z/s w W. o łącznej wartości 203.990 zł. W. umowie m.in zapisano, że "Darczyńca daruje obdarowanemu Akcje, a Obdarowany niniejszą darowiznę przyjmuje" (§ 1) oraz, że "Dokument odcinka zbiorowego Akcji został wydany Obdarowanemu, co Obdarowany niniejszym potwierdza" (§ 2). Skarżący zgłoszenie SD-Z2 o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem ww. darowizny złożył elektronicznie. Nastąpiło to 11 kwietnia 2019 r., tj. 2 dni po upływie sześciomiesięcznego terminu umożlwiającego zastosowanie zwolnienie obdarowanego z podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 4a ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2018 r., poz. 644 ze zm., dalej: u.p.s.d.). Jednocześnie skarżący w piśmie z 11 kwietnia 2019 r. poinformowała, że ww. zgłoszenie SD-Z2 wysłał już w dniu 9 kwietnia 2019 r. przez portal e-deklaracje. Jednak 11 września 2019 r. chcąc pobrać potwierdzenie uzyskał wiedzę, że deklaracja nie została przyjęta. Organ podatkowy I instancji stwierdził, że wyjaśnienia strony nie znajdują potwierdzenia w zapisach systemów komputerowych obsługujących e-deklaracje. Wobec tego wszczął wobec strony postępowanie podatkowe zakończone powołaną na wstępie decyzją wymierzająca stronie zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu organ podatkowy przyjął, że skarżący składając zeznanie po terminie wynikającym z art. 4a u.p.s.d. nie może skorzystać z przewidzianego w tym przepisie zwolnienia od opodatkowania. W odwołaniu skarżący, zastępowany na tym etapie postępowania przez doradcę podatkowego, zarzucił błędne ustalenia dotyczące uchybienia terminu do złożenia zeznania, wywodząc, że wniósł je elektronicznie w ostatnim dni terminu, tj. 9 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu skarżący twierdził, że nie otrzymał żadnego powiadomienia o uszkodzeniu serwera czy błędu w wysyłce deklaracji, otrzymał w tym dniu komunikat o przyjęciu dokumentu. Dopiero gdy chciał pobrać potwierdzenie nadania deklaracji – 11 kwietnia 2019 r. system wykazał błąd serwera i zwrot deklaracji. Zatem nie ponosi winy za błędy Ministerstwa Finansów. Ponadto w odwołaniu skarżący wywodził, że dochował terminu złożenia deklaracji, gdyż choć umowa darowizny została podpisana 9 października 2018 r., to odcinek akcji został mu wydany dopiero 12 października 2018 r. Powołując się na przepisy prawa cywilnego (art. 890 § 1 k.c.) i art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d. wskazał, że darowizna doszła do skutku dopiero 12 października 2018 r., a zatem zgłoszenie z dnia 11 kwietnia 2019 r. zostało dokonane z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 4a u.p.s.d. Na dowód swych twierdzeń skarżący przedłożył aneks z dnia 12 października 2018 r. do umowy darowizny akcji imiennych z dnia 9 października 2018 r. oraz pokwitowanie odbioru odcinka zbiorowego akcji, także z dnia 12 października 2018 r. Skarżący wniósł również o przesłuchanie świadków oraz jego samego w charakterze strony na ww. okoliczności. Organ odwoławczy, po przejęciu sprawy, wezwał skarżącego do przedłożenia wszelkich dokumentów potwierdzających okoliczności wskazane w odwołaniu, a dotyczące błędu serwera i zwrotu deklaracji. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów. Realizując wnioski procesowe skarżącego organ odwoławczy 12 lutego 2020r. przyjął wyjaśnienia od strony oraz przesłuchał świadków: ojca skarżącego J. S. i pracownicę skarżącego (księgową) D. I., która zgodnie z twierdzeniami strony miała być odpowiedzialna za wysłanie zgłoszenia 9 kwietnia 2019 r. Osoby te analogicznie do twierdzeń odwołania wyjaśniły i zeznały, że zgłoszenie zostało w sposób prawidłowy wysłane elektronicznie 9 kwietnia 2019 r. Z nieznanych powodów nie otrzymano jednak potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia. D. I. zeznała, że zalogowała się do systemu e-deklaracje, gdzie znalazła odpowiedni wzór, wypełniła go zgodnie z instrukcją i zaakceptowała podpisem skarżącego - podała e-mail i hasło, po czym pojawiło się potwierdzenie i spisała symbol, na podstawie którego można sprawdzić czy deklaracja została wysłana. Następnego dnia, po wpisaniu spisanego symbolu, nie uzyskała UPO (urzędowego poświadczenia odbioru). W związku z tym zgłoszenie wysłano ponownie i tym razem na adres e-mailowy przyszła następnego dnia informacja o prawidłowym złożeniu dokumentu. Strona nie przedłożyła jednak organowi odwoławczemu żadnych dokumentów lub innych dowodów uprawdopodabniających te twierdzenia, w tym nie podała spisanego numeru referencyjnego. Wobec wskazywanych okoliczności 28 lutego 2020 r. organ odwoławczy z urzędu wystąpił do Centralnego Service Desk (CSD) o informację, czy skarżący podjął działania mające na celu złożenie zgłoszenia SD-Z2 przez system e- deklaracje. W tym samym dniu uzyskano odpowiedź z CSD, że w systemie informatycznym brak informacji o wysłaniu potwierdzenia przyjęcia deklaracji 9 kwietnia 2019 r. Istnieje tylko informacja o wysłaniu potwierdzenia przyjęcia deklaracji 11 kwietnia 2019 r.; nadto 9 kwietnia 2019 r. nie odnotowano żadnych problemów z działaniem systemu. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w sprawie brak wiarygodnych dowodów, że strona złożyła zawiadomienie o nabyciu darowizny 9 kwietnia 2019 r. Jako datę zgłoszenia należy zatem przyjąć dzień 11 kwietnia 2019 r., zarejestrowany w systemie informatycznym. Zdaniem organu odwoławczego brak jest także wiarygodnych dowodów, że odcinek akcji skarżący otrzymał dopiero 12 października 2018 r. i dopiero w tym dniu darowizna doszła do skutku. Argumentował, że fakt spisania aneksu do umowy darowizny 12 października 2018 r. został ujawniony dopiero na etapie postępowania odwoławczego, co czyni wątpliwym by takowy istniał w dniu 12 października 2018 r., skoro wcześniej (w toku postępowania pierwszoinstancyjnego) strona takiej okoliczności nie podnosiła, ani takiego dokumentu nie przedłożyła w organie, mimo iż aneks do umowy stanowi integralną część takiej umowy. Po drugie, w załączonym do odwołania pokwitowaniu odbioru odcinka zbiorowego akcji z 12 października 2018 r., jako datę zawarcia umowy darowizny wskazano 9 października 2019 r. (zamiast 9 października 2018 r.), który to błąd sugeruje, iż ww. pokwitowanie obioru w rzeczywistości sporządzone zostało dopiero w 2019 r. na potrzeby odwołania. Po trzecie, przesłuchania skarżącego i jego ojca nie dały podstaw do podważenia oceny organu I instancji. Ojciec skarżącego nie był bowiem świadkiem sporządzenia aneksu, a jedynie powziął tą wiadomość od syna. Za niewiarygodne (nieprzekonywujące) uznał organ odwoławczy wyjaśnienia skarżącego, że zapomniał on o aneksie do umowy darowizny, albowiem "umowa darowizny została podpisana w W., natomiast aneks do umowy w Ś., gdzie w biurze dziadka znajdował się odcinek akcji". Twierdzenia te stoją także w sprzeczności z zeznaniami D. I.j, która raz wskazuje, iż wypełniała deklarację na podstawie tylko umowy darowizny, a kolejno oświadcza, iż aneks otrzymała dwa lub trzy dni później po otrzymaniu umowy darowizny, lecz jeszcze w czasie terminu do złożenia zgłoszenia. Trudno dać wiarę twierdzeniu o istnieniu (w 2018 r.) przedmiotowego aneksu z 12 października 2018 r., skoro w złożonym w dniu 11 kwietnia 2019 r. zgłoszeniu SD-Z2 moment powstania obowiązku podatkowego określono na 9 października 2018 r. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący do czasu wydania decyzji przez organ I instancji nie kwestionował momentu powstania obowiązku podatkowego. Przedłożone przez stronę dokumenty i przeprowadzone dowody, nie przekonały organu odwoławczego, że przedmiot darowizny wydany był później aniżeli wynika to ze spisanej w dniu 9 października 2018 r. umowy darowizny. W skardze strona, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego a także o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania przed Sądem wskazanych świadków, zarzucała naruszenie: art. 4a ust. 1 u.p.s.d., przez nieuprawnione uznanie, że skarżący nie zgłosił nabycia darowizny w terminie, podczas gdy deklarację złożono 9 kwietnia 2019 r.; art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d., przez nieuzasadnione przyjęcie, że obowiązek podatkowy powstał 9 października 2018 r., a nie 12 października 2018 r. z chwilą spełnienia świadczenia; art. 4a ust. 1 u.p.s.d. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d. przez błędne przyjęcie, że termin do zgłoszenia nabycia własności i praw upłynął 9 kwietnia 2019 r. a nie 12 kwietnia 2019 r.; art. 180 § 1 zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.), przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym zeznań złożonych przez powołanych świadków, w szczególności przez D. I. w zakresie przedstawienia jej przez skarżącego aneksu do umowy darowizny oraz pokwitowania odbioru akcji. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dowolną jego ocenę, zwłaszcza w przyjętych ustaleniach, że: aneks nie skutkuje zmianą stanu faktycznego; obowiązek podatkowy powstał 9 kwietnia 2018 r. choć podpisano aneks do umowy. Naruszono również art. 81a k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie doszło do zawarcia aneksu do umowy oraz pokwitowania odbioru darowizny, choć organ podatkowy tego nie udowodnił. W przypadku zaś wątpliwości co do stanu faktycznego trzeba je wykładać na korzyść strony. W uzasadnieniu strona rozwijając zgłoszone zarzuty wywodziła, że do wykonania umowy doszło 12 października 2018 r. w chwili wydania dokumentu odcinka zbiorowego akcji. Jakkolwiek w deklaracji SD-Z2 z 9 kwietnia 2019 r. wskazano, że do umowy doszło 9 października 2018 r. jednakże kaucje przeszły na własność strony dopiero 12 października 2018 r. Strona omyłkowo przyjęła, że data podpisania umowy jest równoznaczna z datą powstania obowiązku podatkowego, nie miała takiej wiedzy, że odcinek wydania akcji ma tak istotne znaczenie. Dlatego fakty te nie były wskazywane wcześniej, dopiero po analizie art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d. strona powołała się na ten fakt. Zwracała uwagę, że zarówno umowa jak i aneks nie muszą mieć formy piśmiennej. Skarżący podtrzymał również argumentację dotyczącą złożenia zeznania 9 kwietnia 2019 r. W odpowiedzi organ podatkowy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Spór między stronami dotyczy zasadności obciążenia skarżącego podatkiem od spadków i darowizn w związku z uchybieniem terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu praw majątkowych i rzeczy. W opinii skarżącego dochował on tego terminu, w dacie podpisania umowy złożył takie zgłoszenie wysyłając je elektronicznie, jednakże system deklaracji tej nie odnotował. Niezależnie od tego strona wskazywała, że złożone 11 kwietnia 2019 r. zgłoszenie wpłynęło w terminie, gdyż wydanie dokumentu odcinka zbiorowego akcji nastąpiło 12 października 2018 r. Obowiązek podatkowy powstał zaś w tym przypadku z chwilą spełnienia świadczenia wynikającego z umowy. W opinii organu podatkowego skarżący nie wykazał aby 9 kwietnia 2019 r. złożył zeznanie, nie potwierdzają tego również zebrane przez organ podatkowy dowody. Brak także dowodów potwierdzających wydanie przedmiotu umowy 12 października 2018 r., wskazywane zaś przez stronę dowody są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i zostały sporządzone na potrzeby prowadzonego postępowania. W tym sporze rację ma organ podatkowy. Na wstępie odnotowania wymaga, że okolicznością nie budzącą żadnych wątpliwości jest zawarcie przez skarżącego 9 października 2018 r. umowy darowizny z osobą wskazaną w art. 4a ust. 1 u.p.s.d. oraz otrzymanie przedmiotu darowizny. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.s.d. podatkowi podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tytułem darowizny. Przy czym obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych (art. 5 u.p.s.d.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d. obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze darowizny - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia (...) Natomiast art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. stanowi, że zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego (...). Z powołanych zapisów wynika, że co do zasady nabycie rzeczy i praw w drodze darowizny podlega opodatkowaniu, jednakże czynność ta dokonana pomiędzy osobami wskazanymi w art. 4a ust. 1 u.p.s.d. podlega zwolnieniu, jednakże pod warunkiem dokonania w zakreślonym terminie zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi podatkowemu. Przy czym nie ma wątpliwości, że termin ten jest terminem prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodził, że dochował tego terminu, przy czym wskazywała na dwie okoliczności – nadanie zeznania drogą elektroniczną 9 kwietnia 2019 r. oraz wykonanie umowy 12 października 2018 r. Jednakże w opinii Sądu oba powoływane przez stronę fakty nie mają uzasadnienia w okolicznościach sprawy, co słusznie wywodzi organ podatkowy w treści zaskarżonej decyzji. Z treści spornej umowy darowizny z 9 października 2018 r., jednoznacznie wskazano, że zarówno podpisanie umowy darowizny jak i wydanie jej przedmiotu nastąpiło 9 października 2018 r. Zasadnie organ podatkowy wskazuje na zapisy ww. umowy stwierdzające, że: "Darczyńca daruje obdarowanemu Akcje, a Obdarowany niniejszą darowiznę przyjmuje" (§ 1) oraz, że "Dokument odcinka zbiorowego Akcji został wydany Obdarowanemu, co Obdarowany niniejszym potwierdza" (§ 2). Taka data wykonania umowy została również wskazana w zgłoszeniu SD-Z2, które wpłynęło drogą elektroniczną do właściwego organu podatkowego 11 kwietnia 2019 r. Nie ulega wątpliwości, że złożenie informacji w tej dacie, wobec zawarcia i wykonania umowy 9 października 2018 r. nastąpiło po upływie terminu wskazanego w powoływanym już przepisie art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. W świetle przedstawiony w aktach sprawy dowodów prawidłowo organ podatkowy odmówił uznania, że skarżący złożył zawiadomienie o nabyciu przedmiotu darowizny już 9 kwietnia 2019 r., tj. w ostatnim dniu 6-miesięcznego terminu. Skarżący bowiem w żaden sposób nie udowodnił, że wprowadził do systemu informatycznego dokument zawiadomienia. Wezwany o przedstawienie dowodów potwierdzających tą okoliczność skarżący, poza gołosłownymi twierdzeniami nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających oświadczenia o próbie wysłania drogą elektroniczną dokumentu zawierającego informację o otrzymanej darowiźnie. Nie wskazała ich również osoba wykonująca w imieniu skarżącego ww. Czynności – D.I., opisała ona czynności nadania ww. Pisma 9 kwietnia 2019 r., co nie potwierdza jednak dokonania tej czynności, nie była bowiem w stanie wskazać symbolu referencyjnego, dokumentu tego nie przedstawiła również w toku dalszego postępowania wyjaśniając, że nie udało jej się odnaleźć kartki na której zapisano kod odczytu potwierdzenia zgłoszenia. Ponieważ jednak strona konsekwentnie twierdziła, że czynności tej dokonała, a miało to nastąpić drogą elektroniczną właściwie postąpił organ podatkowy uznając, że takie działania muszą być odnotowane w systemie, nawet jeśli wystąpiły błędy lub utrudnienia w nadaniu pisma. Zasadnie w tej sytuacji wystąpił do właściwej instytucji o przekazanie informacji dotyczącej prób nadania przez stronę (jej pracownika) takiego dokumentu. W odpowiedzi na to zapytanie CSD (Centralny Service Desk) 28 lutego 2020 r. wyjaśnił, że dla podanego adresu e-mail brak informacji o wysłaniu potwierdzenia przyjęcia deklaracji 9 kwietnia 2019 r. Potwierdzenie takie istnieje dla zgłoszenia z 11 kwietnia 2019 r. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że we wskazanym terminie nie odnotowano problemów technicznych. W tych okolicznościach słusznie przyjęto, że w dacie 9 kwietnia 2019 r. nie wysłano skutecznie żadnej deklaracji. Dowodem wysłania dokumentu elektronicznie jest Urzędowe Przedłożenie Dokumentu, spełniające rolę pocztowego dowodu nadania przesyłki. Po stronie wysyłającego leży zatem ciężar wykazania, że taka przesyłka w określonej dacie została skutecznie nadana. W rozpoznawanej sprawie skarżący takiego dowodu nie posiada, brak również podstaw do przyjęcia, że wystąpiły problemy techniczne uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie serwerów. Zatem słusznie przyjęły organy podatkowe, że twierdzenia strony o nadaniu pisma 9 kwietnia 2019 r. nie znajdują uzasadnienia. Ponadto przyjęcie stanowiska skarżącego, iż na dowód wprowadzenia dokumentu do systemu wystarczające są wyjaśnienia podatnika lub zeznań świadków powodowałoby, że przepis zakreślający 6-miesięcznytermin do złożenia zawiadomienia byłby praktycznie "przepisem martwym". Podatnik zawsze mógłby powołać się na wadliwość systemu informatycznego i zaniedbanie w spisaniu numeru referencyjnego potwierdzającego złożenie pisma oraz żądać uznania spóźnionego zgłoszenia. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo także odmówił mocy dowodowej dokumentom przedłożonym dopiero w toku postępowania odwoławczego, a wskazującym na istnienie aneksu do umowy z 9 października 2018r., który miał potwierdzać wydanie przedmiotu umowy 12 października 2018 r. Zasadnie organ podatkowy wskazuje, że dokument ten sprzeczny jest z treścią samej umowy darowizny, wynika z niej bowiem, że przedmiot umowy został wydany obdarowanemu w dacie podpisania umowy. Nie jest racjonalne sporządzanie aneksu o wskazanej treści trzy dni po podpisaniu umowy, z której wynika, że jej przedmiot już został wydany. Aneks nie odnosi się do tego faktu (do tych zapisów) ale wskazuje, że dokumenty wydano w innej dacie. W opinii Sądu zarówno spisanie aneksu trzy dni po zawarciu umowy jak i jego spóźnione przedłożenie musiałyby mieć racjonalne wyjaśnienie. Skarżący takich wyjaśnień nie przedstawił. Ze złożonych w toku postępowania oświadczeń wynika raczej, że nie przeczytał on umowy z 9 października 2018 r., którą podpisał (§ 2 o wydaniu przedmiotu darowizny), co spowodowało, że 3 dni później sporządzono dokumenty na dowód wydania odcinka akcji (w przypadku znajomości zapisu § 2, sporządzenie pokwitowania 3 dni później byłoby zbędne; sam § 2 był w istocie pokwitowaniem; trudno natomiast wyobrazić sobie korzyść, poza ocenianym obecnie postępowaniem podatkowym, związaną z takim aneksem). Po czym z nieznanych powodów skarżący nie przekazuje aneksu i pokwitowania księgowej, która miała w jego imieniu dokonać zgłoszenia. Jednakże istotniejszym faktem, który przekonuje, że sporny aneks został sporządzony na potrzeby prowadzonego postępowania, jest odwołanie się w jego treści do błędnej daty samej umowy. W treści aneksu wskazano bowiem, że dotyczy on umowy z 9 października 2019 r., a zatem roku następnego, a nie 2018 r. w którym winien zostać sporządzony. Zestawienie tych faktów, czyli wskazanie błędnej daty i to roku przyszłego, brak powołania się na ww. dokument aneksu w momencie składnia pierwszych wyjaśnień przed organem podatkowym dowodzi słuszności oceny dokonanej przez organ podatkowy. W opinii Sądu spełnia ona wymogi opisane w art. 191 O.p. Poza tym podkreślenia wymaga jeszcze jeden fakt, cel sporządzenia tego aneksu. Umowa została zawarta między osobami zaliczanymi do pierwszej grupy podatkowej, jest umową darowizny, w której obie strony zapisały, że przedmiot umowy został w dacie jej podpisania wydany. Kierując się zasadami doświadczenia życiowego, w sytuacji dokonania darowizny między najbliższymi nie sporządza się zwykle dowodu wydania przedmiotu darowizny, strony działają w zaufaniu. W tych okolicznościach ocena organu podatkowego wskazująca, że celem sporządzenia spornego aneksu była potrzeba prowadzonego postępowania wydaje się być uzasadniony. Zatem, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że skarżący nabył przedmiot darowizny zgodnie z datą wskazaną w umowie, tj. 9 października 2018 r. i od tego dnia należało liczyć 6 miesięczny termin do złożenia zawiadomienia o nabyciu, od którego zachowania przepis uzależnia zwolnienie podatkowe. Złożenie zeznania 11 kwietnia 2019 r. nastąpiło z uchybieniem ww. terminu. Reasumując, prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że skarżący nabył przedmiot darowizny w dniu 9 października 2018 r.; 6-miesięczyny termin do złożenia zawiadomienia o tym nabyciu upłynął w dniu 9 kwietnia 2019 r.; skarżący zawiadomienie złożył w dniu 11 kwietnia 2019 r.; z uwagi złożenie zawiadomienia po upływie terminu wskazanego w przepisie, skarżącemu nie przysługuje zwolnienie od podatku od darowizny. Organ odwoławczy nie naruszył przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania. W sprawie został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy, w tym przeprowadzono wszystkie wnioskowane przez skarżącego dowody. Sąd podziela ocenę zgromadzonego materiału przez organu odwoławczy. Na marginesie sąd wskazuje, że w skardze błędnie powołano przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa ta nie reguluje postępowania podatkowego. Oczywiście też nie mógł zostać uwzględniony wniosek o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z przesłuchań świadków wskazanych w skardze, o czym postanowiono na rozprawie. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające, ale tylko z dokumentów. Z tych też względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił w całości oddalono skargę strony jako bezzasadną.