II SA/Ol 499/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za pobór wód powierzchniowych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 386 zł (trzysta osiemdziesiąt sześć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Informacją roczną z "[...]" Dyrektor Zarządu Zlewni w E. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020r. poz. 310 ze zm., dalej jako: P.w.), ustalił "[...]" Sp.J. (dalej jako: Spółka lub skarżąca) za okres od 1 stycznia 2019r. do 31 grudnia 2019r. opłatę stałą w wysokości 9632 zł za pobór wód powierzchniowych. Podano, że opłata dotyczy usługi wodnej wynikającej z decyzji Starosty O. z "[...]" i została obliczona stosownie do art. 271 ust. 2 P.w. oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017r. poz. 2502, dalej jako: rozporządzenie), jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnej ilości wód podziemnych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 9120 m3/dobę i wynoszącym po przeliczeniu 0.10555555 m3/s. Wskazano przy tym, że z uwagi na to, że pozwolenie wodnoprawne nie określa maksymalnej ilości wód podziemnych w m3/s ani w m3/h, przeliczenia dokonano z uwzględnieniem ilości tych wód w m3/dobę. Od powyższej informacji Spółka złożyła reklamację. Podano, że ujęcie wodne, którego dotyczy opłata nie jest przez nią w jakikolwiek sposób wykorzystywane, gdyż zakład przeróbki kruszyw zasilany jest wodą z wyrobiska górniczego. Wskazano, że Spółka informowała organ o tej okoliczności, lecz nie została pouczona o konieczności wygaszenia obowiązującego pozwolenia. Podniesiono, że powołany przez organ przepis ustawy P.w. nie przesądza o tym, że opłata jest należna, mimo braku korzystania z ujęcia wodnego. Podkreślono, że opłatę za usługi wodne do celów górnictwa i wydobywania ponosi się wyłącznie za pobór wód podziemnych lub powierzchniowych. Naliczona opłata jest pustym kosztem, który trzeba ponieść mimo iż w rzeczywistości nie dokonano fizycznie procesu, zdarzenia gospodarczego, za który trzeba zapłacić, a wysokość opłaty za samą "gotowość środowiska wodnego" jest czymś abstrakcyjnym. Decyzją z "[...]" Dyrektor Zarządu Zlewni w E. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 P.w. określił Spółce za okres 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 9632 zł za pobór wód powierzchniowych. W uzasadnieniu podano, że pismem z 3 marca 2020 r. Spółka została poinformowana o tym iż jedynie wygaszenie pozwolenia spowoduje nienaliczanie opłat, a Spółka do dnia wydania decyzji nie dokonała takiej czynności. Wyjaśniono, że opłata stała za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym obowiązany jest do jej ponoszenia za usługi wodne z niego wynikające. Opłata stała stanowi bowiem formę rekompensaty za gotowość środowiska do udostępniania zasobów wody adresatowi pozwolenia w ilości określonej w tym pozwoleniu, o czym stanowi art. 271 ust. 2, 3, 4 i 5 P.w. Przepis ten nie wyłącza z zatem opłaty stałej przypadku, w którym podmiot nie korzysta z urządzenia. W związku z tym organ nie znalazł podstaw do uznania reklamacji. W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi. Podano, że Spółka nie korzystała z wody pobieranej na mocy przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, gdyż nie było to możliwe. Warunkiem koniecznym do korzystania z pozwolenia wodnoprawnego było dokonywanie sztucznego zasilenia Jeziora "[...]" wodą z Jeziora "[...]", stworzonym do tego celu rurociągiem, leżącym w większości na terenie Lasów Państwowych. Na początku 2016 r. nieruchomość znajdująca się w zarządzie nadleśnictwa, na której zamontowana była stacja pomp i większość rurociągów przeznaczonych do zasilania jeziora "[...]" wodami z Jeziora "[...]", nie zgodziło się na przedłużenie umowy dzierżawy gruntu i konieczna była likwidacja rurociągu, co spowodowało niemożność korzystania z pozwolenia. Grunt, na którym zamontowane były urządzenia, za pomocą których można było realizować postanowienia pozwolenia wodnoprawnego, został uprzątnięty. Podniesiono, że 16 marca 2020 r. Spółka zwróciła się do organu z wnioskiem o wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego, ale organ postanowieniem z "[...]" odmówił jego wygaszenia uznając Spółkę za niebędącą stroną pozwolenia wodnoprawnego. Takie stanowisko organu, zdaniem skarżącej, jest pogwałceniem konstytucyjnych zasad praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono, że pozwolenie wodnoprawne zostało wydane na rzecz "[...]" Sp. z o. o. (dalej jako: Kopalnia), które następnie przeniosły je (w wyniku umowy sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa) na rzecz W. M., który wniósł zorganizowaną część przedsiębiorstwa tytułem wkładu do Spółki. Zdaniem organu oznacza to, że zgodnie z art. 298 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 1 P.w. skarżąca stała się zobowiązanym do ponoszenia opłaty za usługi wodne. Organ nie zgodził się z zarzutami skargi co do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Wskazano, ż pozwolenie wodnoprawne obejmuje kilka czynności - pobór wody z jeziora, pobór i przerzut wody między jeziorami i pobór i przerzut wód popłucznych. Na żadnym etapie postępowania (do momentu wydania skarżonej decyzji) skarżąca nie ujawniła informacji, czy dowodów potwierdzających rzekomy brak korzystania z pozwolenia wodnoprawnego. Również dołączony do skargi dokument zatytułowany protokół zdawczo-odbiorczy nie przedstawia w ocenie organu należytego waloru dowodowego. Z jego treści nie wynika, że dotyczy gruntów, bądź działek związanych funkcjonalnie z pozwoleniem wodnoprawnym i obowiązkami skarżącej. Dlatego też w ocenie organu brak jest podstaw do zmiany stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z koniecznością odwołania zaplanowanej rozprawy z uwagi na zaistnienie sytuacji szczególnej związanej z intensyfikacją rozwoju epidemii Covid-19. Przechodząc do meritum sprawy zauważyć należy, że zaskarżoną decyzją organ określił opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych za okres od 1 stycznia 2019r. do dnia 31 grudnia 2019r. Przy czym z uzasadnienia decyzji wynika, że opłata ta jest związana z pozwoleniem wodnoprawnym, wydanym na rzecz Kopalni, które w ocenie organu przeszło na rzecz Spółki w wyniku zawartej umowy sprzedaży z Kopalnią. Z kolei skarżąca wskazuje, że nie korzysta z przedmiotowego pozwolenia, gdyż rurociąg służący zasilania jeziora "[...]" wodami z jeziora "[...]" został rozebrany. Podniosła także, że organ odmówił wszczęcia postepowania w sprawie wygaszenia przedmiotowego pozwolenia uznając, że skarżąca nie jest stroną takiego postępowania. Należy przede wszystkim podnieść, że opłaty za usługi wodne są szczególnym instrumentem prawnym, który za pomocą ekonomicznego (finansowego) obciążenia podmiotów korzystających z usług wodnych zmierza do zapewnienia racjonalnego gospodarowania wodami (art. 267 pkt 1 u.p.w.). W myśl art. 35 ust. 1 P.w. usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Usługi te obejmują m.in. pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 35 ust. 3 pkt 1 P.w.). Do ich uiszczania zobowiązane są podmioty korzystające z usług wodnych (art. 298 pkt 1 P.w.). Nie ulega wątpliwości, że opłaty te mają charakter publicznoprawny i stanowią rodzaj należności publicznej za możliwość korzystania z wód (art. 268-269 u.p.w.). Z tego względu organy właściwe do określania jej wysokości muszą zachować reguły ścisłego i precyzyjnego ustalania treści regulacji prawnej będącej podstawą wydawania decyzji wymiarowych. W niniejszej sprawie wątpliwości budzą przede wszystkim kwestie związane z pozwoleniem wodnoprawnym, z którego posiadaniem organ łączy obowiązek uiszczenia opłaty stałej. Podnieść bowiem należy, że pozwolenie to zostało wydane na rzecz Kopalni w dniu "[...]". W ocenie organu Spółka przejęła prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia w oparciu o umowę sprzedaży przedsiębiorstwa zawartej 15 grudnia 2015 r. W tej dacie obowiązywały przepisy ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm., dalej jako: P.w. z 2001 r.). Art. 134 ust. 1 P.w. z 2001 r. stanowił, że następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei w myśl art. 134 ust. 2 P.w. z 2001 r. jeżeli pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji, przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia następuje na zasadach określonych w ustawie - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 189 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm., dalej jako: P.o.ś.) w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy sprzedaży przedsiębiorstwa podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną część, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń dotyczących tej instalacji lub jej oznaczonej części. Stosownie zaś do ust. 2 tego artykułu podmiot, o którym mowa w ust. 1, występuje niezwłocznie z wnioskiem o zmianę pozwoleń w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację. Zważyć należy, że wprawdzie pozwolenie wodnoprawne z 2011 r. dotyczy poboru i przerzutu wód, lecz nakłada także na Kopalnie obowiązki w zakresie odczytów zainstalowanych na rurociągach, czy też odtworzenia rowu dopływowego i odpływowego, a z uzasadnienia decyzji wynika, ze jest to aktualizacjach wcześniejszego pozwolenia. O ile zatem przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne dotyczyło także instalacji związanych z poborem i przerzutem wód, to dla możliwości korzystania z uprawnień wynikających z tego pozwolenia wymagało ono zmiany w zakresie oznaczenia podmiotu prowadzącego instalację. Jeżeli natomiast prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia przeszły na skarżąca z mocy prawa, to podnieść należy, że zarówno art. 135 pkt 2 P.w. z 2001 r., jak i art. 414 ust. 1 pkt 2 P.w. stanowi, że pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli zakład zrzekł się uprawnień ustalonych w tym pozwoleniu. Stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego następuje, w drodze decyzji, wydanej z urzędu lub na wniosek (art. 138 ust. 1 P.w. z 2001 r. i art. 418 ust. 1 P.w.). Z akt sprawy wynika, że już w toku postępowania dotyczącego ustalenia opłaty za usługi wodne za 2018 r. skarżąca podnosiła, że z pozwolenia tego nie korzysta, gdyż rurociąg (lub rurociągi) umożliwiający pobór wód został zlikwidowany, a z wyjaśnień zawartych w skardze wynika, że znajdował się on na terenie nieruchomości, co do której skarżąca utraciła prawa wynikające z dzierżawy. W tej sytuacji należało wyjaśnić, czy w tych okolicznościach skarżąca nie zrzeka się uprawnień ustalonych w pozwolenia wodnoprawnym, a następnie podjąć stosowną decyzję w przedmiocie wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko organu, który odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego twierdząc, że skarżąca nie jest stroną tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Skoro zatem organ twierdzi, że skarżąca nie ma interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego to uznaje, że nie przejęła ona praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia. Nie wiadomo zatem na jakiej postawie organ stwierdził, że skarżąca jest zobowiązana do ponoszenia opłat za usługi wodne związane z tym pozwoleniem. O ile jednak ustalenia w wyżej wskazanym zakresie doprowadzą do wniosku, że skarżąca jest zobowiązana do ponoszenia opłat za usługi wodne związane z pozwoleniem wodnoprawnym, to nie bez znaczenia jest okoliczność, że podstawą naliczenia opłaty stałej w niniejszej sprawie było pozwolenie wodnoprawne wydane w 2011r., a więc pod rządami P.w. z 2001 r., która nie zawierała regulacji dotyczącej uiszczania opłat za usługi wodne. Tym samym brak było przepisów regulujących kwestie związane z tymi opłatami, także w odniesieniu do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Podstawą określenia wysokości opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych w niniejszej sprawie był przepis art. 271 ust. 3 P.w. w zw. z § 15 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z tymi przepisami wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn: jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach oraz maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. W okresie od 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowa stawka opłaty za pobór wód powierzchniowych wynosiła 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Nie budzi zatem wątpliwości stawka opłaty i czas, za który określono opłatę, gdyż organ ustalił opłatę stałą wg. tej stawki w wymiarze rocznym, przyjmując, że okres ten obejmuje 365 dób. Natomiast wątpliwości budzi sposób wyznaczenia maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Organ uznał bowiem, że skoro pozwolenie nie zawiera maksymalnej ilości poboru wód powierzchniowych w m3/s ani w m3/h to przeliczenia dokonano z uwzględnieniem m3/dobę, określonego w pozwoleniu wodnoprawnym. Podnieść należy, że w treści pozwolenia określono wskaźniki maksymalnego poboru godzinowego oraz dobowego, w tym przy pracy trzyzmianowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lutego 2020 r. (sygn. akt II OSK 784/19, dostępny w Internecie) wskazał, że przepis art. 271 ust. 3 P.w. nie przesądza wymiaru czasowego wskaźnika maksymalnego możliwego poboru wody powierzchniowej, co oznacza, że wyboru tego wskaźnika właściwy organ musi dokonać z zastosowaniem wszystkich dopuszczalnych metod wykładni, a w razie niedających się usunąć wątpliwości interpretacyjnych konieczne jest odwołanie się do zasady wyrażonej w art. 7a k.p.a. (...) Wykładnia art. 271 ust. 3 P.w., w kontekście zastosowania w sprawach ustalania opłaty stałej w związku z pozwoleniami wodnoprawnymi, w których maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania nie wyrażono w m3/s, wywoływała istotne wątpliwości. (...) Jednocześnie przepisy przejściowe P.w. nie zawierały żadnej regulacji dostosowującej sposób ustalania opłaty stałej zależny od maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania wyrażonej w m3/s do zastanej rzeczywistości. Także z przepisów P.w. odnoszących się bezpośrednio do sposobu ustalania opłaty stałej nie wynikało, który wskaźnik wskazany w pozwoleniu wodnoprawnym odnoszący się do maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania należy przeliczyć na m3/s. Użyte w art. 271 ust. 3 P.w. sformułowanie "maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego" nie jest jednoznaczne, gdyż nie sposób z niego wywnioskować, który z parametrów mówiących o maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania w różnych jednostkach czasu należało przeliczyć na m3/s. Dopiero ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2170) dodano do Prawa wodnego art. 552a, w którym postanowiono, że w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s. Jednocześnie w art. 9 ustawy zmieniającej postanowiono, że powołany art. 552a stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020. Jak stwierdził w powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wątpliwości interpretacyjne dotyczące art. 271 ust. 3 Prawa wodnego należało, zgodnie z normą wynikającą z art. 7a k.p.a., rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. Według powołanego art. 7a § 1 k.p.a., obowiązującego od 1 czerwca 2017 r. i mającego zastosowanie do postępowań administracyjnych wszczętych po tym dniu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu tego nie stosuje się, jak wynika z art. 7a § 2 k.p.a., jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego oraz w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. Powołany art. 7a § 1 k.p.a. miał w sprawie zastosowanie ponieważ sprawa dotyczyła nałożenia na stronę postępowania obowiązku, mianowicie obowiązku zapłaty, i nie występowały w niej sporne interesy oraz interesy osób trzecich. Ponadto nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające jego zastosowanie określone w art. 7a § 2 k.p.a. Organ winien zatem szczegółowo uzasadnić w jaki sposób dokonał wyliczenia maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Powinien przy tym wyjaśnić, skąd wzięła się podana w decyzji wielkość 9120 m3/dobę, gdyż taka liczba w ogóle nie jest wskazana w pozwoleniu wodnoprawnym. Prawdopodobnie wynika ona z jakichś działań matematycznych, ale nie zostały one szczegółowo opisane, co nie pozwala na kontrolę ich prawidłowości. W związku z powyższym organ winien przeprowadzić postępowanie zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ponownie rozpoznać sprawę, mając na względzie powyższe wskazania Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz art. 210 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu.