II SA/Po 883/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w 16 grudnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. G. kwotę [...](słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "organ II instancji", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") uchyliło decyzję Kierownika Wydziału Świadczeń Rodzinnych w T. , działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., Nr [...], mocą której uznano, że kwota w wysokości [...] zł wypłacona J. G. za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r. z tytułu świadczenia wychowawczego na córkę W. G., ur. [...] października 1998 r., jest nienależnie pobranym świadczeniem oraz zobowiązano J. G. do zwrotu kwoty [...]zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego, do dnia spłaty, które na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynoszą [...] zł. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, że decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. zobowiązano J. G. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. Jak zauważył organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2016 r. przyznano J. G. na okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] października 2016 r. świadczenie wychowawcze na dziecko: W. G.. Decyzja powyższa stała się ostateczna. Prawo do świadczeń ustalono na podstawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r., zawierającego m.in. oświadczenia, w którym J. G. wskazała, iż od dnia wydania decyzji do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami nie uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa i nie wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego dołączone do wniosku. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że od miesiąca kwietnia 2016 r. na osobę w rodzinie było spełnione kryterium dochodowe rodziny, które na dzień wydania decyzji tj. [...] maja 2016 r. wynosiło [...] zł na osobę. Wypłata świadczenia wychowawczego realizowana była do [...] sierpnia 2016 r. W dniu [...] sierpnia 2016 r. J. G. składając wniosek o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na córkę Wiktorię na nowy okres świadczeniowy [...] dostarczyła oprócz zaświadczenia o zatrudnieniu na umowę o pracę w firmie M. S. z o.o. zaświadczenie z firmy M. S. sp. z o.o. o świadczeniu usług w 2015 r. na podstawie umowy zlecenia od dnia [...] października 2015 r. Mając powyższe na względzie organ wystąpił do pracodawcy M. S. sp. z o.o. z wnioskiem o podanie wysokości dochodu uzyskanego z tytułu wykonywanej pracy na podstawie umowy zlecenia. W dniu [...] września 2016 r. wpłynęło zaświadczenie, z którego wynikało, że zatrudnienie na podstawie umowy zlecenia trwało w okresie: od [...] stycznia 2015 r. do [...] lutego 2015 r., od [...] czerwca 2015 r. do [...] czerwca 2015 r. i od [...] października 2015 r. Oznacza to, że zatrudnienie trwało w momencie składnia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w dniu [...] kwietnia 2016 r. Tym samym miesięczny dochód rodziny został powiększony, co spowodowało, że łączny dochód wyniósł w przeliczeniu na jednego członka dwuosobowej rodziny [...] zł miesięcznie, a zatem przekroczone zostało kryterium dochodowe uzasadniając uzyskanie świadczenia wychowawczego wynoszące [...] zł. W tym stanie faktycznym organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] przyznającą J. G. prawo do świadczenia wychowawczego na córkę W. G.. Następnie, w dniu [...] czerwca 2021 r., organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia, czy świadczenie wychowawcze wypłacone od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r. na podstawie decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. było świadczeniem nienależnie pobranym. W wyniku analizy zgromadzonych dokumentów, organ I instancji uznał, że kwota wypłacona w powyższym okresie jest nienależnie pobranym świadczeniem wychowawczym na dziecko, stąd Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. zobowiązał J. G. do zwrotu kwoty [...]zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego, do dnia spłaty. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. G. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, podnosząc, że organ I instancji nigdy nie wszczął postępowania w sprawie nienależnie pobranych świadczeń. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] czerwca 2021 r, nie dotyczyło nienależnie pobranych świadczeń, ale dotyczyło świadczenia wychowawczego w związku z wznowieniem postępowania w sprawie decyzji [...] z dnia [...] maja 2016 r. Organ wyraźnie w tym zawiadomieniu wskazał na przepis art. 27 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm., dalej również jako: "ustawa"), dotyczący uchylenia decyzji, a nie przepis art. 25 ustawy dotyczący nienależenie pobranych świadczeń. Również w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania z dnia [...] lipca 2021 r. organ nie wskazywał na nienależnie pobrane świadczenia. A zatem organ wszczął postępowanie w sprawie uchylenia decyzji, a następnie zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania w sprawie tego świadczenia - a na koniec zaskoczył stronę wydając decyzję o nienależnie pobranym świadczeniu. Następnie w odwołaniu podniesiono, że organ I instancji powołał, w sentencji oraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, uchylony art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy. Zwrócono również uwagę, że J. G. w trakcie trwającego już parę lat postępowania wielokrotnie oświadczała i podkreślała, że nigdy nie miała nawet najmniejszej świadomości, że świadczenie wychowawcze jej się nie należy. Absolutnie nigdy nie miała najmniejszej złej wiary odnośnie przyznania jej powyższego świadczenia. Nie jest ona osobą wykształconą, nigdy nie wiedziała i nie została skutecznie pouczona, że wykonywanie tej samej pracy, na tej samej maszynie i w tym samym budynku pracodawcy, ale po 8 godzinach pracy - powinno być zgłoszone do Urzędu. W odwołaniu podniesiono również, że w myśl art. 25 ust. 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat. licząc od dnia, w którym decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego stała się ostateczna. Z kolei Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] ustalił i zobowiązał J. G. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Decyzja ta została unieważniona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia z [...] czerwca 2021 r. nr SKO-SR- [...]/2021. Rozpoznając wniesione odwołanie Kolegium przytoczyło treść przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, a następnie podniosło, że decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Burmistrz Miasta [...], uchylił decyzję z dnia [...] maja 2016 r. ustalającą prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko: W. G. oraz odmówił prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko: W. G. na okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do [...] października 2016 r. Organ II instancji zauważył, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 924) w sprawach o świadczenie wychowawcze za okres do [...] czerwca 2019 r. stosuje się przepisy ustawy w dotychczasowym brzmieniu, z wyłączeniem art. 20 ust. 3 i 4 ustawy. Jednakże powyższa ustawa wygasła z końcem dnia [...] maja 2021 r., natomiast zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] sierpnia 2021 r., zatem organ I instancji winien zastosować nowe przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium zauważało, że pełnomocnik słusznie zwrócił uwagę na zastosowanie przez organ I instancji art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy, który w dacie wydania zaskarżonej decyzji przestał obowiązywać. Natomiast podnoszony zarzut, że w myśl art. 25 ust. 4 ustawy należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat. licząc od dnia, w którym decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego stała się ostateczna jest bezzasadny, ponieważ decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] organ ustalił i zobowiązał J. G. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, natomiast na wniosek strony stwierdzono nieważność powyższej decyzji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2017 [...] organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia, czy świadczenie było świadczeniem nienależnie pobranym, zatem zarzut, że nigdy nie wszczęto postępowania z art. 25 ustawy w sprawie świadczenia nienależnie pobranego również jest bezzasadny. Zgodnie z art. 25 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego nie jest wydawana, jeżeli od terminu jego pobrania upłynęło więcej niż 10 lat. W takim przypadku organ I instancji był związany ostateczną decyzją administracyjną z dnia z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania. Organ I instancji był zobowiązany wydać decyzję o uznaniu i zobowiązaniu do zwrotu. Wyeliminowanie decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze m.in. w trybie wznowienia postępowania, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie skutkuje wydaniem decyzji o uznaniu wypłaconego świadczenia za nienależnie pobrane. Należy zauważyć, że poczyniony zabieg ustawodawcy doprowadził do wykonalności przepisów ustawy, której brzmienie uległo zmianie. Przyjmując punkt widzenia strony i jej pełnomocnika doszłoby do niedopuszczalnej sytuacji, w której prawomocnie uchylone prawo do świadczenia wychowawczego nie mogłoby zostać wyegzekwowane przez zwrot świadczenia nienależnie pobranego z uwagi na zmianę przepisów. Końcowo Kolegium wskazało, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien mieć na uwadze powyższe wskazania, jak również powinien odnieść się do wszystkich okoliczności sprawy. Natomiast stwierdzone naruszenia stanowiły naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), zgodnie z którym organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła J. G. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, podnosząc zarzuty naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 7, art. 80 K.p.a. poprzez całkowicie błędne przyjęcie, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] nadal pozostaje w obrocie prawnym, w sytuacji gdy w rzeczywistości została stwierdzona jej nieważność. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że w zaskarżonej decyzji (przedostatnia strona, pierwszy akapit) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja wznowieniowa uchylająca poprzednią decyzję i odmawiająca świadczenia, czyli decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Jest to w sposób oczywisty niezgodne ze stanem faktycznym, bo Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność powyższej decyzji. Do skargi załączono kserokopie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], mocą której stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Odpowiadając na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprzeciw okazał się zasadny. Stosownie do tresci art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej również jako: – "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym miejscu wyjaśnić także należy, że zakwalifikowanie złożonego środka zaskarżenia jako sprzeciwu determinuje w myśl art. 64d § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zakreślając kwestie, będące przedmiotem badania przez sąd administracyjny, w razie wniesienia sprzeciwu, prawodawca dwukrotnie - zmieniając ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) także ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wskazał, że przedmiotem kontroli jest jedynie wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (dodane art. 64e oraz 151a § 1 P.p.s.a.). Przy rozumowaniu a contrario, wyłączono tym samym na danym etapie możliwość oceny przez sąd problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co zostało uregulowane w wyodrębnionym obecnie § 2a art. 138 K.p.a. Z przyjętym rozwiązaniem koresponduje zasada, że - w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd - jego wyrok nie jest zaskarżalny (art. 151a § 3 P.p.s.a.). Względy wykładni językowo-logicznej, celowościowej i systemowej, przemawiają za uznaniem, że przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest wyłącznie zasadność wydania konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej), na gruncie uwarunkowań prawnych, zakreślonych przez organ administracji. Przedmiotem kontroli nie może być natomiast w danym postępowaniu, któremu z woli prawodawcy nadano wyłącznie charakter wpadkowy, kwestia właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego, w ramach których organ skonstatował, że sprawa wymaga przykazania do ponownego rozpoznania, w ramach kryteriów, zakreślonych w art. 138 § 2 K.p.a. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter niejako procesowy i nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem. Wobec wyżej wskazanych uwarunkowań Sąd uznał, że nie jest dopuszczalna w rozpatrywanej sprawie - na etapie wniesienia sprzeciwu - ocena jej uwarunkowań materialnoprawnych. Wobec wskazanych ram badania zasadności sprzeciwu należy stwierdzić, że ustalenia organu II instancji, co do wystąpienia przesłanek dla wydania postanowienia o charakterze kasatoryjnym nie są trafne. I tak, Sąd wskazuje, że Kolegium w uzasadnieniu swej decyzji nie wykazało, jakie naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania doprowadziły do wydania wadliwej decyzji, a także gdzie upatruje ów konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wprawdzie w końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium stwierdziło, że w toku postępowania organ I instancji naruszył przepisy prawa procesowego, a następnie przywołując przy tym treść art. 7 oraz art. 107 § 3 K.p.a. lecz nie wykazało w żaden sposób, na czym naruszenia te miałyby polegać i dlaczego zdaniem organu konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wręcz przeciwnie, lektura uzasadniania zaskarżonej decyzji – nie spełniająca wymogów przewidzianych przepisami K.p.a., co zostanie poniżej omówione, wskazuje, że za uchyleniem decyzji organu I instancji przemawiało ustalenie przez Kolegium, że Burmistrz Miasta [...] wydając rozstrzygnięcie oparł się na nieobowiązujących już przepisach. Zdaniem Sądu powołana ocena organu odwoławczego - bez względu na to, czy prawidłowa (Sąd nie bada tego w sprawie ze sprzeciwu) - jednoznacznie wskazuje, iż Kolegium uznało, że organ I instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie. Tym samym de facto organ II instancji zastosował przepis art. 138 § 2a K.p.a., który określa, że jeżeli organ I instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Takie działanie Kolegium byłoby, jak wynika z powołanego przepisu, dopuszczalne i prawidłowe, ale jedynie wówczas, gdyby organ wykazał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tymczasem w przedmiotowej sprawie takich rozważań zabrakło. Równocześnie Sąd zauważa – choć nie jest to bezpośrednio związane z podstawą wydania ninienjszego wyroku, że sama decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest niezwykle chaotyczna, a co za tym idzie wymykałaby się sądowej kontroli w przypadku jej merytorycznego rozpoznania. Wynika to z faktu, że z decyzji powyższej nie sposób ustalić, jaki był stan faktyczny sprawy. Okolicznością bezsporną, odzwierciedloną w aktach sprawy, pozostaje, że decyzją z dnia [...] maja 2016 r. przyznano J. G. na okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] października 2016 r. świadczenie wychowawcze na dziecko: W. G.. Następnie decyzja powyższa została uchylona decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] (brak jej w aktach sprawy). Po jej wydaniu Burmistrz Miastu [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] stwierdził, że kwota świadczenia wychowawczego w wysokości [...] zł wypłacona J. G. za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r. z tytułu świadczenia wychowawczego na córkę W. G., ur. [...] października 1998 r., jest nienależnie pobranym świadczeniem (decyzja powyższa znajduje się w aktach sprawy). Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. [...] (kserokopia decyzji załączona do sprzeciwu przez skarżącą). Co więcej, w złożonym odwołaniu wskazano, że Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] ustalił i zobowiązał J. G. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, jednak decyzja ta została unieważniona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia z [...] czerwca 2021 r. nr SKO-SR- [...]/2021. Jak widać w sprawie nałożenia na skarżącą obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wydano już kilka decyzji, jednakże nie znalazło to odzwierciedlania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (jak i w decyzji organu I instancji). Tym samym na podstawie samej tylko decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego niezwykle trudno jest ustalić stan faktyczny sprawy, co w ocenie Sądu prowadzi w konsekwencji do wadliwych stwierdzeń, na które zasadnie zwrócono uwagę, we wniesionym sprzeciwie, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] nadal pozostaje w obrocie prawnym. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, aby w sprawie spełnione zostały przesłanki wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt I wyroku). Powtórnie rozpoznając niniejszą sprawę Kolegium powinno merytorycznie rozpoznać sprawę administracyjną, której przedmiotem pozostaje kwestia nałożenia na skarżącą obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. Jak zaznaczono, w granicach niniejszej sprawy wywołanej sprzeciwem od decyzji Sąd nie uznał zasadności powodów, dla których uchylono decyzję Burmistrza Miasta Turku. Niemniej jednak, jeżeli Kolegium podejmując się załatwienia sprawy z jakichś przyczyn doszłoby do przekonania, że materiał zebrany w aktach administracyjnych jest niewystarczający, to wówczas samodzielnie go uzupełni w trybie art. 136 K.p.a. Na zasądzone na podstawie art. art. 64b § 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi koszty przysługujące skarżącej (pkt II wyroku) złożyło się:wynagrodzenie adwokata w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800), kwota [...]zł tytułem zwrotu wpisu od sprzeciwu oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa ([...] zł).