II SA/Po 144/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D. B. i R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 15 listopada 2019 roku (Nr [...], [...]), działając na skutek zażalenia W. B. oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], uchyliło postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 1 października 2019 roku (nr [...]) w przedmiocie odmowy uzgodnienia w zakresie dróg gminnych inwestycji polegającej na budowie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, 2 budynków jednorodzinnych z częścią usługową oraz drogi wewnętrznej, na terenie położonym w miejscowości S., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...] oraz [...] (obręb S.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 27 maja 2020 roku o sygn. akt II SA/Po [...], po rozpoznaniu skargi D. B., prawomocnie uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że Kolegium trafnie uznało, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania, w tym art. 7 i 8 K.p.a., gdyż nie dokonał pełnych ustaleń faktycznych i prawnych oraz nie wziął pod uwagę wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Organ I instancji naruszył również art. 107 § 3 K.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jednak w ocenie Sądu, stwierdzone przez Kolegium naruszenia nie są wystarczającym uzasadnieniem dla wydania w sprawie rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Kolegium nie wynika by w sprawie pozostały kwestie, które wymagają wyjaśnienia i podejmowania w tym zakresie czynności dowodowych czy analitycznych. Organ II instancji, dostrzegając w toku postępowania odwoławczego, że w sprawie nie została wzięta pod uwagę treść księgi wieczystej, winien dokonać tego we własnym zakresie, gdyż uwzględnienie stanu ujawnionego w księdze wieczystej nie wymaga "wyjaśniania". Organ II instancji nie wykazał więc, że wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego nie było możliwe w toku postępowania odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 14 grudnia 2021 roku (nr [...]), po ponownym rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 1 października 2019 roku (nr [...]), uchyliło zaskarżone postanowienie w całości oraz uzgodniło projekt decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, 2 budynków jednorodzinnych z częścią usługową oraz drogi wewnętrznej, na terenie położonym w miejscowości S., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...] oraz [...] (obręb S.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przygotowało projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, dlatego w okolicznościach rozstrzyganej sprawy powstał obowiązek uzgodnienia z Wójtem Gminy [...] wskazanego projektu decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej z drogi gminnej. Działka inwestycyjna ma dostęp do drogi gminnej o nr ewid.[...], jak również drogi wojewódzkiej poprzez służebność drogi koniecznej na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości oznaczonej, jako działki nr [...], [...] oraz [...] oraz poprzez drogę wewnętrzną. Postanowieniem z dnia 2 października 2019 roku W. Zarząd Dróg Wojewódzkich uzgodnił projekt wnioskowanej inwestycji w zakresie ustaleń dotyczących obsługi komunikacyjnej z drogi wojewódzkiej nr [...] K. - M. - T. - K.. Kolegium wyjaśniło, że przy ustalaniu warunków zabudowy istotne jest to, aby teren inwestycyjny miał dostęp do drogi publicznej. Kwestie dotyczące parametrów technicznych drogi badane są na etapie późniejszym w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę. Kolegium uznało przy tym, iż stan techniczny drogi wewnętrznej - działka nr [...], spełnia parametry drogi niepublicznej określone w § 14 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. D. B. oraz R. B. skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądali uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. W ocenie strony skarżącej kwestionowane postanowienie wydano z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z wymaganej w realiach niniejszej sprawy decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że "postanowieniem z dnia 14 grudnia 2021 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] i uzgodniło projekt decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, 2 budynków jednorodzinnych z częścią usługową oraz drogi wewnętrznej, na terenie położonym w miejscowości S., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...] oraz [...] (obręb S.)". W ocenie autorów skargi zaskarżone postanowienie nie jest rozstrzygnięciem słusznym i winno zostać uchylone. Skarżący zaznaczyli, że W. B. wnioskuje o budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a takie przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W aktualnym stanie prawnym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko). Brak dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowania do wniosku o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy należało usunąć w trybie art. 64 § 2 K.p.a. To, że w obiegu prawnym brak jest ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowania czyni niedopuszczalnym skuteczne wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, bowiem wydanie takiej decyzji nie ma cech zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. Brak przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien stanowić przyczynę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podniosło, że stanowisko skarżących nie wpływa na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W. B. (inwestor i uczestnik postępowania sądowego) wniosła o odrzucenie skargi. Strona wskazała, że sprawa dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą w zakresie wykładni art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w takim postępowaniu stronami są inwestor i Gmina, a środki odwoławcze w postępowaniu administracyjnym przysługują wyłącznie inwestorowi. Strona podniosła ponadto, że planowana przez nią inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2022 roku skarżący oświadczyli, że nadal chcą występować w sprawie jako strona postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zaznaczyli, że Urząd Gminy ustanowił ich stroną postępowania dla inwestycji obejmującej dwadzieścia działek budowlanych, w tym dwóch usługowych i drogi wewnętrznej. Nieruchomość skarżących na całej długości znajduje się w bezpośrednim oddziaływaniu inwestycji, bo graniczy z nią na długości około 600m. Obsługa komunikacyjna osiedla mieszkalnego ma odbywać się przez działkę skarżących, co narusza ich dobra osobiste oraz ich majątek. Planowana inwestycja zmienia charakter i przeznaczenie gruntu, a przez to bezwzględnie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wszystkie okolicznie działki są użytkowane rolniczo (obszar około 200ha). Działka rolna przeznaczona pod planowaną inwestycję nie ma odpowiedniego dojazdu w rozumieniu prawa budowlanego, jak i uzgodnienia z zakładem komunalnym, co do zaopatrzenia inwestycji w wodę. Wskazywane przez inwestora trzy możliwości obsługi komunikacyjnej są niezgodne z prawem budowlanym. Ciąg pieszo-jezdny o szerokości 4m jest nieutwardzoną służebnością gruntową, ustanowioną, jako dojazd do działki rolnej (działka nr [...]). Ta służebność nie może być w myśl prawa budowlanego dojazdem do nowopowstającej zabudowy. Głęboki parów (działka nr [...] o oznaczeniu geodezyjnym dr) jest nieprzejezdny od zawsze, zarośnięty drzewami i krzakami. Droga gminna [...] w kierunku S. łącząca się z działką oznaczoną symbolem dr oraz nr ewid.[...] jest wąska, nieurządzona, nieprzejezdna i nieodpowiednia, obsługuje tylko pola uprawne. Teren inwestycji nie posiada melioracji, rowu do odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Nie posiada kanalizacji, ani żadnej infrastruktury potrzebnej dla osiedla domów jednorodzinnych. Jest to pole uprawne o trudnym ukształtowaniu, z dużą różnicą poziomów. W 2018 roku jedna działka została zabudowana. Poziom terenu został podniesiony o jeden metr. Ścieki bytowe oraz wody opadowe rozprowadzono za pomocą przydomowej oczyszczalni ścieków. Działka w większości zabudowana i utwardzona kostką brukową nie jest w stanie odebrać wody i ścieków, co powoduje zalewanie działek sąsiednich w tym działki skarżących. Spływające ścieki i woda są zagrożeniem sanitarnym dla upraw skarżących (uprawa warzyw w tunelach foliowych), co stanowi kolejną okoliczność przemawiającą za decyzją środowiskową. Kolejnym pismem, z dnia 21 listopada 2022 roku, w związku z zarzutami dotyczącymi konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skarżący złożyli wniosek o przeprowadzenie dowodu z załączonej do pisma dokumentacji fotograficznej, a także z odpisu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej budowy dziesięciu ogrodniczych tuneli foliowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na postanowienie Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.). Sprawy ze skarg dotyczących postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W ocenie Sądu skargę należało rozpoznać merytorycznie. Podstawę materialnoprawną dla wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p."). Uzgodnienia warunków inwestycji objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dokonuję się między innymi z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.). Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Uczestniczka postępowania (inwestor) trafnie zauważa, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż z konstrukcji normy prawnej wyrażonej w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wynika, że innym podmiotom (poza inwestorem) nie przysługuje prawo złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia. Brak natomiast legitymacji do zaskarżenia decyzji (postanowienia) stanowi podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia z przyczyn podmiotowych (wyrok NSA z 2.06.2022 r., II OSK 1790/19, LEX nr 3401154). Dostrzegać jednak należy, że w sytuacji, gdy organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zarządca drogi, który ma tę decyzję uzgodnić, to jeden i ten sam organ, to brak jest potrzeby dokonania uzgodnienia. Kwestie, które winien ocenić zarządca drogi ocenia samodzielnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania tej decyzji (wyrok NSA z 27.10.2021 r., II OSK 3770/18, LEX nr 3336422). Przyjmować zatem należy, że w sprawie ustalenia warunków zabudowy kwestie objęte uzgodnieniem nie są indyferentne z punktu widzenia interesu prawnego innych niż inwestor stron postępowania. Dostrzegać należy ponadto, że na gruncie okoliczności niniejszej sprawy, z uwagi na notoryjny brak uwzględniania stanowiska organu odwoławczego przez Wójta Gminy [...], to Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w ramach merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, przygotowało projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz tak sporządzony projekt decyzji, w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), przedstawiło Wójtowi Gminy [...] do uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 oraz ust. 5 u.p.z.p. Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia 1 października 2019 roku odmówił uzgodnienia projektu, a rozstrzygnięcie zostało doręczone wszystkim podmiotom uczestniczącym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 1 października 2019 roku, własne rozstrzygnięcie także doręczyło wszystkim podmiotom uczestniczącym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 27 maja 2020 roku o sygn. akt II SA/Po [...], merytorycznie rozpoznał skargę wniesioną przez D. B. na postawienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2019 roku w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Dostrzegać zatem należy, że na gruncie art. 50 P.p.s.a. interes prawny strony skarżącej może być oparty nie tylko na przepisach prawa materialnego, ale może wynikać również z przepisów prawa procesowego. Adresat decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy decyzja ta dotyczy jego interesu opartego na przepisach prawa materialnego, czy też wyłącznie takiego, który wynika, na przykład z faktu błędnego uznania go przez organ prowadzący postępowanie za stronę postępowania, ma interes prawny w zakwestionowaniu tej decyzji w drodze skargi do sądu administracyjnego (wyrok NSA z 22.04.2021 r., II OSK 2044/18, LEX nr 3197685). Z powyższych względów Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania o konieczności merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej przez D. B. i R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 14 grudnia 2021 roku, które zostało wydane w celu realizacji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, a ponadto zostało ponownie skierowane do wszystkich podmiotów rozpoznawanych, jako strony postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Skarga okazała się nieuzasadniona. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest postanowienie organu administracji publicznej wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 oraz ust. 5 u.p.z.p. Powołane rozstrzygnięcie jest postacią współdziałania organów administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej, tj. dotyczy sytuacji, gdy wydanie decyzji (tu: decyzji o ustaleniu warunków zabudowy) warunkuje zajęcie stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), w takiej sytuacji decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez organ uprawniony do wyrażenia stanowiska w sprawie. Zasady współdziałania przy wydawaniu decyzji normuje przepis art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.). Argumentacja skargi, a także ta powołana w dalszych pismach skarżących, nie mogła odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu sądowym, gdyż wykracza poza granice tej sprawy sądowoadministracyjnej wyznaczone przedmiotem zaskarżenia, tj. postanowieniem dotyczącym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przyjmuje się, że podstawą prawną, która określa zakres/przedmiot kwestionowanego skargą uzgodnienia wyznacza przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 rogach o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm.). Zgodnie ze wskazaną regulacją zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie dostrzega, że argumentacja skargi pozostaje całkowicie indyferentna dla takiego zagadnienia, jak ocena obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji z drogi gminnej. W ramach uzgodnienia określonego w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. zarządca drogi bierze pod uwagę przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co mieści się w pojęciu możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Z uwagi na powyższe uznać należało, że argumentacja skargi, która odwołuje się do: kwalifikacji planowanej inwestycji, jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu planowanej inwestycji, istnienia infrastruktury technicznej do obsługi osiedla domów jednorodzinnych, różnicy poziomów gruntu, czy dostarczania wody dla planowanej inwestycji, nie dotyczy przedmiotu zaskarżenia (postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi gminnej), a tym samym taka argumentacja nie mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Wyliczone powyżej kwestie/zagadnienia nie są objęte zakresem zaskarżonego postanowienia, a przez to wykraczają poza granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznaczone przedmiotem postanowienia zaskarżonego do sądu. Za istotne z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonego postanowienia uznać należy tylko zarzuty dotyczące obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Argumentując za odmową ustalenia warunków zabudowy skarżący wskazują, że głęboki parów (działka nr [...] o oznaczeniu geodezyjnym dr) jest nieprzejezdny od zawsze, zarośnięty drzewami i krzakami, a droga gminna [...] w kierunku S. łącząca się z działką oznaczoną symbolem dr oraz oznaczona nr ewid.[...] jest wąska, nieurządzona, nieprzejezdna. Dodatkowo skarżący podnoszą, że "ciąg pieszo-jezdny o szerokości 4m jest nieutwardzoną służebnością gruntową, ustanowioną, jako dojazd do działki rolnej (działka nr [...]) i nie może być w myśl prawa budowlanego dojazdem do nowopowstającej zabudowy". Mając na uwadze już tylko argumentację skargi dotyczącą obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji wskazać należy, że poza granicami niniejszej sprawy sądowoadministracyjne pozostaje także argumentacja dotycząca "ciągu pieszo jezdnego o szerokości 4m, który jest nieutwardzoną służebnością gruntową, ustanowioną, jako dojazd do działki rolnej (działka nr [...])". Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji za pośrednictwem prowadzącego przez działkę skarżących ciągu pieszo jezdnego (służebność gruntowa) została uzgodniona postanowieniem W. Zarządu Dróg Wojewódzki z dnia 2 października 2019 roku, bo dotyczy obsługi komunikacyjnej wnioskowanej inwestycji z drogi wojewódzkiej nr [...] K. - M. - T. - K.. Przedmiotem skargi jest natomiast postanowienie dotyczące uzgodnienia projektu decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej spornej inwestycji z drogi gminnej. Tylko w tym zakresie (drogi gminnej) organem właściwym do uzgodnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji pozostaje Wójt Gminy [...], jako zarządca tej drogi. Przypomnieć zatem należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzgadniając w opisanym zakresie, na skutek zażalenia, projekt decyzji o warunkach zabudowy, odwołało się do tego, iż Wójt Gminy [...] wydając decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie położonym w S. na działkach o numerach [...] i [...] uznał, że droga wewnętrzna - działka nr [...], spełnia warunki dojazdowe drogi publicznej. Sąd nie ujawnił podstaw do tego, aby w przypadku inwestycji planowanej przez inwestora W. B. przyjmować inną ocenę niż ta zaprezentowana przez Wójta Gminy [...] w odniesieniu do działek o powołanych powyżej numerach. Sąd podziela stanowisko skarżonego organu, że w ramach sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy ocenia się dostęp do drogi publicznej oraz rozstrzyga o możliwości bezpiecznego zorganizowania obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji z drogi publicznej. Kolegium trafnie zauważa, że § 14 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.) jest przepisem, który także rozstrzyga o dopuszczalności realizacji zamierzenia inwestycyjnego opisanego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, lecz na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. pozwolenia na budowę. Dostrzegać należy, że wskazane powyżej Rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88) oraz zgodnie z treścią § 1 tego Rozporządzenia ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Rozstrzygając sprawę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym rozpoznając kwestie objęte postanowieniem o uzgodnieniu w zakresie obsługi komunikacyjnej, Kolegium nie mogło wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i w sposób władczy orzekać o kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Z powyższych względów ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przyjmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Poznaniu z 27.02.2019 r., IV SA/Po 1135/18, LEX nr 2645572). Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.