VII SA/Wa 849/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2007 r. sprawy ze skargi A G na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2007 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A G kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) stycznia 2007r. ((...) ) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 156 § 1pkt 2 kpa i art. 157 §1 kpa - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek A G, stwierdził nieważność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2005r. ((...) ) oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w (...) z dnia (...) września 2005r. ( Nr (...) ), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E i W O pozwolenia na budowę obory do 50 DJP, zbiornika na gnojówkę WB - 3817, płyty obornikowej WB-5818, silosów na kiszonkę WB - 3899, na działce o nr geod. (...) położonej w (...) w gminie (...). Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 207 z 2003r. poz. 2016 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie, zatem wniosek ten wszczyna i wyznacza zakres postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż E i W O wystąpili o wydanie pozwolenia na budowę obory wolnostanowiskowej o obsadzie do 50 DJP, natomiast badana w postępowaniu nadzorczym decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje nie tylko oborę, ale również zbiornik na gnojówkę, płytę obornikową oraz silosy na kiszonkę. W ocenie organu świadczy to o rażącym naruszeniu art. 32 ust. 4 pkt. 1 ustawy -Prawo budowlane. Niezależnie organ pierwszej instancji podniósł, że przedmiotowa decyzja nie spełnia wszystkich wymogów wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której to decyzji określono wymogi dotyczące budowy obory wolnostanowiskowej do 49 DJP, o wymiarach 12,5 m x 40 m i kącie nachylenia połaci dachu 30 - 35 stopni, podczas gdy w kontrolowanej decyzji zatwierdzono projekt budowlany dotyczący obory wolnostanowiskowej do 50 DJP, o wymiarach 13 mx 40 m i 28 stopniowym kącie nachylenia dachu. Ponadto, w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, weryfikowana decyzja obejmuje również zbiornik na gnojówkę, płytę obornikową oraz silosy na kiszonkę. Powyższe rozbieżności świadczą o rażącym naruszeniu art. 64 § 1, w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co obligowało organ nadzorczy do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2005r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w (...) z dnia (...) września 2005r. jako obarczonej wadą określoną wart. 156 §1 pkt 2 kpa. Decyzją z dnia (...) marca 2007r. ((...) ) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku E i W O o ponowne rozpoznanie sprawy - uchylił decyzję własną z dnia (...) stycznia 2007r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2005r. W motywach rozstrzygnięcia, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowane decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa, to jednak naruszenie to nie ma charakteru rażącego. W ocenie organu, pomimo iż wnioskodawcy wystąpili o wydanie pozwolenia na budowę tylko obory, to jednak materiał dowody wskazuje, że ich intencją było uzyskanie pozwolenia również na budowę innych obiektów związanych z budynkiem, bowiem obok decyzji o warunkach zabudowy przedłożyli pełną dokumentację techniczną. Zdaniem organu, projekt budowlany nie narusza warunków technicznych, dotyczących sytuowania obiektów budowlanych od granicy z nieruchomościami sąsiednimi. Natomiast niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wymiarów obory ( 13 m x 40 m zamiast 12,5 m x 40 m ), czy kąta nachylenia połaci dachowej ( 28 stopniowy zamiast 30 - 35 stopni) nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu art. 64 § 1, w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze na powyższą decyzję A G wniósł o jej uchylenie. Skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, podnosząc ponadto, że zatwierdzony projekt budowlany obory nie spełnia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2002r. ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ). Zezwolenie wydano bowiem na budowę obory w odległości 3m od działki sąsiedniej nr geod. (...) podczas gdy projekt przewidywał w ścianie obory sześć otworów okiennych o wymiarach 1,2 m x 0, 2 m. Ponadto, kontrolowaną w postępowaniu nadzorczym decyzją, zatwierdzono projekt budowy zbiornika na gnojówkę, płyty obornikowej, silosów na kiszonkę, przy czym wszystkie wymienione budowle usytuowane są w odległości 3,0 m od granicy z działką sąsiednią, zatem nie spełniają warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r ( Dz.U. z dnia 28 października 1997r. Nr 132, poz. 877). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, które nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ decyzji w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do skontrolowania, czy decyzja, kończąca to postępowanie nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa( vide wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2000r., I SA 1110/99, LEX nr 75520, teza pierwsza). Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i rozwinięta w innych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego także w odniesieniu do postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności. Zasadę tą należy pojmować szeroko, podejmując czynności dowodowe i analityczne weryfikujące legalność badanego aktu pod kątem przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Obowiązek ten dotyczy również organu odwoławczego, gdyż celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa. W rozstrzyganej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając zarówno jako organ I jak i II instancji, nie przeprowadził postępowania zgodnie z ww. zasadami. Po pierwsze organ nie zbadał, czy przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów nie doszło do naruszenia przepisów techniczno - budowlanych tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z dnia 28 października 1997r. Nr 132, poz. 877). Podkreślić trzeba, że w § 6 ust 4 wyżej powołanego rozporządzenia przewidziano sytuowanie płyt gnojowych w odległości co najmniej 4m od granicy działki sąsiedniej. Natomiast jak wynika z planu zagospodarowania przedmiotowej działki odległość płyty gnojowej wynosi tylko 3m. Artykuł 35 ust 1 pkt 2 ww. Prawo budowlane nakazuje sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Organ nie ustalił zatem, czy przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie doszło do naruszenia art. 35 ust 1 pkt 2 w związku § 6 ust 4 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz czy uchybienie to ma charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2. Po drugie, w postępowaniu odwoławczym, organ całkowicie pominął kwestię -podnoszoną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym - iż w odróżnieniu od decyzji określającej warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji, decyzją o pozwoleniu na budowę objęto również silosy na kiszonkę. Tak więc organ i w tym zakresie nie zbadał, czy organ architektoniczno - budowlany naruszył art. 35 ust 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane, który to przepis nakazuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (...) sprawdzić zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r- w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) w zakresie wadliwego posadowienia budynku obory w odniesieniu do granicy z działką skarżącego. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego w ścianie obory przewidziano sześć otworów wentylacyjnych, a nie otworów okiennych, jak twierdzi skarżący. Nie można zatem w ogóle mówić o naruszeniu w weryfikowanym postępowaniu § 12 ww. rozporządzenia. Podobnie zarzut niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie wymiarów budynku obory nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ wymiary obory zostały nieznacznie zwiększone ( 13m x 40m zamiast 12,5m. x 40m ) natomiast kąt nachylenia połaci dachowej 28 stopniowy zamiast 30 - 35 stopniowego, co niewątpliwie nie może stanowić o rażącym naruszeniu art. 35 ust 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej działki wymienione zostały zarówno zbiornik na gnojówkę jak i płyta obornikowa. Prawidłowo również - przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę -organ zinterpretował wniosek inwestorów, obejmując zakresem rozstrzygnięcia także zbiornik na gnojówkę i płytę gnojową. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, obowiązkiem organu jest nadanie żądaniu stron odpowiedniej formy procesowej i przyjęcie właściwego trybu postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem intencji strony, dających się ustalić na podstawie jej działań (vide wyrok NSA z 07.09.1994r., III SA 1111/93 - ONSA 1995, nr 3, poz. 120). Zatem, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organów będzie przeprowadzenie postępowania w celu powtórnego merytorycznego jej rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem przytoczonej przez Sąd argumentacji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I i II sentencji.