VI SA/Wa 3476/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie UZASADNIENIE Pismem z 12 listopada 2013 r. "C." sp. z o. o. z siedzibą w O., (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Finansów z [...] października 2013 r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Przedmiot sporu dotyczy przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.; (dalej: "u.g.h."), w szczególności art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż postanowieniem z 15 stycznia 2014 r. (sygn. akt II GSK 686/13) Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne, zarejestrowane pod sygn. akt P 4/14: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; b) art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skutkiem wprowadzenia przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. jest likwidacja możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Prowadzenie tego typu działalności stało się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie kasyna gry. Zdaniem NSA, stanowi to formę ograniczenia działalności gospodarczej i dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności, dla której podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. NSA podkreślił również, że skoro ustawa o grach hazardowych wprowadza daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to zakres swobody regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej wolności wymaga oceny uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym rynku europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, w którym orzeczono, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych mogące powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy ww. dyrektywy. Z uregulowań tej dyrektywy, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039) wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że regulacja art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi punkt wyjścia dla oceny zgodności z wyżej wymienionymi wzorcami konstytucyjnymi tych przepisów u.g.h., których ratio legis wynikało z wprowadzonego zakazu urządzania gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach poza kasynami gry. Do przepisów tych zaliczyć należy, także przepisy będące przedmiotem wykładni w realiach niniejszej sprawy, tj. art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h. Skoro podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach był wynikający z art. 138 ust. 1 u.g.h. zakaz przedłużania zezwoleń, stanowiący konsekwencję normy art. 14 ust. 1 u.g.h., to mając na względzie przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny problem prawny, o którym mowa powyżej, odpowiedź na przytoczone wyżej pytanie, zadane przez sąd administracyjny, może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, z uwagi na tożsamość problemu prawnego. Zdaniem Sądu, zasada szybkości postępowania sądowego powinna ustąpić pierwszeństwa w realiach niniejszej sprawy zasadzie jednolitości oraz stabilności orzecznictwa sądowego. Zawieszenie postępowania sądowego jest nadto zgodne z zasadą ekonomiki procesowej, gdyż pozwala uniknąć szeregu potencjalnie zbędnych czynności do czasu rozstrzygnięcia spraw prejudycjalnych, które mają podstawowe znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonego aktu. Pozwoli także w sposób prawidłowy uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy, bez ryzyka naruszenia art. 141 § 4 zdanie drugie u.p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, bądź też uchroni stronę skarżącą od ryzyka poniesienia kosztów postępowania kasacyjnego. Skoro Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wątpliwości, o których mowa w przedstawionym pytaniu prawnym, to może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie wykładni językowej art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., uzupełnionej wykładnią systemową i celowościową, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.