III OSK 2720/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Artura Banaszewskiego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 216/22 w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 21 marca 2022 r., znak: SKO.EG-40/1713/8/2022 w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 216/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A.B. (skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 21 marca 2022 r., znak: SKO.EG-40/1713/8/2022 w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że niewstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia wywoła implikację w postaci możliwości wyegzekwowania od skarżącego obowiązku usunięcia odpadów, co w rezultacie spowoduje, iż skarżący zostanie pozbawiony rzeczywistej możliwości obrony swoich praw przed sądem. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku, zatem skutki wykonania postanowienia będą ponad wszelką wątpliwość nie do odwrócenia. Dodatkowo wskazał, że nie będzie mógł dalej prowadzić działalności gospodarczej, tym samym nie będzie uzyskiwał żadnych dochodów. Ponadto zauważył, że w niniejszej sprawie zasadny jest również wniosek o wstrzymanie w całości wykonalności zaskarżonego wyroku, bowiem nie ma odpowiedniej firmy, który mogłaby zutylizować odpady. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W judykaturze przyjęto, że wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności powinien zawierać odrębne uzasadnienie, gdyż sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. np. postanowienie NSA z 5 października 2006r., sygn. akt I OZ 1381/06,). Tymczasem wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w zasadzie nie został uzasadniony, podczas gdy to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania aktu w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólne stwierdzenie, że istnieje podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowień z uwagi na znaczną szkodę w majątku skarżącego nie przemawia za udzieleniem skarżącemu ochrony tymczasowej. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu i powołanie się na szkodę majątkową a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. np. postanowienia NSA z: 18 maja 2004 r., FZ 65/04; z dnia 3 października 2007 r., I OZ 707/07 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 ) Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skoro to na stronie spoczywa ciężar wykazania, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący zobowiązany jest przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest konieczne (por. m.in. postanowienie NSA z 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OZ 615/19 i powołane tam orzecznictwo). We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uczyniono zadość wskazanym powyżej wymogom. Poza ogólnymi stwierdzeniami nie wskazano jakie konkretnie okoliczności przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że sama hipotetyczna możliwość wyegzekwowania od skarżącego obowiązku usunięcia odpadów jest wystarczająca dla przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący nie załączył też żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, podobnie jak nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że koszty usunięcia odpadów mogą wpłynąć na jego sytuację finansową. Podobnie okoliczność, iż zdaniem skarżącego nie ma odpowiedniej firmy, który mogłaby zutylizować odpady nie mogła przesądzić o konieczności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Również ta kwestia nie została bowiem przez skarżącego w żaden sposób udokumentowana. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.