II SA/Lu 449/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] r. [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić K. K. kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. UZASADNIENIE W dniu [...] r. K. K. złożył za pośrednictwem Urzędu Gminy W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na uchwałę [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ośrodka Gminnego W. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2015 r. poz. 2935 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ gminy wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2020 r. sygn. alk II SA/Lu 449/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Skarżący w ustawowym terminie wniósł zażalenia na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt II OZ 989/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu. Na wstępie ponownie podkreślić należy, co już zaznaczono w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2020 r. o odmowie przywrócenia terminu, że przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualny t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Stąd, w przypadku uchwał wydanych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie ma art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji. W ówczesnym brzmieniu przepis ten uzależniał natomiast dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej od poprzedzenia jej wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w wersji sprzed 1 czerwca 2017 r. stanowił, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, skarżący K. K. poprzedził wniesienie przedmiotowej skargi skierowaniem do Rady Gminy [...] wezwania o usunięcie naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą z dnia [...] r. W reakcji na powyższe wezwanie Rada Gminy [...] w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...], uznającą żądanie skarżącego za bezzasadne. Uchwałę tę doręczono skarżącemu w dniu [...] r., a więc przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Oznacza to, że od tego dnia winien rozpocząć bieg trzydziestodniowy termin do złożenia skargi przez K. K., którego koniec przypadałby na dzień [...] r. Do rozpoczęcia biegu przedmiotowego terminu we wskazanej wyżej dacie jednak nie doszło. Należy bowiem zauważyć, że Minister Zdrowia z dniem 14 marca 2020 r. wprowadził na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan zagrożenia epidemicznego, zaś z dniem 20 marca 2020 r. stan epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.). Natomiast w dniu 31 marca 2020 r. wszedł w życie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), który stanowił, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Terminy sądowe i procesowe, których bieg nie rozpoczął się zgodnie z powyższym przepisem, zaczęły biec dopiero od dnia 24 maja 2020 r., z mocy art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Tym samym również trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi przez K. K. zaczął biec od tego dnia, wobec czego upływał z dniem [...] r. Tymczasem skarżący złożył skargę w Urzędzie Gminy W. dopiero w dniu [...] r., a więc uchybił o jeden dzień terminowi do dokonania tej czynności. Wprawdzie skarżący wniósł także o przywrócenie przedmiotowego terminu, jednak jego wniosek w tym przedmiocie został rozstrzygnięty odmownie postanowieniem tut. z dnia [...] sierpnia 2020 r., które stało się prawomocne wraz z oddaleniem złożonego na nie zażalenia przez Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. W tym stanie rzeczy skarga K. K. - jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, który na mocy prawomocnego postanowienia Sądu nie został przywrócony - podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W związku z odrzuceniem skargi należy jednocześnie – stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.