II GZ 912/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 206/16 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 592/17 w zakresie oddalenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 206/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w G. na decyzję Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 206/16 na posiedzeniu niejawnym odrzucił zażalenie [A.] Sp. z o.o. w G. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GZ 592/17 w zakresie oddalenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 206/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w G. na decyzję Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Skarżąca pismem z dnia 1 września 2017 r. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 592/17. Skarżąca wniosła o uchylenie tegoż postanowienia w całości, wskazując, iż dochowała terminu do wniesienia skargi i złożenia wniosku o zwolnienie od opłat sądowych, tym samym spełniła warunki formalne do przyjęcia jej skargi i nadania jej dalszego biegu. Skarżąca podtrzymuje twierdzenie, że nie jest w stanie podołać ciężarowi finansowemu w postaci wniesienia opłaty obejmującej koszty sądowe, dlatego wniosła o zwolnienie od tych kosztów i podtrzymuje swój wniosek, gdyż spełnione są warunki do zwolnienia jej od kosztów sądowych i procesowych i udzielenie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym postanowieniu odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Sąd I instancji wskazał, że co prawda Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, to jednak Sąd ten nie wydał w dniu 4 sierpnia 2017 r. postanowienia o wskazanej sygnaturze. Postanowienie takie wydał Naczelny Sąd Administracyjny, stąd Sąd I instancji uznał, że intencją Skarżącej było wniesienie zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 592/17. Tym samym, zdaniem Sądu I instancji wniesione przez Skarżącą zażalenie na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GZ 592/17 jest niedopuszczalne. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 września 2017 r. wnosząc o uchylenie w całości tegoż postanowienia. W uzasadnieniu Skarżąca ponownie podniosła, że dochowała terminu do wniesienia skargi i złożenia wniosku o zwolnienie od opłat sądowych. Tym samym spełniła warunki formalne do przyjęcia jego skargi i nadania jej dalszego biegu. Podtrzymała swoje twierdzenia, że nie jest w stanie podołać ciężarowi finansowemu w postaci wniesienia opłaty obejmującej koszty sądowe, dlatego też wniosła o zwolnienie od tych kosztów i nadal podtrzymuje swój wniosek, gdyż spełnione są warunki do zwolnienia Skarżącej od kosztów sądowych i procesowych i udzielenie mu prawa pomocy. Zdaniem Skarżącej przysługuje jej środek odwoławczy, który złożyła w tej sprawie, dlatego też go podtrzymuje i żąda jego merytorycznego rozpoznania. Skarżąca twierdzi także, że w odpowiednim czasie uzupełniła wszystkie braki formalne swojego środka, jeśli takie tylko istniały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wyliczonych w tym przepisie (pkt 1-10). Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i powołanego art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Na uwagę zasługuje również fakt, że zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało doręczone Skarżącej wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Wniesione zażalenie na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że Skarżący pismem z dnia 1 września 2017 r. zaskarżył postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 592/17 i jako niedopuszczalne odrzucił. Na marginesie podkreślić należy, że kwestia prawa pomocy w tym postępowaniu została rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem WSA z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 206/16 utrzymującym w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 grudnia 2016 r. Strona na każdym etapie postępowania była prawidłowo informowana, że wniosek o przyznanie prawa pomocy można złożyć skutecznie jedynie na przesłanym jej formularzu PPP. Jednakże z możliwości skutecznego złożenia wniosku strona nie skorzystała twierdząc, że nie jest w stanie wypełnić formularza PPP który jej zdaniem został zaprojektowany dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i nie przewiduje sytuacji w której się znalazła Skarżąca. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia