I OPP 71/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi K. J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 132/19 ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie udostępnienia akt postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE W dniu 18 sierpnia 2020 r. K. J. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego – za pośrednictwem WSA w Krakowie – skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 132/19 ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie udostępnienia akt. Z akt wynika, że ww. skarga wpłynęła wraz z odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 15 lipca 2019 r. (data prezentaty Sądu). Zarządzeniem z tego samego dnia skarga została zarejestrowana pod sygnaturą III SAB/Kr 132/19, nadano symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania, wyznaczono sędziego sprawozdawcę. W dniu 26 lipca 2019 r. doręczono skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę. Zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2019 r. poinformowano skarżącego, że przedmiotowa sprawa nie należy do kategorii spraw ze stosunku pracy i stosunków służbowych, zwolnionych od kosztów sądowych, a w dniu 9 września 2020 r. zarządzeniem Przewodniczącego wezwano go do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 24 października 2019 r. sprawę skierowano na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym, zaś w dniu 28 października 2019 r. wyznaczono termin posiedzenia na dzień 28 listopada 2019 r. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Odpis sentencji wyroku doręczono stronom przy piśmie z dnia 17 grudnia 2019 r. W związku z wnioskiem skarżącego z dnia 30 grudnia 2020 r. o uzupełnienie wyroku, w dniu 20 stycznia 2020 r. wyznaczono termin posiedzenia niejawnego w trybie uproszczonym na dzień 10 marca 2020 r. W dniu 20 lutego 2020 r. sprawę zdjęto z wokandy posiedzenia wyznaczonego na dzień 10 marca 2020 r. Jednocześnie wezwano K. J. do sprecyzowania pisma z dnia 30 grudnia 2019 r. przez dokładne i jednoznaczne wskazanie zakresu w jakim żąda uzupełnienia wyroku. Następnie zarządzeniem z dnia 11 marca 2020 r. pozostawiono pismo skarżącego z dnia 30 grudnia 2019 r. bez rozpoznania z uwagi na brak sprecyzowania zakresu żądania uzupełnienia wyroku. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie. Odpis zażalenia doręczono organowi w dniu 3 czerwca 2020 r. Następnie postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zarządzenie z dnia 11 marca 2020 r. Odpis postanowienia doręczono stronom przy piśmie z dnia 18 sierpnia 2020 r. W tych okolicznościach K. J. złożył skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa"). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu skargi do Sądu (15 lipca 2019 r.) do dnia wniesienia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania (18 sierpnia 2020r.) upłynęło co prawda ponad 12 miesięcy, jednak przed upływem tego terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał sprawę oddalając skargę wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 r. A zatem zaledwie po 4 miesiącach od dnia wpływu skargi. Ponadto wskazać należy, że w tym czasie w prowadzonym postępowaniu Sąd podejmował wszelkie czynności zmierzające do jej prawidłowego zakończenia. Również czynności podejmowane już po wydaniu wyroku, związane z wnioskiem skarżącego o uzupełnienie wyroku podejmowane były w sposób sprawny i zmierzający do jego załatwienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.