III OZ 714/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewody Mazowieckiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 817/22 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 817/22 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Otwocka z dnia 21 kwietnia 2021 r., Nr XLVI/450/21 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Otwocka postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 817/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 817/22 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Otwocka z dnia 21 kwietnia 2021 r., Nr XLVI/450/21 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Otwocka. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że na postawie art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1372) Wojewoda był z mocy ustawy zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, stąd wniosek o zwrot kosztów postępowania w zakresie wpisu od skargi należy uznać za bezprzedmiotowy. Sąd uznał również, że nie zaszły przesłanki do zasądzenia na rzecz Wojewody zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, bowiem po pierwsze skarga nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, a po drugie nie dołączono do niej pełnomocnictwa dla profesjonalnego pełnomocnik, co potwierdzone zostało przez Prezydenta Miasta Otwocka, który w piśmie z 24 maja 2022 r. wskazał, że do skargi wniesionej przez Wojewodę Mazowieckiego "nie dołączono odpisu pełnomocnictwa, mimo informacji w skardze". Sąd I instancji wskazał również, że w piśmie z 1 czerwca 2022 r. profesjonalny pełnomocnik ujawnił się po stronie skarżącej składając pismo informacyjne w sprawie, niemniej nie dołączył do niego pełnomocnictwa do występowania w imieniu Wojewody Mazowieckiego przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnił także, że pismo to nie dotyczyło meritum sprawy, lecz odnosiło się wyłącznie do zawiadomienia Sądu pod jakimi sygnaturami zostały zarejestrowane sprawy ze skargi Wojewody. Tym samym Sąd stwierdził, że do czasu rozstrzygnięcia sprawy przed Sądem I instancji profesjonalny pełnomocnik nie podjął żadnej innej czynności w sprawie. W rezultacie Sąd przyjął, że jedyna merytoryczna aktywność pełnomocnika Wojewody przejawiła się już po wydaniu wyroku i polegała na sporządzeniu wniosku o uzupełnienie wyroku Sądu w przedmiocie zwrotu kosztów, gdzie dopiero po wezwaniu Sądu do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku pełnomocnik dołączył pełnomocnictwo procesowe od Wojewody Mazowieckiego. Na powyższe rozstrzygnięcie Wojewoda złożył zażalenie zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: 1. art. 209 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, pomimo że skarga została uwzględniona i strona żądała w skardze zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, a wyrok Sądu I instancji nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia w tym zakresie, 2. art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 47 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., art. 46 § 3 p.p.s.a. i art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, co polegało na nieuwzględnieniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego zgłoszonego w skardze, chociaż w sprawie został ustanowiony pełnomocnik w osobie radcy prawnego, na potwierdzenie czego odpis pełnomocnictwa został wymieniony w skardze jako jej załącznik i był załączony do skargi (Miasto Otwock nie przekazało załączników wraz ze skargą), a ponadto w toku sprawy składane było pismo przez tak ustanowionego pełnomocnika oraz na zaniechaniu Sądu I instancji wezwania skarżącego lub pełnomocnika do: a) uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie do Sądu odpisów załączników skargi (do akt sądowych i dla doręczenia stronie przeciwnej), w tym odpisu pełnomocnictwa - w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., skoro Sąd I instancji ustalił brak odpisu pełnomocnictwa (załącznika skargi), mimo informacji w skardze; b) uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 1 czerwca 2022 r. złożonego w toku postępowania przez pełnomocnika poprzez doręczenie odpisu pełnomocnictwa - w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a., skoro Sąd I instancji ustalił, iż w piśmie z dnia 1 czerwca 2022 r. ujawnił się profesjonalny pełnomocnik po stronie skarżącej, a w związku z którym to uchybieniem Sądu I instancji, z ostrożności procesowej, na wypadek uwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jednocześnie z zażaleniem zostaje złożony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia załączników wymienionych w skardze, a także do złożenia odpisu pełnomocnictwa do pisma z dnia 1 czerwca 2022 r. (wzmianka o tym wniosku jedynie informacyjnie). W oparciu o przytoczone zarzuty Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz Wojewody Mazowieckiego od Miasta Otwock zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku z pkt 1 powyżej, wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z akt niniejszej sprawy wynika, że skarga złożona przez Wojewodę została podpisana przez uprawnioną osobą – Wojewodę Mazowieckiego osobiście. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że pomimo zawarcia w spisie załączników adnotacji o załączniku w postaci pełnomocnictwa wzywanie Wojewody do nadesłania brakującego załącznika było bezcelowe. W konsekwencji zatem nie sposób uznać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do kwestii naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, iż istotnie Sąd I instancji po wpływie pisma z 1 czerwca 2022 r., w którym pełnomocnik udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu, powinien był wezwać autora pisma do nadesłania pełnomocnictwa nie tyle do reprezentacji strony przed sądem, co do podpisania pisma udzielającego odpowiedzi na skierowane do Wojewody wezwanie. Uchybienie to natomiast pozostaje bez znaczenia dla merytorycznej poprawności zapadłego rozstrzygnięcia, bowiem jak zasadnie wskazał Sąd I instancji pismo to nie dotyczyło meritum sprawy, lecz odnosiło się wyłącznie do zawiadomienia Sądu pod jakimi sygnaturami zostały zarejestrowane sprawy ze skargi Wojewody. Niezrozumiały natomiast jest zarzut naruszenia art. 37 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu - Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Powołany art. 37 § 1 p.p.s.a. nie stanowi zatem o obowiązkach Sądu, bowiem wprost odnosi się do profesjonalnych pełnomocników. Stosownie natomiast do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Mając na uwadze wyżej przytoczone okoliczności zauważyć należy, iż Sąd I instancji nie naruszył również tych przepisów, bowiem przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie pełnomocnik nie dokonał, że żadnych odnoszących się do jej meritum czynności. W konsekwencji nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniami autora zażalenia, iż Sąd niesłusznie odmówił uzupełnienia wyroku w zakresie dotyczącym zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Skoro bowiem Wojewoda nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, to Sąd I instancji nie był uprawniony do zasądzenia zwrotu takich kosztów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.