IV SA/Wa 2120/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA - Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy (...) W. z dnia (...) maja 2007 r. Nr (...) w przedmiocie zawarcia umowy najmu postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE A. K., zwana dalej skarżącą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy (...) W. w przedmiocie uchwały dotyczącej zawarcia umowy najmu domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., iż sprawa należy do zakresu administracji publicznej albowiem zawarcie umowy cywilnoprawnej jest poprzedzone procedurą administracyjną która następnie podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd zważył, co następuje : Konstytucyjny model sądownictwa zakłada całkowitą odrębność pionu sądownictwa powszechnego i administracyjnego oraz konieczność wyraźnego rozgraniczenia zadań i właściwości sądów tworzących strukturę sądownictwa powszechnego i administracyjnego. Żądanie zawarte w skardze nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Właściwość sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej .p.p.s.a.). Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 1 w/w ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7)akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Skarga wniesiona w sprawie niniejszej dotyczy uchwały w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na wynajem lokalu komunalnego. Uchwała taka poprzedza zawarcie umowy najmu i jest oświadczeniem woli właściwego organu samorządu gminnego w zakresie stosunków cywilnoprawnych. Sprawy najmu lokali użytkowych stanowiących własność gminną, chociaż rozpatrywane są przez organy wykonawcze gminy, jakim jest Prezydent W., czy też Burmistrz Dzielnicy (...) W., to jednak organy te nie występują w tej sprawie w roli organów administracji publicznej, lecz jako reprezentujący gminę będącą właścicielem lokalu. Występują zatem, jako reprezentujący osobę prawną w wykonywaniu jej uprawnień majątkowych z zakresu prawa cywilnego, dlatego też sprawy te, z racji braku wyraźnego ustawowego odesłania do ich rozstrzygania w trybie administracyjnoprawnym, należą do właściwości sądu cywilnego, zgodnie z art. 2 § 1 i § 3 kpc. Sąd podzielia stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów z dnia 5 listopada 1997 r. III ZP 37/97, OSNAP 1998 nr 7, poz. 200 zgodnie z którym skierowanie ( odmowa skierowania ) do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy nie jest aktem administracyjnym. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, iż sprawa objęta skargą nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie regulacji art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.