II SA/Łd 103/16

SENTENCJA Dnia 11 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. LS UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez Stowarzyszenie A, B oraz C od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] nr [...] znak: [...], zmieniającej decyzję ostateczną zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miastu Ł. pozwolenia na budowę, umorzył postępowanie odwoławcze. Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] nr [...] znak: [...], zmienił własną decyzję ostateczną z [...] nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Miastu Ł. pozwolenia na budowę hali sportowej jako etapu inwestycji obejmującej budowę hali sportowej i Stadionu Miejskiego wraz z urządzeniami towarzyszącymi na terenie nieruchomości w Ł. przy A nr 2 na działce nr 55/13 w obrębie [...], w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania terenu; uchylił ww. decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu w zakresie, którego dotyczył projekt zamienny; a nadto w decyzji nr [...] z [...] znak: [...] w wierszu 26 słowa "boiska treningowe" zastąpił słowami "treningowe boisko piłkarskie". Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie A, B oraz C Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda [...], po rozpoznaniu ww. odwołań, umorzył postępowanie odwoławcze W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że Stowarzyszenie A, B oraz C nie brały udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, a odwołania zostały złożone w czasie, gdy przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta Ł. nie miała waloru ostateczności. Wskazał jednocześnie, że ww. podmioty wraz ze złożonymi odwołaniami złożyły wnioski o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] Nr [...], na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), dalej powoływanej jako: "K.p.a.". Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że w myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz. 290 ze zm.), dalej powoływanej jako "Pr.bud." – przepisu art. 31 § 1 K.p.a. nie stosuje się w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Przepis ten stanowi o uprawnieniach organizacji społecznej do wszczęcia postępowania i dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Wyjątek od tej reguły przewiduje art. 28 ust. 4 Pr.bud. stanowiący, że przepis art. 28 ust. 3 Pr.bud. nie znajduje zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jeśli postępowanie to wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 353 ze zm.), dalej powoływanej jako: "ustawa". W takim przypadku – w ocenie organu – należy stosować art. 44 ust. 1 ustawy stanowiący, że organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że w postępowaniach w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę z żądaniem, w trybie art. 31 § 1 K.p.a., występować mogą tylko organizacje ekologiczne i tylko wtedy, gdy dane postępowanie wymaga udziału społeczeństwa, zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W dalszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że ze statutów podmiotów skarżących wynika, że są one stowarzyszeniami. Statutowym celem B, jak i C jest krzewienie sportu tenisowego. W ocenie organu podmioty te należy uznać za organizacje społeczne, lecz – wobec ww. celów statutowych – nie za organizacje ekologiczne. Natomiast ze Statutu Stowarzyszenia A wynika, że jego celem jest ochrona środowiska i dlatego należy podmiot ten uznać za organizację ekologiczną. Tym samym może ona uczestniczyć na prawach strony w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Zdaniem Wojewody [...] postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] nr [...] nie jest jednak postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa, w rozumieniu przepisów ustawy. Organ wskazał, że z przepisów ww. ustawy wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jedynie wtedy, gdy w ramach tego postępowania przeprowadzona jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym miejscu organ wyjaśnił, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzana jest w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie w czterech przypadkach, ściśle określonych w ww. ustawie: jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy); na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 88 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy); jeżeli organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzi, że we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 88 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy); - w przypadku braku możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejsze niż 300 MW (art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy). Następnie organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] nr [...], jak i zaskarżona decyzja zostały wydane na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] nr [...] znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, polegającego na "Zaprojektowaniu i wybudowaniu stadionu miejskiego oraz hali sportowej przy A w Ł. w ramach zadania programu wykorzystania obszarów rekreacyjnych Ł. w celu stworzenia Regionalnego Centrum Rekreacyjno – Sportowo – Konferencyjnego, Etap II Przebudowa Stadionu Miejskiego przy A". W przedmiotowej sprawie nie była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a organ w ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w pkt II sentencji wskazał, że realizacja przedsięwzięcia przed uzyskaniem pozwolenia na budowę nie wymaga przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko i nie wymaga postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Podsumowując organ wskazał, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją nie jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa. Tym samym art. 31 § 1 K.p.a. nie znajduje w nim zastosowania. Zatem organizacjom społecznym – Stowarzyszeniu A, B oraz C nie można przyznać prawa do działania w przedmiotowej sprawie na prawach strony. Brak możliwości działania na prawach strony przez skarżące organizacje społeczne powoduje, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe. Ponadto w ocenie Wojewody [...] z uwagi na formalny charakter podjętego rozstrzygnięcia, merytoryczne odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniach nie jest możliwe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody [...] z [...] nr [...], znak: [...] wniosło Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 105 K.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie w związku z błędnym zastosowaniem art. 31 § 1 K.p.a., co polegało na wadliwym uznaniu, iż strona skarżąca nie może być stroną postępowania toczącego się w związku z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] nr [...]. Stowarzyszenie, powołując się na swój statut, wyjaśniło, iż jako organizacja społeczna mająca na celu krzewienie idei propagowania tenisa jako dyscypliny sportu, a także dołożenie wszelkich starań w zakresie utrzymania istniejącej infrastruktury tenisowej, mając na względzie interes społeczny, jest żywotnie zainteresowane pełnym zaspokojeniem potrzeb dla wszystkich obecnych, jak i potencjalnych członków społeczeństwa. Stowarzyszenie podkreśliło, iż podejmuje wszelkie działania zmierzające do prawidłowego, zgodnego z prawem wydawania decyzji administracyjnych, co ma bezpośredni związek z realizacją przedstawionych wyżej celów. Zdaniem Stowarzyszenia za udziałem w postępowaniu przemawia również interes społeczny, gdyż jako organizacja społeczna ma pełne prawo wziąć czynny udział w postępowaniu, gdy jego przedmiot jest zbieżny z zakresem działania członków stowarzyszenia i prezentować swoje poglądy. W związku z tym, powołując się na art. 31 § 1 K.p.a., Stowarzyszenie uznało swój wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu za zasadny. Jednocześnie strona skarżąca przytoczyła cele działania Stowarzyszenia określone w Statucie: wprowadzanie w życie szeroko rozumianego ekorozwoju dla zachowania środowiska przyrodniczego dla przyszłych pokoleń, działanie na rzecz tworzenia kultury prawnej sprzyjającej ochronie środowiska naturalnego i ochrony zabytków, ochrona zdrowia i życia ludzi oraz innych istot, wspieranie wdrażania i stosowania technologii przyjaznych środowisku, wspieranie działań zmierzających do oszczędzania energii i wykorzystywania jej źródeł odnawialnych, wspieranie ochrony zasobów leśnych i wodnych, wspieranie produkcji zdrowej żywności, kształtowanie świadomości ekologicznej społeczeństwa, ocenianie i opiniowanie programów i zamierzeń inwestycyjnych mogących negatywnie oddziaływać na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzi, ochrona tworów przyrody żywej i nieożywionej, otaczanie ich opieką w celu zachowania piękna, różnorodności, zasobów i swoistości rodzimego krajobrazu. Następnie strona skarżąca podniosła, że organizacja społeczna ma prawo do udziału w postępowaniu, w przypadku działania organu prowadzącego postępowanie wbrew treści decyzji środowiskowej. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1634/10 Stowarzyszenie wskazało, że organy administracji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jednego etapu w ramach całego zamierzenia inwestycyjnego w trakcie oceny, czy postępowanie wymaga udziału społeczeństwa, powinny brać pod uwagę całe zamierzenie inwestycyjne, a nie wyłącznie jego określony etap. Strona podkreśliła, że w [...] wydana została decyzja w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę hali sportowej jako etapu inwestycji obejmującej budowę hali sportowej i Stadionu Miejskiego wraz z urządzeniami towarzyszącymi na terenie nieruchomości w Ł. przy A nr 2 na działce nr [...] w obrębie [...], sprostowana postanowieniem nr [...] z dnia [...] i zmienionej decyzjami nr [...] z dnia [...] znak: [...], nr [...] z [...]; znak: [...] i nr [...] z [...] znak: [...]; mocą której dokonano zatwierdzenia zamiennego projektu zagospodarowania terenu stadionu D przy A w Ł.. Stowarzyszenie wskazało, iż w toku postępowania dotyczącego inwestycji prowadzonej przez Miasto Ł., polegającej na zaprojektowaniu i wybudowaniu boiska treningowego przy A w Ł., wydana została zaskarżona decyzja, mocą której dokonano ogromnej zmiany projektu zagospodarowania terenu oraz udzielono pozwolenia na budowę, wbrew treści wydanej w 2012r. decyzji środowiskowej. Wskazano, że Miasto Ł. – jako inwestor – planuje wykonanie dodatkowego boiska treningowego do piłki nożnej o powierzchni 10.000m2 – zamiast planowanego zespołu boisk do siatkówki i koszykówki. Inwestycja realizowana jest na podstawie Programu wykorzystania obszarów rekreacyjnych Ł. w celu stworzenia Regionalnego Centrum Rekreacyjno – Sportowo – Konferencyjnego, Etap II. Jednocześnie Stowarzyszenie wskazało, że pierwsze plany przedsięwzięcia Miasta Ł. zostały opracowane w roku 2012 i w tym czasie wydane zostały opracowania stanowiące podstawę dla stworzenia projektów oraz planów inwestycji. W toku realizacji zamierzenia zostało ono zmodyfikowane w znaczącym stopniu. Mimo powyższego obecne jego etapy przeprowadzane są na podstawie dokumentacji oraz uzgodnień opracowanych w 2012r.. W dalszej kolejności Stowarzyszenie zauważyło, że wydana w [...] znak: [...] decyzja środowiskowa dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Zaprojektowaniu i wybudowaniu stadionu miejskiego oraz hali sportowej przy A w Ł. w ramach zadania programu wykorzystania obszarów rekreacyjnych Ł. w celu stworzenia Regionalnego Centrum Rekreacyjno – Sportowo – Konferencyjnego, Etap II "Przebudowa Stadionu Miejskiego przy A" obejmuje swoją treścią budowę 2 boisk treningowych dla piłki siatkowej oraz koszykówki. Jako że obecnie inwestor odstąpił od realizacji zamierzenia w tym kształcie, zmiana zakresu projektu powoduje, iż w istotny sposób zmianie uległ, tak zakres, jak i cel planowanej przez Miasto Ł. inwestycji. W ocenie skarżącego, tak przywołany projekt zamienny zagospodarowania terenu, a co za tym idzie treść decyzji z [...]. w sposób istotny zmieniają sposób prowadzenia oraz kształt planowanej oraz przeprowadzanej inwestycji, w szczególności w zakresie rzeczywistego oddziaływania tej inwestycji i zakresu prowadzonych prac na środowisko naturalne, a nadto treść tej decyzji stoi w sprzeczności z treścią wydanej w sprawie w [...] decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stowarzyszenie podkreśliło, że obecnie realizowany przez Miasto Ł. projekt ma na celu stworzenie, wbrew treści decyzji środowiskowej, podgrzewanego boiska treningowego piłkarskiego, bez jakiegokolwiek uwzględnienia okoliczności, że przywołany teren stanowi otulinę zabytkowego Parku A. Teren planowanego treningowego boiska piłkarskiego jest położony w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca, gdzie znajduje się chroniony prawem grąd subkontynentalny. Stowarzyszenie wskazało, iż wykonanie wszelkich prac mających na celu stworzenie obiektu z podgrzewaną murawą, a przede wszystkim wykonanie systemu odwodnienia terenu w sposób bardzo znaczący wpłynie na naruszenie istniejącego ekosystemu. Planowane boisko jest przewidziane na powierzchni 10.000m2. W przekonaniu strony skarżącej oznacza to, że przeprowadzenie pełnej inwestycji nie pozostanie bez ingerencji w środowisko naturalne. Ponadto drenaż powierzchni - tzw. odwodnienie, poprzez podłączenie systemu odwodnienia do kanalizacji deszczowej, wpłynie na sposób ukształtowania gospodarki wodnej na tym terenie. Zgodnie zaś z treścią obowiązującej decyzji środowiskowej zakazano bezpośredniego odprowadzenia odwodnienia boiska do kanalizacji oraz nakazano budowę zbiornika dla tej wody i wykorzystanie jej do podlewania murawy. Stowarzyszenie podkreśliło nadto, iż jego celem statutowym jest dbałość o krzewienie rozwoju szeroko pojętej kultury fizycznej oraz propagacja tenisa jako dyscypliny sportu wartej szerokiego zainteresowania społecznego. W ocenie Stowarzyszenia utrata kolejnego miejsca, gdzie tenis jako dyscyplina sportu może być skutecznie uprawiana, w szczególności przez dzieci i młodzież, spowoduje nie tylko spadek popularności tej dyscypliny, lecz także wpłynie na fakt, iż brak będzie na terenie Ł. miejsca, gdzie możliwe będzie zapewnienie rozwoju i nauki dla młodszego pokolenia graczy. Podsumowując Stowarzyszenie stwierdziło, ze rozstrzygnięcie organu w zakresie bezprzedmiotowości postępowania oraz stwierdzenia konieczności umorzenia postępowania odwoławczego są błędne. Wobec powyższego Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania i zwolnienie skarżącej od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009r. sygn. akt I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Jak prawidłowo wskazały organy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Krąg uczestników postępowania administracyjnego toczącego się w takim właśnie przedmiocie określa przepis art. 28 ust. 2 Pr.bud. stanowiący, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W takim postępowaniu nie stosuje się art. 31 K.p.a., a zatem organizacja społeczna nie może w takiej sprawie skutecznie domagać się wszczęcia postępowania lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, nawet jeśli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. (art. 28 ust. 3 P.bud. w związku z art. 31 K.p.a.). Powyższe zawężenie kręgu podmiotowego nie następuje jedynie w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy (art. 28 ust. 4 Pr.bud.), bowiem w takim przypadku określone organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą swój udział w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony (art. 44 ust. 1 ustawy). Powyższe regulacje prawidłowo przywołał organ odwoławczy wskazując, iż niniejszej sprawie nie było prowadzone postępowanie wymagające udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy. Co prawda dla projektowanej inwestycji – objętej późniejszym pozwoleniem na budowę – była wydana decyzja środowiskowa, jednakże postępowanie zakończone jej wydaniem nie toczyło się z udziałem społeczeństwa. Rozstrzygnął o tym Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z [...] znak: [...], nie stwierdzając – w oparciu o przepis art. 63 ust. 2 ustawy – obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Jednocześnie w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji organ stwierdził, iż realizacja przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. O tym czy postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę wymaga udziału społeczeństwa decydują wyłącznie przepisy ustawy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się także m.in. w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże tylko wtedy, gdy konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz m.in. w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1) i 2) tejże ustawy, a zatem gdy podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia złoży odpowiedni wniosek lub organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z przedstawionych przepisów jasno wynika, że możliwość uznania postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jako wymagającego udziału społeczeństwa w ochronie środowiska, zależna jest od spełnienia przesłanek określonych w przepisach prawa materialnego. Tym samym postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, aby uzyskać status postępowania, w którym zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi odbywać się w warunkach wypełniających ww. regulacje prawne. Jak już wyżej wskazano konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z wnioskiem takim nie wystąpił także inwestor. Organ właściwy do wydania decyzji także nie stwierdził aby we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy) i nie wydał w tym zakresie postanowienia nakładającego obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 88 ust. 3 ustawy). W okolicznościach niniejszej sprawy powyższe działania organów wypada zaakceptować bowiem wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę polegających na zmianie zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącej: a) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w szczególności: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, oraz charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego, b) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, c) charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego - które nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 2 pkt 1a ustawy). Analizując powyższe regulacje nie sposób nie dostrzec, iż w niniejszej sprawie zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczyła wyłącznie projektu zagospodarowania terenu i nie prowadziła do zmiany żadnego z ww. charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego. Nie dotyczyła także warunków korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne oraz nie odnosiła się do charakterystycznych parametrów drogi. Ponadto należy podkreślić, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia wskazuje jedynie na to, że realizacja inwestycji polegać będzie m.in. "na budowie (...) zespołu boisk (do siatkówki i koszykówki), których lokalizacja zostanie zrealizowana zgodnie z wariantem II planu zagospodarowania terenu (...)." Decyzja środowiskowa wobec powyższego zamierzenia nie formułuje jakichkolwiek innych warunków. W takiej sytuacji nie sposób dopatrzeć się okoliczność powodujących zmiany uwarunkowań określonych w wydanej decyzji środowiskowej, jeżeli na terenie inwestycji zamiast kompleksu boisk – zgodnie z projektem zagospodarowania terenu – planowana jest realizacja boiska do piłki nożnej. Skoro decyzja środowiskowa nie formułowała wobec kompleksu boisk wymogów, tak co do ich wielkości, jak i rodzaju nawierzchni, to nie można upatrywać jej naruszenia w rozmiarach i nawierzchni boiska piłkarskiego. Tym samym wypada zgodzić się z konkluzją organu odwoławczego, iż w realiach niniejszej sprawy zmiana zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie projektu zagospodarowania terenu nie spowodowała zmiany uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 2 pkt 1a ustawy). Powyższe uzasadnia wydanie przez organ odwoławczy decyzji w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. i umorzenie postępowania odwoławczego, bowiem żaden z podmiotów wnoszących odwołanie od decyzji organu I instancji nie posiadał przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu. B oraz C nie są bowiem organizacjami ekologicznymi, w rozumieniu art. 44 ust. 1 ustawy. Natomiast uwzględniając fakt, iż kontrolowane postępowanie nie wymagało udziału społeczeństwa, zgodnie z przepisami ustawy, to także Stowarzyszenie A, mimo, że jest organizacją ekologiczną, nie może uczestniczyć w tym postępowaniu na prawach strony. Z tych wszystkich względów skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 P.p.s.a.). JK