II FSK 3073/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA del. Jan Grzęda (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 145/11 w sprawie ze skargi E. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 26 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA") na skutek skargi E. K. i B. K. (dalej: "skarżących") uchylił wydaną dla skarżących decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: "SKO") z 26 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. Jednocześnie WSA orzekł, że uchylona przezeń decyzja nie podlega wykonaniu. Z uzasadnienia wyroku wynika następujący stan sprawy. Prezydent W. wydał dla skarżących decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości. Przyjął, że skarżący są użytkownikami wieczystymi dwóch działek gruntu o łącznej powierzchni 36.550,00 m2, położonych w W. sklasyfikowanych w klasyfikacji gruntów jako użytek "Ba" (tereny przemysłowe). Stwierdzono również, że skarżący prowadził działalność gospodarczą. Na podstawie dowodu z oględzin nieruchomości ustalono, że na terenie nieruchomości znajdują się pozostałości po budynkach (ruiny), które nie posiadają ścian, a pokrycie dachowe znajduje się tylko na jednym budynku. Poza tym na terenie nieruchomości leżą gruzy po byłych budynkach. Organ podatkowy, mając na uwadze że nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy, uznał ją za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i zastosował do opodatkowania gruntu najwyższą stawkę odstępując jednak od opodatkowania pozostałości po budynkach. W odwołaniu od decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie i zastosowanie do opodatkowania gruntu najniższej stawki podatkowej. Podatnicy zarzucili, że grunt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, skoro na działkach leżą gruzy i od ponad ośmiu lat rosną drzewa. Po rozpatrzeniu odwołania, SKO wydało decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta W. Organ odwoławczy uznał, iż gminny organ podatkowy zastosował prawidłową stawkę dla opodatkowania gruntu, skoro nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy. W ocenie organu, brak jest podstaw do twierdzenia, że sporny grunt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, gdyż niemożność ta nie miała charakteru obiektywnego i trwałego. W ocenie SKO brak było barier o charakterze technicznym do tego, aby podatnicy uporządkowali posiadane przez siebie działki gruntu z pozostałości po budynkach oraz z gruzu, jak również z porastających drzew. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając że na zdjęciach zrobionych w trakcie oględzin nieruchomości widoczne są wśród gruzów zwały azbestu, twierdząc, że informowali o tym wcześniej gminę, mającą - według skarżących - posiadać środki unijne na usunięcie azbestu z wykorzystaniem specjalistycznej firmy. Według podatników, zalegające gruzy i rosnące drzewa potwierdzają trwały charakter przeszkód uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej, a skażenie gruntu uniemożliwia jego użytkowanie z przyczyn całkowicie od skarżących niezależnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając uchylenie zaskarżonej doń decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") przypomniał, że z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm. - dalej: "u.p.o.l.") wynika, że opodatkowaniu podlegają grunty i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji jak również w skardze skarżący twierdzili, że na ich nieruchomości nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej ze względów technicznych (leżące gruzy po byłych budynkach, rosnące drzewa). Sąd wskazał, że z materiału dowodowego, w tym: z protokołu oględzin nieruchomości. wynika, że istotnie na terenie nieruchomości znajdują się pozostałości po budynkach (ruiny i gruzy). Stan ten potwierdzają załączone do akt administracyjnych sprawy kopie fotografii zrobionych w trakcie oględzin nieruchomości. Sąd przyznał, iż organ odwoławczy wyjaśnił, że wyłączenie gruntów ze względów technicznych może nastąpić jedynie w sytuacji skażenia gruntu uniemożliwiającego jego użytkowanie, spowodowane m.in. chemicznym, radioaktywnym lub biologicznym skażeniem zastrzegając jednak, iż w przypadku nieruchomości skarżących brak było przeszkód o charakterze technicznym do tego, aby podatnicy uporządkowali posiadane przez siebie działki gruntu z pozostałości po budynkach oraz z gruzu, jak również z porastających drzew. Sąd wytknął jednak organom, że nie poruszyły kwestii związanych z zaleganiem na terenie nieruchomości azbestu, pozostałego po nielegalnej rozbiórce budynków przez osoby postronne. Wprawdzie okoliczność ta została wprost podniesiona przez skarżących dopiero w skardze do WSA, a więc po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2008, to jednak z materiału dowodowego przedłożonego przez skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynikało, że okoliczności związane z zaleganiem na terenie nieruchomości należącej do skarżących gruzów zawierających azbest znane były organowi pierwszej instancji z innych postępowań prowadzonych wobec skarżących. Wskazywały na to zawiadomienia Urzędu Miejskiego w W. Wydział Rozwoju Miasta z dnia 22 maja 2007 r. i 19 czerwca 2007 r. o wszczęciu w dniu 22 maja 2007 r. na wniosek Straży Miejskiej w W. postępowania administracyjnego w sprawie składowania odpadów budowlanych zawierających azbest na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w W./działka nr [...] obręb [...]. Z protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia 3 września 2007 r. w sprawie składowania odpadów budowlanych zawierających azbest na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W.wynika, że skarżący zobowiązał się do podania terminu utylizacji odpadów budowlanych zawierających azbest, po potwierdzeniu kosztów odbioru i utylizacji tych odpadów przez wskazaną w protokole firmę specjalistyczną. Przedłożone przez skarżącego dokumenty wskazują, że zalegające na terenie nieruchomości, stanowiącej przedmiot opodatkowania, gruzy i odpady budowlane niewątpliwie zawierają azbest. Jak już powyżej wskazano okoliczność ta nie była przedmiotem oceny przez organy podatkowe. Zaniechanie odniesienia się do tych okoliczności, zdaniem WSA, naruszało art. 122 oraz art. 187 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej "Ordynacją podatkową". Sąd przypomniał również, że obowiązkiem organu podatkowego jest uwzględnianie okoliczności korzystnych dla strony, w tym również faktów znanych organowi z innych prowadzonych wobec strony przez ten organ postępowań administracyjnych, nawet jeżeli podatnik w danym postępowaniu nie wskazuje wprost na istnienie takich faktów. Na organie podatkowym ciąży obowiązek zapoznania strony z okolicznościami znanymi organowi z urzędu, co do których nie ma wiedzy strona postępowania. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nieustosunkowanie się przez organ podatkowy do kwestii zalegania na terenie nieruchomości podatników odpadów zawierających azbest oraz, jak zarzucają podatnicy, skażenia gruntu azbestem stanowi naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej. WSA stwierdził również, że z przedłożonych przez podatnika przed WSA decyzji dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2007 wynika, iż organ pierwszej instancji opodatkował grunty podatników jako grunty pozostałe, stosując do tych gruntów niższą stawkę podatkową. Organy podatkowe nie wyjaśniły jednak w niniejszej sprawie, jakimi okolicznościami została spowodowana tak istotna zmiana w opodatkowaniu tych gruntów w roku 2008. Zaznaczenia wymaga, że wprawdzie organ podatkowy nie jest zobowiązany do kontynuowania ewentualnych błędów popełnionych w latach poprzednich przy ustalaniu wysokości podatku, jednakże zmiana zasad opodatkowania winna być przez ten organ wyjaśniona podatnikom zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, którym to wymaganiom organy podatkowe w niniejszej sprawie nie sprostały. Skargę kasacyjną od wyroku WSA wywiodło SKO i wnosząc o uchylenie tego orzeczenia zarzuciło sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia wobec nie dopuszczenia się przez organ podatkowy li instancji naruszenia w/w przepisów postępowania podatkowego tj. art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122 , art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia wobec nie wykazania przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku , że zarzucane organowi podatkowemu II instancji naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122 art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, na podstawie dokumentów nieznajdujących się w aktach sprawy stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji i przesłanych do Sądu tj. na podstawie zawiadomień Urzędu Miejskiego w W. Wydział Rozwoju Miasta z dnia 22 maja 2007r. i 19 czerwca 2007r. - wszczęciu w dniu 22 maja 2007 r. na wniosek Straży Miejskiej w W. postępowania administracyjnego w sprawie składowania odpadów budowlanych zawierających azbest na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. /działka nr [...] obręb [...]/, protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 3 września 2007r., fragmentu uzasadnienia wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 28.012009r. sygn. akt IXW 1530/07, przedstawionych przez podatników dopiero w postępowaniu przed Sądem, co czyni uzasadnionym twierdzenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie orzekał na podstawie akt sprawy, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na braku wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie istotne znaczenie dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie ma podniesiona przez podatników dopiero na etapie postępowania przed Sądem okoliczność , że na działce gruntu nr [...] zalegały w 2007r. gruz i odpady budowlane zawierające azbest, w sytuacji gdy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że fakt zalegania na spornej działce gruntu ruin budynków i gruzów po byłych budynkach nie uzasadnia twierdzenia, że grunty te nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wykładnia wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ono obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego wskazywane przez podatnika w toku postępowania podatkowego przeszkody do prowadzenia działalności gospodarczej na spornych działkach gruntu nie mają charakteru trwałego i obiektywnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ustosunkował się do stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji i go nie zakwestionował, w wyniku czego w istocie nie wyjaśnił powodów uchylenia zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera w istocie stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w decyzji organu odwoławczego, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 106 § 3 i art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, na podstawie dowodu z dokumentów tj. na podstawie zawiadomień Urzędu Miejskiego w W. Wydział Rozwoju Miasta z dnia 22 maja 2007r. i 19 czerwca 2007r. o wszczęciu w dniu 22 maja 2007 r. na wniosek Straży Miejskiej w W. postępowania administracyjnego w sprawie składowania odpadów budowlanych zawierających azbest na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w W./działka nr [...] obręb [...]/, protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia 3 września 2007r., fragmentu uzasadnienia wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 28.012009r. sygn. akt IXW 1530/07, złożonych przez podatników dopiero w postępowaniu przed Sądem, przeprowadzonego przez Sąd z naruszeniem art. 106 § 3 p.p.s.a. , 6. art. 106 § 3 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na przeprowadzeniu przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego z w/w dokumentów (wskazanych w punkcie 5 podstaw kasacyjnych) , mimo iż brak było podstaw prawnych do przeprowadzenia takiego postępowania dowodowego, a Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśnił przesłanek, jakimi kierował się dopuszczając dowód uzupełniający z w/w dokumentów, 7. art. 106 § 3 i art. 160 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na przeprowadzeniu przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego z w/w dokumentów (wskazanych w punkcie 5 podstaw kasacyjnych), mimo iż Sąd nie wydał postanowienia o przeprowadzeniu takiego dowodu a Strona nie złożyła wniosku dowodowego o przeprowadzenie takiego dowodu, 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z 133 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej ,poprzez nieodniesienie się przez Sąd w żadnym miejscu uzasadnienia skarżonego wyroku do twierdzeń, argumentów i stanowiska Kolegium zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż fakt zalegania na spornej działce gruntu ruin budynków i gruzów po byłych budynkach nie uzasadnia twierdzenia , że grunty te nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej ze względów technicznych , co uzasadnia zarzut , że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom uzasadnienia wyroku o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. i czyni uzasadnionym twierdzenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie orzekał na podstawie całości akt sprawy, 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia wobec nie dopuszczenia się przez organ podatkowy II instancji naruszenia w/w przepisów postępowania podatkowego i niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanek którymi kierował się Sąd uznając, że okoliczność , że na terenie spornych nieruchomości gruntowych zalegają gruzy i odpady budowlane zawierające azbest, stanowi okoliczność faktyczną mającą istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy tj. dla ustalenia że w/w nieruchomości gruntowe nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych , w sytuacji gdy okoliczność ta w żaden sposób nie dowodzi faktu skażenia spornego gruntu azbestem (nie odnosi się do substancji przedmiotu opodatkowania tj. gruntu) jak również w żaden sposób nie dowodzi związanej z tym niemożności wykorzystania tego gruntu do działalności gospodarczej, 10. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia wobec nie dopuszczenia się przez organ podatkowy II instancji naruszenia w/w przepisów postępowania podatkowego i niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanek którymi kierował się Sąd uznając, że okoliczność , że strony dopiero na etapie postępowania przed Sądem podniosły zarzut , że sporny grunt jest skażony azbestem uzasadnia przyjęcie przez Sąd stanowiska iż organ podatkowy naruszył w/w przepisy Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy w toku postępowania podatkowego w I i II instancji podatnicy okoliczności tej nie podnosili i nie przedkładali organowi podatkowemu żadnych dowodów na tą okoliczność, 11. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia wobec nie dopuszczenia się przez organ podatkowy II instancji naruszenia w/w przepisów postępowania podatkowego, polegające na pominięciu przez Sad iż w świetle przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ciężar dowodu iż grunt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej obciąża podatnika a nie organ podatkowy. Skarżący nie skorzystali z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Pomimo ujęcia sformułowania w skardze kasacyjnej w licznych zarzutach, zastrzeżenia SKO o wadliwości zaskarżonego wyroku dają się sprowadzić do twierdzenia o nieuprawnionym przeprowadzeniu przez WSA dowodu z dokumentów przedłożonych przez skarżących na rozprawie i poczynieniu na ich podstawie ustaleń niedających się powziąć w oparciu o treść dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, co jest równoznaczne z przekroczeniem uprawnienia do orzekania wyłącznie w oparciu o akta sprawy, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż organ podatkowy zaniechał rozpoznania sprawy w jej całokształcie i uchylenie zaskarżonej decyzji. Stanowisko takie jest błędne. W szczególności bezzasadne są zarzuty kwestionujące przeprowadzenie przez WSA dowodu z dokumentów przedstawionych przez skarżącego. Sąd pierwszej instancji w zgodzie z art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód uzupełniający z zawiadomień Urzędu Miejskiego w W. Wydział Rozwoju Miasta z dnia 22 maja 2007r. i 19 czerwca 2007r. o wszczęciu w dniu 22 maja 2007 r. na wniosek Straży Miejskiej w W. postępowania administracyjnego w sprawie składowania odpadów budowlanych zawierających azbest na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. /działka nr [...] obręb [...]/, protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia 3 września 2007r. oraz fragmentu uzasadnienia wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 28.01.2009r. sygn. akt IX W 1530/07. Postanowienie w tym przedmiocie, wydawane na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest niezaskarżalne (arg. a contrario ex art. 194 p.p.s.a.) i nie wymaga uzasadnienia (art. 163 § 1 p.p.s.a. a contrario). Sąd wydając postanowienie, nie uchybił zasadom wynikającym z p.p.s.a. wymieniając je w protokole rozprawy. Podkreślić należy, że przeprowadzenie przez sąd dowodu uzupełniającego pozwoliło ustalić fakty znane organowi podatkowemu z urzędu, w rozumieniu art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji mógł prawidłowo wskazać, że z materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynika, że okoliczności związane z zaleganiem na terenie opodatkowanej nieruchomości gruzów zawierających azbest były znane organowi I instancji z innych postępowań prowadzonych przez skarżących. Pozwoliło to na ocenę tego, czy materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym nie sposób uznać, że działanie to stanowiło naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. tym bardziej, że aktami sprawy są nie tylko akta administracyjne ale także akta sądowe. Nie ulega wątpliwości, że okoliczność pozostawania na nieruchomości odpadów budowlanych zawierających szkodliwy dla zdrowia azbest, ma bezpośredni wpływ na opodatkowanie tej nieruchomości. Wynika to z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a dokładniej z zawartego w tym przepisie sformułowania "nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". W decyzjach organów podatkowych obu instancji brak jakiejkolwiek wzmianki o tej okoliczności. Ogólne rozważania co do "względów technicznych" oraz ewentualnej przejściowości tej przeszkody nie mogą zostać uznane za wyczerpujące. Tymczasem zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązkiem organu podatkowego jest zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym, jak wskazano wyżej, _@POCZ@__@KON@_fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie. Organy podatkowe powinny zatem uwzględnić swoją wiedzę z innych postępowań dotyczących opodatkowanej nieruchomości. Brak rozważań co do wpływu skażenia azbestem czyni niekompletną argumentację organu dotyczącą obiektywności i trwałości przeszkód uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej na spornym gruncie. Czym innym jest bowiem zwykłe nieuporządkowanie gruntu a czym innych skażenie tego gruntu, do usunięcia którego potrzebne są umiejętności specjalistyczne. W decyzji wymiarowej powinny znaleźć się rozważania odnoszące się do odpadów budowlanych zawierających azbest oraz ich wpływu, lub braku wpływu, na uznanie opodatkowanego gruntu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie wypełnienie tego obowiązku należy uznać, jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji, za naruszenie art. 122 oraz 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem decyzji SKO. Z tych samych przyczyn nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do argumentów i twierdzeń SKO dotyczących zalegania na spornej działce odpadów budowlanych. Pominięcie w zaskarżonej decyzji ww. faktów znanych organowi z urzędu czyniło jej uzasadnienie niekompletnym i uniemożliwiło jego prawidłową ocenę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym brak rozważań Sądu w tym zakresie nie może zostać uznane za naruszenie procedury sądowoadministracyjnej. Częściowo uzasadnionym jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest powiązania naruszenia ostatniego z wymienionych przepisów z wpływem na wynik sprawy. Jednak rozważania na temat jego zastosowania przez organy podatkowe mają charakter końcowy i pozostają bez wpływu na podstawową przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych to względów Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.