I SA/Ke 259/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Ł.G. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 1 czerwca 2020 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za rok 2014 oddala skargę UZASADNIENIE Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w K. (Dyrektor Agencji, Dyrektor ARiMR) decyzją z (...) nr (...) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. (Kierownik BP) z (...) nr (...) o ustaleniu Ł. G. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za rok 2014 w wysokości 1.087,16 zł. Decyzją (...) z dnia (...) Kierownik BP przyznał Ł. G. płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za rok 2014 w wysokości 12.166,20 zł oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności ONW w części dotyczącej działek rolnych BBN i BBM. Przedmiotowa decyzja zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru została skutecznie doręczona stronie w dniu 18 grudnia 2014 r. Środki finansowe przyznane ww. decyzją zostały przekazane na rachunek bankowy strony wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów w dniu 29 grudnia 2014 r. Kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzona metodą inspekcji terenowej w gospodarstwie wnioskodawcy w dniach od 19 września 2016 r. do 14 grudnia 2016 r. wykazała nieprawidłowości, szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji. Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych i wykonane zostały szkice oraz zdjęcia dokumentujące stan faktyczny działek zgłoszonych do płatności. Kierownik BP postanowieniem z dnia (...) wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania Ł. G. płatności ONW na rok 2014. W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Kierownik w dniu (...) wydał decyzję Nr (...) o uchyleniu decyzji dotychczasowej Nr (...) z dnia (...) oraz przyznał Ł. G. płatność ONW na rok 2014 w łącznej wysokości 11.079,04 zł i umorzył postępowanie w części dotyczącej działek rolnych BBN i BBM. Została ona skutecznie doręczona stronie w dniu 19 grudnia 2019 r. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania, wobec tego stała się ostateczna z dniem 2 stycznia 2020 r. Zawiadomieniem z dnia 15 stycznia 2020 r., Kierownik BP poinformował Ł.G. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ONW za rok 2014. Decyzją Nr (...) z dnia (...) Kierownik BP ustalił Ł. G. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności ONW za rok 2014 w wysokości 1.087,16 zł. Rozpoznając odwołanie strony od ww. decyzji Dyrektor wskazał, że przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2019r, poz. 1505 ze zm.) – dalej ustawa o Agencji – jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków występuje niewątpliwie wtedy, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W takim przypadku zadaniem organu ustalającego kwotę nienależnie pobranych płatności nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne (to jest, czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną). Uchylenie pierwotnej decyzji o przyznaniu płatności ONW za 2014 rok oraz przyznanie stronie płatności z tego tytułu w niższej wysokości spowodowało powstanie różnicy w łącznej kwocie 1.087,16 zł. Stanowi ona kwotę nienależnie pobranych płatności ONW za rok 2014. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nienależne płatności nie stanowiły pomyłki ARiMR. Organ pierwszej instancji przyznając stronie płatności za rok 2014 pierwotną decyzją nie był w posiadaniu informacji, że strona nie prowadzi działalności rolniczej na gruntach zadeklarowanych do płatności oraz działał w zaufaniu do rolnika i jego deklaracji z wniosku. Informacje takie zostały ujawnione dopiero w roku 2016 po przeprowadzeniu kontroli na miejscu w gospodarstwie strony, której wyniki stanowiły podstawę po późniejszego wzruszenia pierwotnej decyzji o przyznaniu płatności w trybie art. 145 k.p.a. Dyrektor uznał, że tym samym w sprawie nie ma zastosowania art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Nr 65/2011. Odnosząc się do kwestii przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranej płatności Dyrektor wskazał, że do płatności za lata 2010 i następne w przepisach sektorowych brak jest regulacji szczególnych dotyczących okresów przedawnienia, ale dla płatności tych znajduje zastosowanie art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. ze zm.). Dyrektor wyjaśnił, że za dzień dopuszczenia się nieprawidłowości w przypadku roku 2014 uznać należy dzień złożenia wniosku – 15 maja 2014 r., a więc upływ terminu przedawnienia mógłby nastąpić najwcześniej w dniu 15 maja 2018 r., jednak został on przerwany postanowieniem Nr (...) z dnia (...) o wznowieniu postępowania doręczonym stronie w dniu 20 lutego 2018 r. i od tej daty czteroletni okres przedawnienia biegł na nowo. Następnie ponownie został przerwany zawiadomieniem Nr (...) z dnia (...) o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności doręczonym stronie w dniu 17 stycznia 2020 r. Zatem czteroletni okres przedawnienia jeszcze nie minął i ustalenie kwoty do zwrotu za rok 2014 jest w pełni zasadne. Art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r, poz. 173 ze zm.) stanowi, że organ odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z tytułu pomocy, jeżeli kwota nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro, przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z art. 7 ust 2 rozporządzenia Komisji Nr 883/2006. Mając na względzie wiążące przepisy podano, że miarodajna w przedmiotowej sprawie równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według właściwego kursu euro wynosiła 417,98 zł. W konsekwencji organ odwoławczy podkreślił, że kwota nienależnie pobranych płatności ONW w wysokości 1.087,16 zł za rok 2014 przekracza równowartość 100 euro. Tym samym w odniesieniu do ww. płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Dyrektor podniósł, że w przedmiotowej sprawie Ł. G. wnioskował o przyznanie płatności za rok 2014 świadom, że część zadeklarowanych przez niego gruntów nie kwalifikuje się do płatności. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem strony, że składając wniosek o przyznanie płatności działała ona w dobrej wierze. Organ nie podzielił także zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 2 Konstytucji, bowiem zarówno odrębne postępowania w sprawie przyznania płatności jak i niniejsze postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności były przeprowadzone w sposób rzetelny. Strona nie może skutecznie przerzucać odpowiedzialności na organy ARiMR za okoliczność, że zadeklarowała do płatności obszary nieużytkowane rolniczo. Na powyższą decyzję Dyrektora Agencji Ł. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na: 1. przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, skutkiem czego było nieuznanie skarżącego za osobę niepodlegającą obowiązkowi zwrotu kwoty 1087,16 zł z tytułu ONW - Nizinne strefa 1-2014, gdy w rzeczywistości kwota płatności została błędnie wyliczona na skutek pomyłki właściwego organu władzy oraz błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać przez niego wykryty, a ponadto powyższy błąd jest elementem stanu faktycznego związanego z obliczaniem danej płatności, o którym został poinformowany po upływie 12 miesięcy od daty płatności, 2. błędnym pomiarze działek rolnych objętych przedmiotowym postępowaniem, pomimo że złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym, w szczególności nie uwzględniono ukształtowania i nachylenia terenu, 3. obarczeniu skarżącego odpowiedzialnością za błąd organu, powstały przez prowadzenie w sposób nierzetelny postępowania wyjaśniającego. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że nienależnie przyznane mu płatności nie stanowiły pomyłki organu. W ocenie strony nie sposób przyjąć w demokratycznym państwie prawnym, że organy administracji przyznając określone świadczenie i wypłacając je obywatelowi nie dostrzegają, iż świadczenie to jest nienależne, oczekują natomiast, że fakt ten dostrzeże sam obywatel. Na potwierdzenie stanowiska powołano wyrok WSA w Olsztynie z 10 października 2019 r. I SA/Ol 551/19. Skarżący zarzucił ponadto, że organ nie podjął działań mających na celu weryfikację prawdziwości danych ortofotomapy, która, mimo że składa się ze zdjęcia lotniczego lub satelitarnego powierzchni ziemi, to jednak zostaje przetworzona do postaci metrycznej z naniesionymi granicami działek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U.2019.2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U.2019.2325.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z 9 listopada 2020 r., wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), zmienionej ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875). Zgodnie ze wskazanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Agencji utrzymująca w mocy decyzję Kierownika o ustaleniu skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za rok 2014 w wysokości 1.087,16 zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji organu stanowił m.in. przepis art. 29 ustawy o Agencji. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 29 ust. 2 ustawy o Agencji, właściwym w sprawie ustalania kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. W tym przypadku jest to Kierownik Biura Powiatowego ARiMR. Wskazać należy, że nienależną płatnością jest wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota nienależnie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być należnym na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową. Przedmiotem postępowania toczącego się przed organem było zatem ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Ustalenie, czy przyznane uprzednio kwoty pomocy, czy płatności były przyznane nienależnie lub w nadmiernej wysokości może wynikać z ustaleń dokonanych w toku postępowania toczącego się na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji jak i z ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniach nadzwyczajnych w przedmiocie przyznania płatności lub pomocy. W tej drugiej sytuacji zadaniem organu nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne. Zatem w postępowaniu uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji organ ma za zadanie zbadać czy dana kwota stanowi kwotę nienależnie pobranych lub nadmiernie pobranych środków, co ma miejsce w postępowaniu odrębnym od postępowania o przyznanie danej płatności. Zaznaczenie odrębności postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnych płatności ma istotne znaczenie, bowiem w jego ramach organ ma za zadanie ustalenie, że doszło do dokonania nienależnej płatności oraz czy nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość żądania jej zwrotu (por. wyrok NSA z 23 września 2014 r. II GSK 1201/13; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie doszło do nadmiernego pobrania środków, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji. Należy zwrócić uwagę, że skarżącemu na podstawie decyzji Nr (...) z dnia (...) przyznano płatności ONW na rok 2014 w wysokości 12.166,20 zł. Środki te zostały przekazane na rachunek bankowy strony wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów w dniu 29 grudnia 2014 r. Następnie w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego decyzją z (...), Nr (...) uchylono decyzję z 12 grudnia 2014r. i przyznano Ł. G. płatność ONW na rok 2014 w łącznej wysokości 11.079,04 zł oraz umorzono postępowanie w części dotyczącej działek rolnych BBN i BBM. Decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu 19 grudnia 2019 r., a strona nie wniosła od niej odwołania. W związku z tym stała się ona ostateczna z dniem 2 stycznia 2020 r. Wskazana decyzja tworzy wiążący stan prawny, który w powiązaniu z niespornym faktem, że płatność ONW za 2014 r. została stronie wypłacona, stanowi punkt wyjścia do wydania decyzji w sprawie określenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Organy wykazały, że skarżącemu została wypłacona kwota wyższa niż wynikająca z ostatecznej decyzji z 17 grudnia 2019 r. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości trafność dokonanej przez organ oceny, że różnica pomiędzy kwotą otrzymaną przez skarżącego na podstawie pierwotnej, wyeliminowanej następnie decyzji, a wysokością płatności przyznanej na podstawie decyzji ostatecznej będzie stanowiła kwotę świadczenia nienależnie pobranego (pobranego w nadmiernej wysokości). Sąd w niniejszej sprawie nie jest władny badać zasadności rozstrzygnięcia z (...), gdyż jest ono ostateczne. Kognicji sądu podlega jedynie ustalenie, że takie orzeczenie zostało wydane i pomiędzy wysokością dopłaty przyznanej decyzją z 12 grudnia 2014r., a wysokością dopłaty przyznanej decyzją ostateczną z 17 grudnia 2019 r. występuje różnica tego typu, że ta pobrana w wysokości wyższej, niż wynikająca z decyzji ostatecznej jest płatnością nienależnie pobraną. Tak ustalony stan faktyczny uzasadniał stwierdzenie, że część płatności pobranej przez skarżącego (1.087,16 zł) została pobrana nienależnie. W konsekwencji organ był zobowiązany do wydania decyzji ustalającej kwotę nadmiernie pobranych przez skarżącego płatności ONW za 2014 r. (art. 29 ust. 2 ustawy o Agencji). Organ zasadnie ponadto stwierdził, że w sprawie nie zaszły okoliczności wyłączające możliwość żądania zwrotu nienależnie pobranych przez skarżącego płatności. Zdaniem Sądu, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonano analizy art. 5 ust 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011, w którym przewidziana została możliwość wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnej płatności. Obowiązek zwrotu nienależnej płatności, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu, nie ma zastosowania jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego istotnych dla obliczania przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. Ww. płatność stała się płatnością nienależną w wyniku ujawnienia, że beneficjent nie dotrzymał warunków zobowiązania poprzez zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na działkach objętych tym zobowiązaniem. Przy czym okoliczność ta ujawniona została już po wydaniu decyzji o przyznaniu płatności ONW za 2014 rok. Należy bowiem podnieść, że organ rozpoznający wniosek o płatność ONW z 15 maja 2014r. działał w zaufaniu do wnioskodawcy i opierał się na danych przedstawionych przez niego we wniosku. Nadto godzi się zauważyć, że kwestia związana z tym, iż decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności została skarżącemu przekazana po upływie 12 miesięcy od dokonania płatności nie powoduje – tak jak przedstawia to skarżący – okoliczności wyłączającej zwrot przyznanej pierwotnie płatności. Wyjaśnienia bowiem wymaga to, że doręczenie decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności po ww. okresie pozwala dopiero na rozważenie okoliczności wyłączającej obowiązek zwrotu w postaci pomyłki organu, co procedując organ uczynił. Właściwie także orzekające w sprawie organy oceniły, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od ustalenia należności oraz zwrotu należności. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że kwota nienależnie pobranych płatności ONW za 2014 wyniosła 1.087,16 zł i przekraczała kwotę stanowiącą równowartość 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 883/2006. Organ zbadał również kwestię ewentualnego przedawnienia obowiązku zwrotu płatności w oparciu o art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Nr 2988/95. Stosownie do powołanej regulacji okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, za którą należy uznać co do zasady dzień złożenia wniosku o przyznanie płatności. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1. W przedmiotowej sprawie, jak trafnie ustalono, za dzień dopuszczenia się nieprawidłowości uznać należy dzień złożenia wniosku tj. 15 maja 2014 r., a więc upływ terminu przedawnienia mógłby nastąpić najwcześniej w dniu 15 maja 2018 r. Natomiast, w realiach przedmiotowej sprawy, termin przedawnienia został przerwany postanowieniem Nr (...) z dnia (...) o wznowieniu postępowania doręczonym stronie w dniu 20 lutego 2018 r. i od tej daty czteroletni okres przedawnienia biegł na nowo. Nadto termin ten ponownie został przerwany zawiadomieniem Nr (...) z dnia (...) o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności doręczonym stronie w dniu 17 stycznia 2020 r. Zatem czteroletni okres przedawnienia jeszcze nie upłynął, a skoro tak, ustalenie kwoty do zwrotu za rok 2014 było w pełni zasadne. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mają także zarzuty dotyczące błędnego pomiaru działek. Podnieść należy, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności kontroli nie podlegają ustalenia organów poczynione w toku postępowania o przyznanie płatności. Jak wyżej wskazano postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za rok 2014 jest zupełnie odrębnym postępowaniem od postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Kierownika BP z 17 grudnia 2019 r. w ramach, którego płatności przyznano w mniejszej wysokości. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna. Skarżący związany jest więc ustaleniami dokonanymi w tym postępowaniu. W konsekwencji, zdaniem Sądu, skarżący nie może skutecznie, w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, kwestionować ustaleń organów poczynionych w postępowaniu o przyznanie płatności. Reasumując, w sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm procesowych, czy też norm materialnych, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście przepisów prawa obowiązujących w przedmiotowej materii skutkuje uznaniem, że prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny dał organom podstawę do wydania decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranej płatności. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż nie dopatrzył się w sprawie takiego naruszenia przez organy przepisów postępowania, które prowadziłoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, czy też stwierdzenia jej nieważności. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.