II SA/Wa 2771/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] października 2017 r., 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz skarżącego L. S. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] - [...] skierował w dniu [...] września 2016 r. L. S. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w [...] w celu ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem pozostającym w związku ze szczególnymi warunkami służby. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.), umorzyła postępowanie w całości. W uzasadnieniu wskazała, że zgodnie z opisem zawartym w protokole powypadkowym z dnia [...] września 2016 r., skarżący w dniu [...] czerwca 2016 r w czasie pełnienia służby uniósł biurko, aby je ustawić w rzędzie. Tymczasem wymieniony leczył się [...] z powodu [...] z powikłaniami pod postacią [...] i otworu [...]. W dniu [...] kwietnia 2016 r. w szpitalu w [...] został wykonany na [...] leczniczy zabieg ([...]) laserowy zabezpieczający. W karcie informacyjnej wydanej pacjentowi w dniu zabiegu w zaleceniach lekarskich widnieje wpis lekarza specjalisty chorób [...] M. B.: bezwzględny zakaz dźwigania ciężarów oraz oszczędzający tryb życia. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2014 r. poz. 216), świadczenia odszkodowawcze nie przysługują funkcjonariuszowi w razie wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione przez właściwy organ umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie funkcjonariusza naruszające obowiązkowe przepisy lub rozkazy (...). Podnosząc i przesuwając biurko, aby ustawić je równo w rzędzie, skarżący wykonał wysiłek fizyczny, mając niezbędne informacje medyczne o bezwzględnym zakazie dźwigania ciężarów i ewentualnych skutkach zdrowotnych dotyczących narządu [...], jakie może wywołać wysiłek fizyczny. W omawianym przypadku stwierdzono [...] u osoby z wysoką [...], wymagające kolejnych zabiegów naprawczych. Działanie skarżącego (dźwignięcie biurka) opisane w protokole powypadkowym uznano, zatem za rażąco niedbałe, spełniające wymogi art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku, pozostającego w związku ze służbą. Odrębnym aspektem budzącym wątpliwości prawne i orzecznicze jest również wpis w karcie informacyjnej Szpitala [...] w [...] przy ul. [...] dokonany w dniu [...] czerwca 2016 r. (2 dni po opisywanym wypadku) przez specjalistę chorób [...], w którym lekarz opisuje: "urazy [...] neguje. W ostatnim czasie nie podejmował intensywnego wysiłku fizycznego. Wada [...] – wysoka [...]". Diagnoza kliniczna: " [...]". A zatem specjalista chorób [...] upatruje przyczyny stwierdzonego [...] w wysokiej [...], która może stanowić zgodnie z wiedzą medyczną wewnętrzną, chorobową przyczynę szkody, rozrzedzenia, [...] i jako taka nie podlega orzekaniu powypadkowemu. Podobna sytuacja znalazła wyraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2014 r. (sygn. Akt UK 593/13), w którym stwierdzono: "wypadek może być spowodowany każdym czynnikiem nie wykluczając działań samego poszkodowanego z wyłączeniem jednak cech psychofizycznych mogących stanowić wewnętrzną przyczynę szkody określonych, jako podatność na zachowanie lub istnienie samoistnego schorzenia. Zewnętrzność przyczyn wypadku jednolicie została sprowadzona do warunku pochodzenia spoza organizmu pracownika". Organ, powołując się na oba aspekty omawianej sprawy, umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., uznając je w każdym z omawianych przypadków za bezprzedmiotowe. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2017 r. skierowanym do Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], L. S. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i co do uniesienia oraz poprawienia biurka podał, że jego działanie było niejako odruchowe. W karcie informacyjnej ze szpitala w [...] istotnie dokonano zapisu o zakazie dźwigania ciężarów oraz oszczędzającym trybie życia, jednakże zwrócił uwagę, że proces gojenia i wytworzenia blizn trwa 7 do 14 dni, po którym to lekarz polecił mu stopniowy powrót do normalnego funkcjonowania. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że opisany w decyzji Komisji proces leczenia został zakończony. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu powołała się na argumentację w niej zawartą. Po rozpatrzeniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 127/19 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], stwierdzając, że zaskarżona decyzja Centralnej Komisji Lekarskiej została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w karcie informacyjnej wydanej pacjentowi w dniu zabiegu w zaleceniach lekarskich widnieje wpis lekarza specjalisty chorób oczu M. B.: bezwzględny zakaz dźwigania ciężarów oraz oszczędzający tryb życia, co zostało wskazane w decyzji organu pierwszej instancji. Natomiast w odwołaniu skarżący podniósł zarzut, że proces gojenia i wytworzenia blizn trwa 7 do 14 dni, po którym to lekarz polecił mu stopniowy powrót do normalnego funkcjonowania i w tej sytuacji opisany w decyzji komisji proces leczenia został zakończony. Jednakże Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], w żadnym stopniu w zaskarżonej decyzji nie odniosła się do powyższego argumentów i zarzutu, pomijając go całkowitym milczeniem. Swoje stanowisko, co do powyższego zarzutu organ winien właściwie uzasadnić. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), utrzymała w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...]. Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając ponownie odwołanie L. S., ustaliła, że L. S. doznał w dniu [...] kwietnia 2016 r. pierwotnego [...] w przebiegu [...] znacznego stopnia, z powodu którego został poddany leczeniu barażem [...] zabezpieczającym w SOR SZPZOZ w [...]. W wydanej z SOR karcie informacyjnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. zamieszczono zalecenie specjalisty chorób [...] bezwzględnego zakazu dźwigania. Według protokołu powypadkowego nr [...] z dnia [...] września 2016 r., L. S., podczas wykonywania obowiązków służbowych w dniu [...] czerwca 2016 r., uniósł biurko celem jego poprawnego ustawienia, doznając [...]. Centralna Komisja Lekarska podzieliła stanowisko [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej odnośnie stwierdzenia rażąco niedbałego działania L. S., który będąc poinformowany przez lekarza o bezwzględnym zakazie dźwigania, nie zastosował się do tego zalecenia. Wysiłek fizyczny polegający na dźwiganiu, u osoby po [...] leczeniu odwarstwienia siatkówki, może być przyczyną ponownego [...]. W opinii komisji powypadkowej, przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie się pracownika. Zamieszczona w protokole powypadkowym informacja o nieznajomości zagrożenia przez pracownika nie jest zgodna ze stanem faktycznym, ponieważ zainteresowanemu zostały przedstawione zalecenia medyczne dotyczące bezwzględnego zakazu dźwigania. Wykonany baraż mający na celu stabilizację warstwy czuciowo - wzrokowej siatkówki metodą laserową powoduje wytworzenie się blizny, która goi się od 7 do 14 dni, co nie oznacza wcale, że stabilizacja nabłonka barwnikowego z częścią wzrokową siatkówki jest równoznaczna z trwałym wyleczeniem i w tym miejscu nigdy nie dojdzie do kolejnego odwarstwienia. Organ odwoławczy przyjął, że zakaz dźwigania ciężarów oraz oszczędzający tryb życia musi być zakazem do końca życia bez względu na rodzaj wykonywanego zajęcia. Czas gojenia się blizny wytworzonej po barażu mającym na celu stabilizację warstwy czuciowo - wzrokowej siatkówki metodą laserową, nie jest równoznaczny z czasem, w którym obowiązuje zakaz dźwigania ciężarów oraz oszczędzający tryb życia. Zwrócono uwagę, że w dokumentacji nie ma adnotacji o przeciwwskazaniu czasowym w zakresie oszczędzającego trybu życia i zakazu dźwigania ciężarów. [...] obarczony dużą [...], jak w przypadku orzekanego bez względu na rodzaj wykonywanej czynności, w tym także czynności codziennych, które wymagają wysiłku fizycznego wcale nieobarczonego dźwiganiem, czy też dużej intensywności, mogą skutkować o [...] i nie może to być kwalifikowane tak jak bezpośredni uraz [...] zdrowego. W kontekście rażąco niedbałego działania L. S., wskazano na art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostającej w związku ze służbą (Dz. U. z 2018 r. poz.1448 z późn. zm.), zgodnie z którym świadczenia odszkodowawcze nie przysługują funkcjonariuszowi w razie wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione przez właściwy organ umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie funkcjonariusza naruszające obowiązkowe przepisy lub rozkazy (...), nie może być podstawą przyznania świadczenia odszkodowawczego. Zdaniem organu odwoławczego, stan sprawy (zdarzenie opisane w protokole powypadkowym oraz wiedza medyczna w zakresie wykonanego barażu mającego na celu stabilizację warstwy [...]) uzasadnia stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania, co stanowi podstawę jego umorzenia. Podniesiono, że w sprzeczności z protokołem powypadkowym pozostaje negowanie przez L. S., podczas badania w Samodzielnym Publicznym Klinicznym Szpitalu [...] w [...] w dniu [...] czerwca 2016 r., urazu [...] i podejmowania intensywnego wysiłku fizycznego. Wykluczenie urazu i negowanie podejmowania intensywnego wysiłku fizycznego przez L. S., skutkuje brakiem podstawy do ustalenia uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem, co sprawia, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, co stanowi podstawę do jego umorzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący L. S. wniósł o uchylenie decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa sądowego w wysokości 480,00 złotych. Wnoszący skargę, zarzucił przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów o postępowaniu, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; 1. art. 105 § 1 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 oraz z 2014 r. poz. 183 i 1195), w zw. z art. 1 i 2 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania orzeczniczego, gdy tymczasem w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek faktycznych, czy też prawnych do jego umorzenia, a organ orzeczniczy nie posiada kompetencji do podważania wiarygodności ustaleń dokonanych przez właściwą do tego celu komisję powypadkową, a jedynie winien był ocenić sprawę pod kątem merytorycznym (wyłącznie medycznym) i wydać orzeczenia lekarskie w trybie i zasadach określonych w ustawie o komisjach lekarskich. 2. art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oczywiste uchybienie powyższym zasadom postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie naruszenia art. 76 § 1 k.p.a. 3. art. 153 p.p.s.a., poprzez niewykonanie wszystkich wytycznych i wskazówek oraz oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt. II SA/Wa 127/19, która to wiązała komisję lekarską w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie nie ziściła się żadna z przesłanek prawnych, czy to faktycznych, których występowanie mogłoby stać się podstawą do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania orzeczniczego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżone rozstrzygniecie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a. określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia organów administracji podlegają uchyleniu, czy też stwierdzeniu ich nieważności. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych utrzymującej w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w świetle wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. O bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. możemy mówić wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Można je podzielić na przyczyny o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Bezprzedmiotowość postępowania będzie zachodziła np. w przypadku śmierci strony w toku postępowania dotyczącego praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony, ustania bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zmiany tytułu własności rzeczy, jej zniszczenia, zniesienia uprawnień lub obowiązków, uchylenia podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach. Bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy, jak również przez organ, który nie został uznany za właściwy w sprawie w wyniku rozpoznania sporu kompetencyjnego. Postępowanie jest również bezprzedmiotowe, jeżeli nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, tj. gdy sprawa indywidualna nie podlega i nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić bezzasadność żądania strony, która wiąże się z niespełnieniem przez stronę postępowania określonych prawem przesłanek koniecznych do uzyskania uprawnienia w trybie decyzji administracyjnej. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane skierowaniem z dnia [...] września 2016 r. wystawionym przez Dyrektora Aresztu Śledczego [...] – [...] do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu L. S. spowodowanego wypadkiem pozostającym w związku ze szczególnymi warunkami służby. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345 z późn. zm.) określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje m.in. w sprawach ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a także związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą pozostającą w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (art. 1 ust. 1 pkt 4). Jak wynika z treści art. 25 ust. 3 pkt 3 tej ustawy do komisji lekarskiej kieruje się z urzędu w celu ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 ustawy w sprawach dotyczących ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze, do komisji lekarskiej kieruje kierownik jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełnił służbę, albo kierownik jednostki organizacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego właściwej w sprawach osobowych, na podstawie rozkazu personalnego albo decyzji w celu określenia przez komisję lekarską stopnia uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Właściwa rejonowa komisja lekarska wyznacza termin badania lekarskiego, o czym zawiadamia podmiot kierujący do komisji lekarskiej oraz osobę skierowaną, a następnie przeprowadza badanie lekarskie funkcjonariusza i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy). Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich). Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Służby Więziennej doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze, oraz w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 - wykazem chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Służbie Więziennej oraz wykazem norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu (art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy). Zgodnie z art. 39 ust. 1 orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Art. 39 ust. 2 wskazuje, że orzeczenie komisji lekarskiej dotyczące ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osoby badanej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby zawiera także: 1) określenie stopnia uszkodzenia czynności naruszonego organu, narządu albo układu, łącznie z towarzyszącymi powikłaniami; 2) określenie procentowego stopnia uszczerbku na zdrowiu; 3) ustalenie, czy stwierdzony uszczerbek na zdrowiu, powstały wskutek tego wypadku lub choroby, pozostaje w związku ze służbą. Orzeczenie rejonowej komisji lekarskiej doręcza się niezwłocznie na piśmie wraz z uzasadnieniem osobie badanej albo osobie zainteresowanej oraz podmiotowi kierującemu do komisji lekarskiej, a w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - organowi właściwemu do ustalania prawa do świadczenia odszkodowawczego przysługującego w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (art. 41 ust. 1 ustawy). Od wydanego przez rejonową komisję lekarską orzeczenia osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji (art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ustawy). W niniejszej sprawie Centralna Komisja Lekarska za [...] Rejonową Komisją Lekarską błędnie uznała, że postępowanie orzecznicze stało się bezprzedmiotowe i skutkuje brakiem podstawy do ustalenia uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem, co stanowi podstawę do jego umorzenia. W ocenie Sądu stanowisko obu Komisji, co do bezprzedmiotowości postępowania orzeczniczego w zakresie ustalenia uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem, skutkującego podstawę do jego umorzenia jest nieprawidłowe. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodziły, bowiem żadne przyczyny, które czyniłyby postępowanie orzecznicze wszczęte na podstawie skierowania bezprzedmiotowym. Istniał bowiem przedmiot tego postępowania tj. sprawa administracyjna, która mogła być załatwiona orzeczeniem komisji lekarskiej oraz istniała strona tego postępowania. [...] Rejonowa Komisja Lekarska zobowiązana był zatem rozpoznać sprawę i orzec co do jej istoty. Należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie przewidują umorzenia postępowania orzeczniczego z przyczyn merytorycznych, czyli oceny medycznej co do stanu zdrowia (por. postanowienia NSA z 22 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 247/18 oraz I OSK 248/18 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, umarzając postępowanie, komisje lekarskie w sposób nieprawidłowy zastosowały art. 105 § 1 k.p.a., albowiem postępowanie orzecznicze dotyczące L. S., zainicjowane skierowaniem, nie stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznając ponownie sprawę [...] Rejonowa Komisja Lekarska winna zatem wydać orzeczenie merytoryczne w sprawie na podstawie posiadanych dokumentów i oceny stanu zdrowia osoby badanej. Na marginesie tej sprawy należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie ustalenia procentowego uszczerbek na zdrowiu spowodowanego wypadkiem pozostającym w związku ze szczególnymi warunkami służby danej osoby, a z rozstrzygnięciem procesowym - umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Nie sposób w tej sytuacji uznać, aby tego typu orzeczenie, wydane przez organ administracji, jakim niewątpliwie jest Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, należało do kognicji sądu powszechnego. Należy, bowiem odróżnić charakter merytoryczny od procesowego decyzji i związanym z tym trybem zaskarżenia. Takie stanowisko, wyraził również Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 247/18 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.