I GSK 1259/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 979/19 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 3 grudnia 2019r., sygn. akt I SA/Kr 979/19 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., obecnie Dz.U. 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie (dalej też: "Dyrektor MOR ARiMR", "Dyrektor", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] czerwca 2019r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Nowym Sączu (dalej też:"Kierownik BP ARiMR", "Kierownik") z [...] lutego 2019r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2018 rok. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że wnioskiem z [...] czerwca 2018r. [...] zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Nowym Sączu o przyznanie na 2018 rok m.in.: 1. płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w wariancie [...]), 2. płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w wariancie [...]), Wniosek dotyczył przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej do obszaru opisanego jako działka rolna: - [...]- o powierzchni [...] ha, położona na działce ewidencyjnej nr [...], deklarowana do płatności [...], - [...]-[...] ha, dz. ewidencyjna nr [...] (w ramach tej działki [...] ha) i [...] ([...] ha), deklarowana do płatności [...], - [...] - [...] ha, dz. ewidencyjna nr [...], deklarowana do płatności [...], - [...] - [...] ha, dz. ewidencyjna nr [...], deklarowana do płatności [...]. Powyższe grunty znajdowały się w powiecie [...], gminie [...], obrębie ewidencyjnym [...] nr [...] (dz. [...],[...],[...],[...]), powiecie [...], gminie [...], obrębie [...] nr [...] (dz. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...] nr [...]. Strona zadeklarowała łącznie [...]ha [...]i [...]ha do płatności [...]. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Nowym Sączu decyzją z [...] lutego 2019r., przyznał skarżącej kwotę [...]zł w ramach płatności [...] i [...] zł w ramach płatności [...] .Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności [...] ustalono (w oparciu o analizę zdjęć lotniczych i kontrolę terenową) w wariancie [...]na poziomie [...] ha, a w wariancie [...] na poziomie [...] ha. Decyzją z [...] czerwca 2019r., Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Nowym Sączu z dnia [...] lutego 2019r. Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie powierzchnie uprawnione do wsparcia zostały ustalone w oparciu o analizę ortofotomap (zdjęć lotniczych, na których możliwy jest pomiar powierzchni i odległości) i deklaracji strony z jej wniosku o płatności. W przypadku płatności [...] istotna była także analiza kontroli terenowych z [...] lutego 2017r. i [...] listopada 2017r. oraz regulacje dotyczące zobowiązań [...]. Ww. kontrole terenowe polegały na pomiarach powierzchni uprawnionej urządzeniami GPS i zostały przeprowadzone przez pracowników Podkarpackiego OR ARiMR. Organ odwoławczy wskazał, że wydając niniejszą decyzję dysponowano zdjęciami lotniczymi i satelitarnymi. W opinii organu odwoławczego, wyniki tej analizy nie pozwalały w niniejszej sprawie na uznanie, że na całej powierzchni zadeklarowanej odnośnie zakwestionowanych działek (dotyczy to działki rolnej [...] i [...]), zgodnie z normami i wymogami prowadzona była przez stronę działalność rolnicza uprawniająca do otrzymania żądanych płatności. Organ II instancji stwierdził, że pomijając brak odpowiedniego stanu zakwestionowanych gruntów strona nie mogła otrzymać płatności [...] do żądanej powierzchni z uwagi na wielkość zobowiązania podjętego w związku z tymi płatnościami. Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 3 grudnia 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, tj. zdjęć lotniczych, na których możliwy jest pomiar powierzchni i odległości (tzw. ortofotomap) oraz wyników kontroli terenowych wynika, że obszar działki [...] obejmował niemal cały obszar działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z wyjątkiem południowo-zachodniego narożnika działki nr [...] (o powierzchni ok. [...] ha) i niewielkiego obszaru przy południowej granicy tej działki (o powierzchni ok. [...] ha) oraz obszaru przy wschodniej granicy działki nr [...] (o powierzchni ok. [...] ha) i niewielkiego obszaru przy południowej granicy tej działki (o powierzchni ok. [...] ha). Obszar wykluczony z płatności w ramach ww. działki rolnej znajdował się w południowo-zachodnim narożniku działki ewid. nr [...] (ok. [...]ha) oraz przy wschodniej granicy tej działki (ok. [...] ha), a na działce ewid. nr [...] był to obszar przy jej południowo-zachodnim narożniku o powierzchni ok. [...] ha oraz podobny obszar przy jej wschodniej granicy o powierzchni ok. [...] ha. Ponadto jak wskazał z akt sprawy wynika, że działka rolna [...] była działką niespójną, gdyż jej obszar składał się z mniejszych części nie łączących się ze sobą. Na części te składał się obszar o powierzchni [...] ha, obejmujący wschodnią część działki ewid. nr [...], stanowiący łąkę oraz obszar o powierzchni [...] ha, znajdujący się w północnej części działki ewid. nr [...], również stanowiący łąkę. Wymienione obszary były oddzielone od siebie działką ewid. nr [...], która nie została zadeklarowana jako część działki [...]. W ocenie Sądu I instancji prawidłowo zatem organy potraktowały działkę [...] jako dwie odrębne działki rolne. WSA wskazał, że na znajdujących się w aktach sprawy zdjęciach lotniczych z dnia [...] czerwca 2015r. i [...] maja 2018r., obrazujących działki ewid. nr [...] i [...] widać w rejonach zakwestionowanych korony nieregularnie położonych drzew i krzewów. Powoduje to, że teren ten nie może być przeznaczony na cele rolnicze. WSA podzielił stanowisko organu II instancji, że w przypadku obszarów zakwestionowanych na działkach [...] i [...] nie było możliwe uznanie tych drzew i krzewów za elementy krajobrazu nie wpływające na prowadzenie działalności rolniczej. Obszary wyłączone z płatności na działkach nr [...] i [...] stanowiły zwarte skupiska zadrzewień i zakrzaczeń, a każde z tych skupisk miało długość i szerokość większą niż 2 metry. W związku z tym nie mogły być zaliczone do obszaru uprawnionego do płatności. Wskazując na działkę rolną [...], WSA stwierdził, że w przypadku działki ewid. nr [...] część obszaru zadeklarowanego na tej działce do płatności [...] nie mogła być uznana za trwały użytek zielony, gdyż część ta nie była przez pięć lat (tj. przynajmniej od 2013r.) trwałym użytkiem zielonym. Według Sądu I instancji z analizy zdjęć lotniczych z dnia [...] czerwca 2015r. i [...] kwietnia 2017r. wynika, że w pobliżu południowej granicy działki ewid. nr [...] części w 2015r. nie istniała łąka czy też pastwisko, lecz występowały liczne zakrzaczenia i zadrzewienia. Z kolei obszar położony przy wschodniej granicy przedmiotowej działki skarżąca sama nie wskazała jako powierzchnię uprawnioną do wniosku o płatność za 2016r. Dopiero w roku 2017 z obszaru przedmiotowej działki usunięto część roślinności uniemożliwiającą uznanie kwestionowanego obszaru za użytkowany rolniczo. Według WSA zasadne jest stanowisko organu II instancji, że skarżąca nie mogła uzyskać jednak do tego obszaru płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, gdyż obszar ten nie stanowił trwałego użytku zielonego przez 5 lat wstecz względem 2017r. Sąd I instancji stwierdził, że kolejnym argumentem przemawiającym za brakiem możliwości przyznania skarżącej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach [...] na całej deklarowanej przez nią powierzchni działki [...] jest treść § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r., zgodnie z którym wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji. WSA wskazał, że jak wynika z akt sprawy pierwszy wniosek o przyznanie płatności [...] skarżąca złożyła w dniu [...] maja 2017r. do Biura Powiatowego ARiMR w Nowym Sączu. W decyzji z [...]sierpnia 2018r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Nowym Sączu określił powierzchnię zobowiązania w ramach płatności [...]na poziomie [...]ha. Tym samym skoro poziom zobowiązania ustalono za 2017r. na [...]ha, to skarżąca nie mogła uzyskać ww. płatności do powierzchni większej za 2018r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zaskarżyła go w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: - art. 14 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2020.217) przez wydanie zaskarżonego wyroku oddalającego skargę z powołaniem na szereg przepisów rozporządzeń, podczas gdy [...]- osoba fizyczna - spełniła w całej pełni warunki przyznania pomocy określone w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1. pkt 1) wymienionej ustawy; - art. 4. wymienionej ustawy z dnia 20 lutego 2015r. przez nieuwzględnienie w zaskarżonym wyroku naruszenia przez Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie przepisu art. 80 k.p.a. i wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2019r. nr [...]utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Nowym Sączu z dnia [...] lutego 2019r. przyznającej płatność w pomniejszonej wysokości przez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego świadczącego jednoznacznie, że skarżąca spełniła wymogi do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w pełnym zakresie złożonego wniosku o przyznanie płatności za rok 2018; - § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania: "[...]" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. 2015 poz. 415 ze zm.) przez ogólnikowe stwierdzenie, że skarżąca nie spełnia warunków przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub wariantów określonych w rozporządzeniu, że nie spełnia wymogów do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w zakresie zakwestionowanym zaskarżonymi decyzjami organu administracji, bez wskazania, których wymogów [...] miałaby nie spełnić, ani w którym z pakietów, ani w którym wariancie; - § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości (Dz.U. z 2015r. poz. 336 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015r. w sprawie określenia maksymalnego zagęszczenia drzew (Dz.U. z 2015r. poz. 338 ze zm.) przez powołanie (w sprzeczności z prawdziwym stanem rzeczy), że na działkach rolnych nr [...] i [...] oraz na działce nr [...] znajdować się miały zwarte skupiska zadrzewień i zakrzaczeń, podczas gdy tak przywołane w zaskarżanym wyroku zadrzewienia, zakrzaczenia nie znajdowały się na gruntach, ani w okresie pięciu lat, a gdy nawet znajdowały się drzewa lub krzaki, to nie w rozmiarze, ani w zakresie przyjętym w zaskarżanym wyroku i nie przeszkadzały w prowadzeniu działalności rolniczej, nie powodowały by powierzchnie zadeklarowanych działek rolnych utraciły charakter trwałych użytków zielonych. II. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisów art. 135, art. 144 p.p.s.a. przez pominięcie wydanych już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzeczeń w przedmiocie skarg rolnika - [...] na decyzje Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wyroków z dnia [...] sierpnia 2019r., sygn. akt [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za 2017r., z dnia [...] grudnia 2019r, sygn. akt: [...] uchylających zaskarżone decyzje i przekazujące wnioski rolnika [...] do ponownego rozpoznania, którymi wymienionymi rozstrzygnięciami Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany oraz art. 184 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, gdy zawiera uzasadnione podstawy, w szczególności w świetle dokonanych już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń, które spowodowały uchylenie ostatecznych decyzji Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tym bardziej, że we wnioskach o przyznanie płatności za rok 2017 i za rok 2018 [...] zadeklarowała te same powierzchnie użytków rolnych uprawnionych do dopłat, a organ administracji nie zaskarżył wydanych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pismem z [...] czerwca 2020r. skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Organ oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., "(...) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej". W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016r., I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017r., I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017r., I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017r., I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017r., II GSK 1869/17). Analizowany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał zatem fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia" (tak wyrok NSA z dnia 27 marca 2018r., I GSK 612/18, LEX nr 2486227). Nie przedstawia on więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (tak np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2018r., II OSK 1232/16, LEX nr 2495656). Zważywszy na powyższą regulację prawną - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015r. Wobec tego do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Zważywszy na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w pierwszej kolejności rozważenia wymaga ocena spełnienia przez skargę kasacyjną ustawowych wymogów formalnych. Skarga kasacyjna jest bowiem szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; skargę kasacyjną można zaś oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia, co oznacza wymóg powołania w pierwszej kolejności przepisów normujących działalność orzeczniczą sądów administracyjnych, a w dalszej kolejności wskazania przepisów materialnego i/lub procesowego prawa administracyjnego. Sądy Administracyjne nie stosują bowiem bezpośrednio przepisów prawa administracyjnego, lecz przyjmują je jako normatywny wzorzec kontroli działań lub zaniechań administracji publicznej i mogą je naruszyć poprzez naruszenie tego wzorca. Zarzuty skargi kasacyjnej powinny być kierowane pod adresem Sądu I instancji, a więc jako podstawę zaskarżenia wnosząca skargę kasacyjną powinna była w pierwszej kolejności wskazać przepisy mające zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym ewentualnie w połączeniu z przepisami procesowymi i/lub materialnymi, jakie miały lub mogły mieć zastosowanie w postępowaniu administracyjnym. Wyraźne rozdzielenie podstaw kasacyjnych (na materialną i procesową) nakazuje, aby zarzut natury procesowej był oparty na normach prawa procesowego (ustrojowego), natomiast zarzut natury materialnej na normach prawa materialnego. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zaś szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącej, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (tak wyrok NSA z dnia 14 marca 2018r., II FSK 2480/17, LEX nr 2475433). Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., GSK 1423/04; 10 maja 2005r., FSK 1657/04; 12 października 2005r., I FSK 155/05; 23 maja 2006r., II GSK 18/06; 4 października 2006r., I OSK 459/06, publ. w CBOSA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że ocena zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (pkt I. petitum skargi kasacyjnej) może być przeprowadzona wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, który nie podlega zakwestionowaniu, a nie stanu faktycznego wykreowanego przez stronę. Wadliwe sformułowanie zarzutów kasacyjnych nie oznacza jednak, że Naczelny Sąd Administracyjny może całkowicie odstąpić od ich rozpoznania. W uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09, Sąd wyraził pogląd, że "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych." Stwierdzić należy, że skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Ponieważ w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego - pkt 2 art. 174 p.p.s.a., jak i naruszenie przepisów postępowania pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to na gruncie rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt II petitum skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje ustalenia faktyczne na okoliczność posiadania przez nią zadeklarowanych do płatności gruntów rolnych oraz dokonaną ocenę zgromadzonych przez organ dowodów. Nie zgadzając się z ustaleniami organów, które zaakceptował Sąd I instancji skarżąca kasacyjnie podniosła zarzut naruszenia przepisów art. 135, art. 144 oraz w konsekwencji art. 184 p.p.s.a. Wskazała na pominięcie wydanych już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroków uchylających zaskarżone decyzje i przekazujące wnioski skarżącej do ponownego rozpoznania, którymi wymienionymi rozstrzygnięciami Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany i naruszenie art. 184 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w szczególności w świetle dokonanych już przez ten Sąd ustaleń, skoro we wnioskach o przyznanie płatności za rok 2017 i za rok 2018 zadeklarowała te same powierzchnie użytków rolnych uprawnionych do dopłat, a organ administracji nie zaskarżył wydanych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca upatruje naruszenia tych przepisów, podnosząc, że we wnioskach o przyznanie płatności za rok 2017 i za rok 2018 zadeklarowała te same powierzchnie użytków rolnych uprawnionych do dopłat, a organ administracji nie zaskarżył wydanych korzystnych dla strony orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano, żadnej skutecznej argumentacji, która wskazywałaby na związek przyczynowy zarzucanego naruszenia prawa procesowego z treścią rozstrzygnięcia sprawy. Za powołanie właściwej podstawy kasacyjnej w ramach zarzutów procesowych nie może być uznane powołanie art. 135, art. 144 oraz art. 184 p.p.s.a. Wskazać należy, że Sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 18 maja 2018r., I OSK 1648/16, LEX nr 2501915). Nie dokonują one własnej oceny materiału dowodowego, a ich działania w ramach uprawnień określonych w art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., ograniczają się do kontroli działalności administracji publicznej poprzez badanie legalności, tj. zgodności z prawem (materialnym, jak i zasadami postępowania administracyjnego) decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2018r., I GSK 721/2018, LEX nr 2518679). Dla rozstrzygnięcia nie mają znaczenia decyzje ani wyroki wydane w innych sprawach. Analizując podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazać przede wszystkim należy, iż art. 144 p.p.s.a. dotyczy momentu związania Sądu wydanym wyrokiem, ale w konkretnej sprawie wskazując, iż Sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym od podpisania sentencji wyroku. Art. 135 p.p.s.a. wskazuje, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Natomiast art. 184 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, gdy Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że w konkretnej sprawie zachodzi przesłanka do oddalenia skargi kasacyjnej gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że kontrola dokonana przez Sąd I instancji była w zakresie objętym zarzutem skargi kasacyjnej prawidłowa. Organy administracji publicznej, zgodnie z naczelnymi zasadami proceduralnymi (tj. zasadą prawdy obiektywnej), jak i zasadami postępowania dowodowego (unormowanymi w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe a argumenty, że skarżąca zadeklarowała te same powierzchnie użytków rolnych uprawnionych do dopłat w innych postępowaniach, a organ administracji nie zaskarżył korzystnych dla strony orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są chybione. Zauważyć należy, że każdy wniosek o przyznanie płatności wszczyna nowe, odrębne postępowanie administracyjne, w ramach którego organ prowadzi postępowanie wyjaśniające i w ramach tego postępowania nie jest związany wynikami postępowań z innych lat. Oznacza to, że każde postępowanie administracyjne w sprawie płatności jest autonomiczne i organ weryfikuje spełnienie kryteriów wymaganych do jej przyznania w odniesieniu do każdego złożonego wniosku. Podkreślić należy, że podniesione zarzuty nie podważyły stanowiska Sądu I instancji, który wskazał, że powierzchnie uprawnione do wsparcia zostały ustalone w oparciu o analizę ortofotomap (zdjęć lotniczych, na których możliwy jest pomiar powierzchni i odległości) i deklaracji strony z jej wniosku o płatności. W przypadku płatności [...] odbyły się także kontrole terenowe w dniach [...] lutego 2017r. i [...] listopada 2017r. Kontrole te polegały na pomiarach powierzchni uprawnionej urządzeniami GPS i zostały przeprowadzone przez pracowników Podkarpackiego OR ARiMR. Wydając decyzję organ dysponował zdjęciami lotniczymi i satelitarnymi. W związku z tym w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poprawne ustalenie powierzchni kwalifikowalnego obszaru działek ewidencyjnych zadeklarowanych przez skarżącą do wnioskowanych płatności i zweryfikowanie danych wskazanych przez stronę we wniosku o przyznanie płatności stanowi podstawowe ustalenie stanu faktycznego. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutów naruszenia przez WSA przepisów postępowania wskazanych w pkt II petitum skargi kasacyjnej. Skoro zatem stan faktyczny przyjęty przez WSA w zaskarżonym wyroku nie został skutecznie podważony, ustalenie to jest wiążące dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym przy ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny jest zobligowany do orzekania przy uwzględnieniu stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. W przypadku strony powierzchnię [...] określono (na działce ewid. Nr [...]) jako [...]ha. Łączna powierzchnia w ogóle użytkowana rolniczo na ww. działce została ustalona na pow. [...]ha. Dlatego też strona uzyskała za 2018r. płatności bezpośrednie do pow. [...] ha na ww. działce. Nie było to możliwe w przypadku [...], ponieważ część tego terenu nie była [...]. Obszar o pow. [...] ha położony w centralnej, południowej i wschodniej części działki ewid. nr [...]. strona przywróciła do użytkowania (usunęła obecne na nim zakrzaczenia i zadrzewienia) wiosną 2017r. Skoro ww. oczyszczony fragment działki nr [...] stał się łąką dopiero w 2017r., to nie mógł być już w 2018r. trwałym użytkiem zielonym - nie minęło bowiem min. 5 lat od ww. oddrzewienia i odkrzaczenia. Strona też nie oznaczała tego rejonu w swych wnioskach jako uprawnionych do płatności i żadne płatności do tego obszary nie były przyznawane. Były to zakrzaczenia. Odnośnie płatności [...] do której zadeklarowano m.in. działki ewid. nr [...] i [...] działki te nie łączą się ze sobą - rozdziela je wąska działka nr [...], której strona w ogóle nie deklarowała do płatności za 2018r. W takiej sytuacji każda z ww. działek ewid. nr [...] i [...] została potraktowana jako samodzielna działka rolna (ponieważ każda z nich odznaczała się pow. większą niż minimalna pow. działki rolnej, tj. [...]ha). Z płatności na każdej z tych działek odliczono widoczne skupiska zakrzaczeń i zadrzewień - na dz. [...] wykluczono łącznie [...]ha, na działce [...] - [...]ha. Również skoro w ramach płatności [...] w decyzji z [...] sierpnia 2018r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Nowym Sączu określił powierzchnię zobowiązania w ramach płatności [...] na poziomie [...] ha., to skarżąca nie mogła uzyskać ww. płatności do powierzchni większej za 2018r. Zgodnie z art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną powinien wskazać konkretny przepis prawa materialnego, podać odpowiednią formę, w jakiej doszło do jego naruszenia (błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie), a także wyjaśnić, na czym to naruszenie polega. Z uwagi na wyraźny podział podstaw kasacyjnych na materialną i procesową (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę orzekania. Podniesione w pkt I petitum skargi kasacyjnej zarzuty nie odpowiadają ustawowym wymogom - nie wskazują formy naruszenia prawa i zmierzają w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych, przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę orzekania. W myśl art. 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2018r., poz. 627, dalej: "u.w.r.o.w.") - do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej: "k.p.a." - chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 14 ustawy płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy (rozporządzenia z 18 marca 2015r., Dz.U. z 2015r., poz. 415 ze zm.). Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz.Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu; 3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwane dalej "użytkami rolnymi", lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia, zwanych dalej "obszarami przyrodniczymi": a) zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu, b) spełniające warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, c) objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 oraz Dz. Urz. UE L 225 z 19.08.2016, str. 41), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 640/2014", również w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014. Natomiast w myśl § 6 ust. 1 tego rozporządzenia wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji, z wyjątkiem: 1) zmiany wielkości obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach wariantu 2.1., lecz nie więcej niż o 15% w stosunku do wielkości obszaru objętego tym zobowiązaniem w pierwszym roku jego realizacji, lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania; 2) zmiany wielkości obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach danego wariantu pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 6 lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania. § 11 ust. 4 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego wskazuje, że w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-6, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do gruntu, na którym jest położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1306/2013, o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwanej dalej "działką rolną". W myśl ust. 5 tego paragrafu w przypadku gdy na działce rolnej występują drzewa, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna może być przyznana do gruntu, na którym jest położona ta działka, jeżeli: 1) występujące na tym gruncie drzewa są rozrzucone, a liczba tych drzew na hektar tego gruntu nie przekracza 100 drzew; 2) na tym gruncie można prowadzić działalność rolniczą w podobny sposób, jak na gruncie o takiej samej powierzchni, na którym drzewa nie występują. Warunków określonych w ust. 5 nie stosuje się do działki rolnej położonej na obszarze przyrodniczym oraz do działki rolnej położonej na gruncie, do którego rolnik ubiega się o płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 (§ 11 ust. 6). Elementy krajobrazu, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. poz. 308) uznaje się za część działki rolnej, jeżeli ich szerokość nie przekracza szerokości określonej w tych przepisach (§ 11 ust. 7). Zgodnie natomiast z § 12 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w przypadku [...]. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia, jeżeli są położone na specjalnym obszarze ochrony siedlisk albo na obszarze specjalnej ochrony ptaków, albo na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty, w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody - w przypadku wariantów 4.1.-4.6. Zgodnie zaś z § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego wysokość płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-6 - po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 15 ust. 3). Przypomnieć należy, że w uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna, natomiast zarzucając niewłaściwe zastosowanie ocenie podlega proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Oznacza to, że zarzucając niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego skarżąca winna ten zarzut odnieść do sytuacji, w której prawidłowo ustalono treść normy prawnej ale błędnie ją zastosowano do ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy. Podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA prezentowane jest stanowisko, które NSA rozpoznający skargę kasacyjną w tym składzie w całości podziela, z którego wynika, iż błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów prawa materialnego pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi sprawy, a to oznacza, że bez skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych nie jest możliwe skuteczne powoływanie się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (vide wyrok NSA z 10.07.2012r II FSK 105/11 niepublikowany, wyrok NSA z 20 stycznia 2012r., II FSK 1255/10 niepublikowany). Kasator natomiast odwołuje się do argumentacji opartej na wadliwości prowadzonego postępowania, którego efektem jest niekorzystny skutek dla skarżącej kasacyjnie. W żaden sposób nie wykazuje też, że Sąd I instancji, akceptując rozstrzygnięcie organu, dokonał błędnej wykładni ww. przepisów. Tym samym należy uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt I petitum skargi kasacyjnej. W efekcie organy, a za nimi WSA, prawidłowo przyjęły, że stwierdzone nieprawidłowości spowodowały przyznanie skarżącej na 2018 rok wnioskowanych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w wariancie [...] ([...]) oraz płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w wariancie [...] ([...]), w pomniejszonej wysokości. Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.). Na koszty te ([...] zł) składa się wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, który reprezentował organ przez Sądem w obu instancjach.