II SAB/Lu 23/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząc Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżący J. G. pismem z dnia 9 lutego 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, polegającą na odmowie podjęcia czynności w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie udzielenia inwestorowi Polskiej Telefonii Komórkowej [...] pozwolenia na użytkowanie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej [...] Dokonując analizy skargi Przewodniczący wydziału zarządzeniem z dnia 6 marca 2007 r. wezwał skarżącego do wyjaśnienia w terminie 7 dni czy w związku z zarzucaną organowi bezczynnością składał zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia i do jego nadesłania jeżeli takowe składał. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał pismo wraz z załącznikami wskazujące w jego ocenie, iż organ wyższego rzędu jakim jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego został zawiadomiony o bezczynności organu wnioskiem Z. B. z dnia 28 lutego 2006 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Ponadto oświadczył, że innych dokumentów do organu nadrzędnego nie składał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo stanowi skargę na bezczynność organu administracji publicznej, jakim jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ppsa jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami (bezczynność) stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia - w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do właściwego organu wyższego stopnia. Organem nadzoru budowlanego wyższego stopnia jest organ ustalony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 83 ust. 2 w/w ustawy organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego i to do niego strona powinna skierować zażalenie na niezałatwienie sprawy. Pismo nadesłane przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie nie stanowi zażalenia w rozumieniu art. 37 kpa. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji jest innym pismem i wszczął odmienne postępowanie administracyjne, a ponadto został wniesiony przez inną osobę niż skarżący. Jeśli dana osoba domaga się od organu podjęcia czynności, najpierw powinna wszcząć postępowanie składając pismo odpowiedniej treści, a następnie bronić swych praw, stosując właściwe środki prawne w zależności od stanowiska organu. Omawiane zażalenie, jest swoistym środkiem prawnym, służącym przeciwdziałaniu negatywnemu zachowaniu się (bezczynności) organu administracji publicznej. Skarżący nie wyczerpał wskazanego toku postępowania, a jego skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu - z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w postanowieniu.