II FZ 708/17

SENTENCJA Dnia 20 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 810/17 w przedmiocie odrzucenia skargi na interpretację indywidualną Wójta Gminy G. z dnia 27 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 września 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 810/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka") na interpretację indywidualną Wójta Gminy G. (dalej jako "Wójt") z dnia 27 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w dniu 16 sierpnia 2017 r. do tut. Sądu wpłynęła, złożona za pośrednictwem Wójta, skarga Spółki na ww. interpretację indywidualną. Rzeczona interpretacja została doręczona Spółce w dniu 8 maja 2017 r., zaś odpowiedź Wójta na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono w dniu 2 czerwca 2017 r. Z daty stempla pocztowego na kopercie wynika natomiast, że Spółka złożyła skargę na ww. interpretację indywidualną w dniu 10 lipca 2017 r. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy i powołane przepisy prawa, Sąd doszedł do wniosku, że skarga do sądu administracyjnego winna zostać złożona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Wójta na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. w dniu 3 lipca 2017 r. Z zestawienia przytoczonych dat bezsprzecznie wynika zatem, iż Spółka uchybiła terminowi ustawowemu na złożenie skargi do sądu administracyjnego. Wobec tego Sąd odrzucił skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W zażaleniu Spółka, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyła postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "k.p.a.", przez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że Spółka uchybiła terminowi do złożenia skargi na interpretację indywidualną; 2) art. 53 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie przepisu ab initio, zaś jego niezastosowanie in fine, w sytuacji gdy termin do wniesienia skargi powinien być liczony jako 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na skutek braku odpowiedzi organu na wezwanie; 3) art. 53 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a., przez jego niezastosowanie poprzez przyjęcie, że pismo Wójta z dnia 29 maja 2017 r. wyczerpywało wymogi odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; 4) art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez niezbadanie w sposób wystarczający, czym było pismo Wójta z dnia 29 maja 2017 r. i uznanie go za odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszeń prawa w sytuacji, gdy Wójt nie zbadał w ogóle merytorycznie sprawy; 5) art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez uznanie go za odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszeń prawa, w sytuacji braku wyjaśnienia przyczyn zajętego stanowiska, zasadności przesłanek, którymi Wójt się kierował, braku należytego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy ; 6) art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że odpowiedź Wójta z dnia 29 maja 2017 r. stanowiła wypełnienie obowiązku powtórnego zbadania sprawy. Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie skargi do rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w brzmieniu nie uwzględniającym zmian ustawy, które weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. - stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (m.in. indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W dniu 29 maja 2017 r. Wójt wystosował do Spółki pismo, z treści którego wynika, że w związku ze skierowanym do niego w dniu 9 maja 2017 r. (data wpływu 16 maja 2017 r.) wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w postaci wydania negatywnej interpretacji podatkowej i wezwaniem do jej zmiany, podtrzymuje stanowisko wyrażone w ww. interpretacji i odmawia jej zmiany. Zdaniem Spółki, doręczone jej w dniu 2 czerwca 2017 r. pismo Wójta nie może być traktowane jako odpowiedź organu podatkowego na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przyjęła więc, że z uwagi na fakt, iż Wójt nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie wynosił 60 dni i jego bieg rozpoczął się z dniem 9 maja 2017 r., tj. z dniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przepisy P.p.s.a. nie tylko określają obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jako przesłankę wniesienia skargi (art. 52 § 3), ale także wyznaczają początek biegu terminu do jej wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 P.p.s.a., aby termin do wniesienia skargi zaczął biec, konieczne jest doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie w przypadku, gdy organ zaniecha udzielenia takiej odpowiedzi - zastosowanie znajduje termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania. Podkreślenia wymaga, że zastosowanie terminu sześćdziesięciodniowego traktować należy jako wyjątek aktualizujący się dopiero w sytuacji, gdy organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie udzieli, natomiast co do zasady wniesienie skargi będzie możliwe dopiero po ustosunkowaniu się organu do zarzutów wnioskodawcy w ramach postępowania interpretacyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom Spółki, w niniejszej sprawie nie spełniła się przesłanka, z którą ustawodawca wiąże sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Spółka odebrała w dniu 8 maja 2017 r., zaś w dniu 2 czerwca 2017 r. doręczono jej odpowiedź Wójta na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie zatem do przywołanych przepisów skarga do sądu administracyjnego winna zostać złożona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. w dniu 3 lipca 2017 r. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na datę stempla pocztowego na kopercie. Bezsprzecznie wynika z niej bowiem, że skarga została złożona przez Spółkę w dniu 10 lipca 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu. Przedstawione okoliczności sprawy obligowały zatem Sąd pierwszej instancji do odrzucenia skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.