II SA/Wr 438/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z. D. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Nr X[...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego [...] oraz [...] we [...] postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE Skarżący Z. D. złożył do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego [...] oraz [...] we [...]. W piśmie z dnia [...] października 2020 r. skarżąca strona z daleko posuniętej ostrożności procesowej wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wywodząc, iż dochowała należytej staranności i nie można przypisać jej winy w uchybieniu terminu. W tym kontekście nadmieniono, że pozostawała w przekonaniu, że dopełniła wszelkich formalności związanych ze skutecznym wniesieniem skargi, a w międzyczasie otrzymała postanowienie tut. Sądu o sygn. akt II SA/Wr 72/20 odrzucające złożoną uprzednio skargę na niniejszą uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest zaś: złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uzasadni brak swojej winy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219). Brak winy należy z kolei oceniać mając na względzie wszystkie okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych lekkim niedbalstwem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2005, s. 333). W niniejszej sprawie wnioskodawca jako przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu przywołał okoliczność, że dochował należytej staranności i nie można przypisać mu winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w realiach niniejszej sprawy strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, które może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a zatem w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.