I SA/Po 209/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2014 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z [...] września 2019 r., nr [...] określił M. W. (dalej: "skarżąca") wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za II kwartał 2014 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za III kwartał 2014 r. Ponadto umorzył postępowanie podatkowe w zakresie obejmującym ten podatek za IV kwartał 2014 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżąca w 2014 r. dokonywała na rzecz osób fizycznych jak i dla podmiotów gospodarczych sprzedaży telefonów za pośrednictwem portalu "[...]". Sprzedaż tę dokumentowała wyłącznie na podstawie faktur VAT. Skarżąca [...] kwietnia 2017 r. oświadczyła, że we wskazanych okresach 2014 r. nie posiadała kasy fiskalnej. Naczelnik odwołując się do art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm. – dalej: "ustawa o PTU") oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. poz. 1382) wskazał, że sprzedaż aparatów telefonicznych bezwzględnie podlega ewidencjonowaniu w kasie fiskalnej. Naczelnik na podstawie dokumentów źródłowych i rejestrów zakupu stwierdził, że skarżąca rozliczając VAT w II kwartale 2014 r. zawyżyła wartość nabyć łącznie o [...] zł netto oraz podatek naliczony o [...] zł. Z uwagi na błędy rachunkowe skarżąca zawyżyła podatek naliczony za IV kwartał 2014 r. o kwotę [...] zł. Ustalił również, że skarżąca odliczyła VAT od niesprzedanych towarów handlowych na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł. W wyniku analizy faktur zakupu i sprzedaży za II i III kwartał 2014 r. Naczelnik stwierdził różnicę w ilości [...] sztuk telefonów. Skarżąca wyjaśniła, że część nabytych telefonów została przeznaczona do jej użytku oraz użytku jej pełnomocnika na potrzeby działalności gospodarczej. Pozostałe telefony zostały zaś uszkodzone, na dowód czego załączyła protokół zniszczeń z [...] września 2014 r. W tym kontekście powołując się na art. 86 ust. 1 ustawy o PTU Naczelnik wyjaśnił , że gdy z przyczyn zależnych od podatnika, nie dochodzi do wykorzystania nabytych towarów do działalności opodatkowanej prawo do odliczenia podatku naliczonego zostaje utracone. Ujawnienie niedoborów inwentaryzacyjnych wiąże się z koniecznością korekty podatku naliczonego. Aby stwierdzone niedobory czy straty nie podlegały opodatkowaniu VAT niezbędne jest ich właściwe udokumentowanie. Protokół szkody i winien wskazywać: datę zdarzenia, jego przyczynę, pisemne wyjaśnienia osób materialnie odpowiedzialnych za szkodę oraz dokładne obliczenie wielkości straty. Złożony przez skarżącą protokół strat i zniszczeń nie spełnia powyższych wymagań. Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy o PTU, w przypadku gdy podatnik miał prawo do odliczenia VAT naliczonego, a następnie zmieniło się to prawo, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku naliczonego. Zgodnie zaś z art. 185 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE nr 347 poz. 1 ze zm. – dalej: "dyrektywa 112"), korekta nie jest dokonywana m.in. w przypadku należycie udokumentowanego lub potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży towarów. Naczelnik dwukrotnie wzywał skarżącą do uzupełnienia złożonych wyjaśnień i podania kiedy i jak doszło do uszkodzenia wyświetlaczy w telefonach, kiedy i jak doszło do uszkodzenia ich płyt głównych, kiedy i jak doszło do uszkodzenia baterii, z czyjej winy nastąpiły szkody oraz do dokładnego obliczenia wielkości straty. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwania. W odniesieniu do rozliczenia za IV kwartał 2014 r. Naczelnik ustalił, że skarżąca prawidłowo wykazała wysokość nabyć oraz podatku naliczonego. Z uwagi na powyższe postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. Dokonał również oceny ksiąg podatkowych skarżącej. Pismem z [...] października 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji zaskarżając ją w zakresie obejmującym II i III kwartał 2014 r. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania względnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. Wyjaśnił, że organ pierwszej instancji [...] lutego 2018 r. wszczął dochodzenie o przestępstwo karno-skarbowe polegające na braku ewidencji obrotu i kwot podatku należnego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej za pomocą kasy rejestrującej. Skarżąca oraz pełnomocnicy zostali powiadomieni o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zawiadomieniem doręczonym pełnomocnikowi 29 października 2019 r. Dyrektor potwierdził , że jeżeli utrata telefonów komórkowych nastąpiła z przyczyn zależnych od skarżącej to traci ona prawo do odliczenia podatku naliczonego. Skarżąca poza zwięzłym protokołem strat i zniszczeń z [...] września 2014 r. nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwoliłyby na weryfikację zdarzeń prowadzących do powstania niedoborów towarów. Nie wyjaśniła i nie udokumentowała okoliczności oraz przyczyn zaistniałych różnic inwentaryzacyjnych. Nie przedstawiła również żadnych argumentów pozwalających przyjąć, że strata powstała z przyczyn niezależnych od skarżącej. Tym samym nie udowodniła , że straty powstały z przyczyn niezależnych od skarżącej, w sposób niezawiniony. Skarżąca nie dochowała należytej staranności w zabezpieczeniu towarów przed wystąpieniem strat. W konsekwencji prawo do odliczenia podatku zostało utracone. W ocenie Dyrektora w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów dyrektywy 112, bowiem jej postanowienia dopuszczają odstępstwo od konieczności korekty tylko w przypadku należycie udokumentowanego lub potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży. Niedobór zawiniony nie mieści się w żadnym z tych pojęć. Dyrektor za nieznajdujący odzwierciedlenia w stanie faktycznym uznał zarzut błędnego przyjęcia, że skarżąca dwukrotnie zaewidencjonowała w rejestrze faktury dotyczące nabycia tego samego towaru. Z faktur zakupu towarów jak i ewidencji nabyć wynika bowiem, że skarżąca podwójnie zaewidencjonowała nabycie telefonów komórkowych o konkretnych numerach IMEI. Zakup tych konkretnych egzemplarzy telefonów został udokumentowany dwiema fakturami (o tych samych numerach), gdzie jedna z nich poza wskazanymi telefonami dokumentowała nabycie [...] innych modeli telefonów. Wobec powyższego Naczelnik umniejszył podatek naliczony o kwotę VAT wynikającą z faktury, która dokumentowała zakup tylko tych konkretnych egzemplarzy telefonów, których powtarzały się numery IMEI. Ustalenia dotyczące podwójnego zaewidencjonowania faktur nabycia telefonów komórkowych od "N. " sp. z o.o. zostały zamieszczone już w protokole kontroli i nie skarżąca nie wniosła do nich żadnych zastrzeżeń. Ponadto nieskuteczne okazały się próby przeprowadzenia czynności sprawdzających u kontrahenta skarżącej. Dyrektor za gołosłowne uznał twierdzenia, że te same numery IMEI zostały wpisane omyłkowo jak i twierdzenia, że numeracja faktur VAT w wyniku nieprawidłowego działania programu księgowego nie została zmieniona, stąd omyłkowo w księgach rachunkowych znalazły się dwie faktury o tych samych numerach. Skarżąca nie wskazała bowiem zakupu jakich innych urządzeń dotyczą zakwestionowane przez organ faktury nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. oraz nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. Za bezzasadne uznał Dyrektor zarzuty naruszenia art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p."). W wyniku badania ksiąg skarżącej została stwierdzona ich wadliwość z uwagi na fakt, że dokonane w nich zapisy nie były prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podzielił również pogląd organu pierwszej instancji o braku prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktury nr [...] z [...] czerwca 2014 r. dotyczącej wynajęcia pokoju hotelowego. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o PTU, obniżenia kwoty lub zwrotu podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika: usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Dyrektor stwierdził, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonał wszechstronnej i właściwej oceny materiału dowodowego oraz wyjaśnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Pismem z [...] lutego 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora. Wniesiono m. in. o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa . Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania – art. 70 § 6 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że wszczęcie dochodzenia o przestępstwo skarbowe wstrzymuje bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte wyłącznie w celu przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; 2) przepisów prawa materialnego – art. 91 ust. 7 ustawy o PTU poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, ze odwołująca była obowiązana do dokonania korekty kwoty podatku naliczonego pomimo utraty towaru wskutek zniszczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe pozbawiały skarżącą praw do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem telefonów komórkowych, które zostały następnie uszkodzone. Brak jest dowodów dających podstawę do uznania, że niedobory wykazane przez skarżącą w podsumowaniu inwentaryzacji powstały z przyczyn od niej niezależnych. Skarżąca kwestionuje powyższe zapatrywanie podnosząc m. in., że nieuzasadnione są twierdzenia dotyczące braku właściwego wykazania uszkodzenia towarów. Skarżąca stoi również na stanowisku, że postępowanie karnoskarbowego zostało wszczęte wyłącznie w celu wydłużenia organowi podatkowemu czasu na prowadzenie postępowania podatkowego. Rację w sporze sąd przyznał organowi podatkowemu. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając na uwadze termin płatności spornego zobowiązania podatkowego wskazany w art. 103 ust. 2 ustawy o PTU należy stwierdzić, że zasadniczy termin przedawnienia upływał 31 grudnia 2019 r. Zgodnie jednak z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji 27 lutego 2018 r. wszczął dochodzenie karne skarbowe o przestępstwo skarbowe z art. 60 § 1 k.k.s. w zakresie rozliczeń VAT za okres od 01 kwietnia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r., polegające braku ewidencji obrotu i kwot podatku należnego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej za pomocą kasy rejestrującej. Zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 29 października 2019 r. Nie zasługiwał na uwzględnienie argumentacja skargi zmierzająca do wykazania, że wszczęcie postępowania karno-skarbowego miało pozorny charakter. W uchwale z 18 czerwca 2018 r., I FPS 1/18 NSA wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie daje podstaw prawnych do weryfikacji zasadności i momentu wszczęcia postępowania dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Zgodnie z tym przepisem oceniane są jedynie skutki prawnopodatkowe czynności podjętych w takim postępowaniu. W powołanej uchwale wskazał, że wątpliwości natury konstytucyjnej, mogące występować na tle art. 70 § 6 pkt 1 O.p., powinny zostać wyjaśnione w ramach zainicjowanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14. Niezależnie od powyższego sąd zauważa, że w wyrokach NSA z 30 lipca 2020 r., I FSK 42/20 i I FSK 128/20 sformułowany został pogląd, że sąd administracyjny może kontrolować, czy nie doszło do instrumentalnego wykorzystywania art. 70 § 6 pkt 1 O.p. ze względu na wszystkie okoliczności sprawy podatkowej, a w szczególności w sytuacji, gdy wykorzystanie tego przepisu związane jest z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.), czy wywodzonej z prawa unijnego oraz art. 2 Konstytucji RP zasady uzasadnionych oczekiwań. Sąd nie dopatrzył się okoliczności mogących przemawiać za przyjęciem, że powołanie się przez organ podatkowy na art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wiąże się z naruszeniem zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W tym kontekście podkreśla , że wszczęcie postępowania karno-skarbowego nastąpiło 27 lutego 2018 r., tj. na prawie dwa lata przed upływem podstawowego terminu przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego. Z uwagi na nieprzedawnienie się zobowiązania podatkowego możliwe jest odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi. W tym zakresie sąd wskazuje, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o PTU, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Przytoczony przepis przewiduje, że warunkiem odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów lub usług jest wykorzystanie ich do realizacji czynności opodatkowanych. Istnienie prawa do odliczenia ustalane jest zatem na podstawie transakcji objętych podatkiem należnym, do których transakcje powodujące naliczenie podatku są przyporządkowane. Uprawnienie to powstaje więc w przypadku, gdy podlegająca VAT transakcja powodująca naliczenie podatku pozostaje w bezpośrednim i ścisłym związku z transakcją lub większą liczbą transakcji objętych podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia. Jeżeli nie ma to miejsca, należy zbadać, czy wydatki poczynione celem nabycia towarów lub usług powodujących naliczenie podatku należą do wydatków ogólnych związanych z całością działalności gospodarczej podatnika. W jednym lub w drugim wypadku istnienie bezpośredniego i ścisłego związku zakłada, iż koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku jest włączony odpowiednio w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej [tak: wyrok TS z 29 października 2009 r., C-29/08, pkt 57 – 60, orzeczenia TS dostępne pod adresem: curia.europa.eu]. Sąd podkreśla, że w przypadku zniszczenia towarów nabytych na potrzeby czynności opodatkowanych VAT dochodzi do zerwania związku tych towarów z wykonywaniem czynności opodatkowanych. W tego rodzaju sytuacji zastosowanie znajdują regulacje przewidujące obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego, w tym m. in. powołany przez organy art. 91 ust. 7 ustawy o PTU. Przy wykładni tego przepisu należy mieć na uwadze postanowienia art. 185 dyrektywy 112. Zgodnie z tym przepisem, korekta jest dokonywana w szczególności, w przypadku gdy po złożeniu deklaracji VAT nastąpi zmiana czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia, na przykład w przypadku anulowania zakupów lub uzyskania obniżek ceny (ust. 1). W drodze odstępstwa od ust. 1, korekta nie jest dokonywana w przypadkach transakcji w całości lub częściowo niezapłaconych, w przypadku należycie udokumentowanego lub potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży własności oraz w przypadku towarów przeznaczonych do przekazywania jako prezenty o małej wartości i próbki, o których mowa w art. 16 (ust. 2 akapit pierwszy). Państwa członkowskie mogą jednakże wymagać dokonania korekty w przypadku transakcji całkowicie lub częściowo niezapłaconych oraz w przypadku kradzieży (ust. 2 akapit drugi). W kontekście mechanizmu korekty odwołując się do orzecznictwa TS należy wskazać, że mechanizm ten stanowi integralną część systemu odliczenia ustanowionego przez dyrektywę 112 i ma na celu zwiększenie stopnia dokładności odliczeń VAT w sposób zapewniający neutralność podatkową, która stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu VAT ustanowionego przez prawodawcę Unii w tej dziedzinie. Zgodnie z tą zasadą transakcje dokonane na wcześniejszym etapie nadal będą uprawniać do odliczenia tylko w takim zakresie, w jakim służą one do świadczenia dostaw objętych VAT. Dyrektywa 112 ma zatem na celu ustanowienie ścisłego i bezpośredniego związku pomiędzy prawem do odliczenia naliczonego VAT a wykorzystaniem danych towarów i usług do transakcji opodatkowanych. Obowiązek powstanie korekty został zdefiniowany w art. 184 dyrektywy 112 w możliwie najszerszy sposób, ponieważ wstępne odliczenie podlega korekcie, jeżeli jego kwota jest wyższa lub niższa od kwoty odliczenia przysługującego podatnikowi'. Sformułowanie to nie wyklucza a priori żadnej potencjalnej sytuacji nienależnie dokonanego odliczenia. Ogólny zakres obowiązku korekty potwierdza wyraźne wymienienie wyjątków przewidzianych w art. 185 ust. 2 dyrektywy 112 [tak: wyrok TS z 17 września 2020 r., [...], pkt 26, 30 i 31 oraz powołane tam orzecznictwo]. Podkreślić należy, że na mocy art. 185 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 112, na zasadzie wyjątku korekta podatku naliczonego nie następuje w przypadku należycie udokumentowanego lub potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży własności. Przepisy ustawy o PTU nie wskazują szczegółowego wykazu dokumentów, jakie przedsiębiorca powinien przedstawić na potwierdzenie faktu, że braki towarów nie były zawinione. Niemniej jednak ograniczenie się przez podatnika do samego sporządzenia protokołu strat, bez podania w nim nawet okoliczności, które doprowadziły do powstania strat, nie sposób uznać za należyte udokumentowanie zniszczenia towaru, jak tego wymaga art. 185 ust. 2 dyrektywy 112 [tak: wyrok WSA w Opolu z 9 maja 2018 r., I SA/Op 105/18]. Sąd podziela twierdzenie Dyrektora, że przyjęcie, iż w przypadku każdej kradzieży podatnik zachowuje prawo do odliczenia podatku naliczonego otwierałoby drogę do nadużyć i wykorzystywania podatku VAT do działań nieuczciwych. W tego rodzaju sytuacji Skarb Państwa musiałby ponosić ciężar odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem towarów do których kradzieży doszło w wyniku działań zawinionych przez podatnika. W opinii sądu organy obu instancji trafnie ustaliły stan faktyczny przyjmując, że skarżąca nie udokumentowała w wystarczający sposób, że do uszkodzeń telefonów doszło w niezawiniony przez nią sposób. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwoliłyby na weryfikację zdarzeń prowadzących do powstania niedoborów towarów ani nie udokumentowała i nie wyjaśniła okoliczności oraz przyczyn zaistniałych w tym zakresie różnic inwentaryzacyjnych. W toku postępowania podatkowego złożyła bowiem jedynie protokół strat i zniszczeń z [...] września 2014 r. W dokumencie tym wskazała nazwy uszkodzonych telefonów, ilość sztuk [...]) oraz podała powód uszkodzenia poszczególnych sztuk towaru. Z dokumentu tego wynika, że przyczyną zniszczeń telefonów były uszkodzenia wyświetlaczy wskutek upadku z wysokości, uszkodzenia płyty głównej, uszkodzenia baterii. Skarżąca mimo wezwań nie wyjaśniła szczegółowo okoliczności i przyczyn w jakich doszło do uszkodzeń. Nie wykazano zatem okoliczności świadczących o tym, że uszkodzenia powstały z przyczyn niezależnych od skarżącej. Nie udzieliła odpowiedzi na pytania ukierunkowane na ustalenie kiedy i jak doszło do powstania uszkodzeń telefonów. Nie wskazała osób odpowiedzialnych za powstanie uszkodzeń oraz nie przedstawiła dokładnego obliczenia wielkości poniesionych strat. Nie przedstawiła również dokumentów potwierdzających fakt uszkodzeń takich jak np. dokumentacja firm serwisowych, odmowy uwzględnienia reklamacji, oświadczeń firm kurierskich o uszkodzeniu towaru w trakcie transportu czy jakichkolwiek innych dokumentów świadczących, że straty powstały w sposób niezawiniony. Sąd podziela również niekwestionowane w skardze ustalenia organów związane z dwukrotnym zaewidencjonowaniem przez skarżącą faktury dotyczącej nabycia tego samego towaru. Uznaje za zasadne pozbawienie skarżącej , na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o PTU, prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dotyczącej wynajęcia pokoju hotelowego. W konsekwencji stwierdzonych uchybień w oparciu o regulacje art. 193 O.p. ocenia jako prawidłowe za wadliwe uznano księgi podatkowe skarżącej. Rekapitulując sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Decyzja ta w szczególności nie narusza art. 91 ust. 7 ustawy o PTU a jej wydanie zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania podatkowego w sposób odpowiadający wymogom O.p. Organy podatkowe nie powołały się w sposób instrumentalny na przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.