IV SAB/Wr 329/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 30 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia rodzicielskiego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE A. S. (dalej: strona, skarżąca) pismem z dnia 9 sierpnia 2020 r. złożyła skargę na bezczynność Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ) w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 kwietnia 2019 r.o przyznanie świadczenia rodzicielskiego. Powołując art. 50 § 1, art. 54 § 1, w zw. z art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie miesiąca, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenia dowodu z dokumentów przedłożonych wraz ze skargą tj wniosku o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego oraz ponaglenia z dnia 20 kwietnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Z przedłożonych wraz ze skargą akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 20 kwietnia 2020 r. (data wpływu do Wojewody 24 kwietnia 2020 r.) skarżąca wniosła - na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. adresowane do organu wyższego stopnia – ponaglenie na przewlekłość Wojewody. Strona zażądała: wyznaczenia terminu załatwienia sprawy; wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, podjęcia środków zapobiegającym naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości; stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych uregulowań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Stosownie zaś do art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeśli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarga strony na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpatrzenia wniosku strony z dnia 30 kwietnia 2019 r. o przyznanie świadczenia rodzicielskiego nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Zaakcentowania wymaga, że wniesione do Wojewody w dniu 24 kwietnia 2020 r. ponaglenie dotyczy wyłącznie przewlekłości organu w sprawie ustalenia prawa wnioskodawczyni do świadczenia rodzicielskiego, nie zaś zarzucanej w skardze bezczynności. Powyższe wynika jednoznacznie z treści ponaglenia, w którym zażądano stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tego też względu wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I sentencji postanowienia.