II SO/Rz 20/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2020 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Prezesowi Sądu Okręgowego za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. wymierzyć Prezesowi Sądu Okręgowego grzywnę w wysokości 200 zł ( słownie: dwieście złotych); II. zasądzić od Prezesa Sądu Okręgowego na rzecz wnioskodawcy K. R. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania Sądu jest wniosek K. R. o wymierzenie na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że K. R. złożył skargę za pośrednictwem organu w dniu 11 marca 2020 r. Organ przekazał skargę w dniu 8 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§1). Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio (§1a). Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym( art. 55 § 1 p.p.s.a.). W przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi – art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2019 r., poz. 1429). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie termin do przekazania skargi wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie rozpoczął się w dniu 12 marca 2010 r., a upłynął w dniu 27 marca 2020 r. Powyższa kwestia została przesądzona postanowieniem NSA z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt I OZ 602/20 uchylającym postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 7/20 oddalające wniosek K.R.o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego . W postanowieniu tym NSA, przeciwnie do WSA w Rzeszowie stwierdził, że na bieg terminu do przekazania skargi nie miały wpływu przepisy ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2020 r., poz.568). Stwierdził bowiem, że przepisy tej ustawy zawieszające między innymi bieg terminów procesowych, weszły w życie w dniu 31 marca 2020 r., a nie jak przyjął Sąd I instancji w dniu 14 marca 2020 r., a zatem po upływie terminu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę przez Prezesa Sądu Okręgowego , który jak wyżej zaznaczono upłynął w dniu 27 marca 2020 r. Stanowiskiem tym Sąd I instancji jest związany na podstawie art. 190 p.p.s.a. Wobec powyższego aktualnie kwestia przekazania skargi wraz z odpowiedzią po upływie przewidzianego do tego terminu nie budzi już żadnych wątpliwości, co czyni wniosek o wymierzenie organowi grzywny w pełni uzasadnionym. Zgodnie z art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wymierzając organowi grzywnę w wysokości 200 zł za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią w terminie, Sąd miał na uwadze fakt, że zachowanie terminu do dokonania tych czynności nie było oczywiste. Rozpoznając po raz pierwszy sprawę z wniosku K.R. o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny za nieprzekazanie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 7/20 oddalił wniosek, przyjmując, że termin na przekazanie skargi upływał, w zw. z art. 15 zzs ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, w dniu 5 czerwca 2020 r., a co za tym idzie skierowanie wniosku o wymierzenie grzywny w dniu 30 marca 2020 r. było przedwczesne. Dopiero NSA rozpoznając zażalenie na to postanowienie przesądził, że termin ten upłynął w dniu 27 marca 2020 r. Zauważyć należy, że Prezes Sądu Okręgowego bezpośrednio po otrzymaniu postanowienia WSA z dnia 3 czerwca 2020 r., tj. w dniu 8 czerwca 2020 r. przekazał skargę wraz z odpowiedzią do Sądu, zatem nie można doszukać się w działaniu organu złej woli. Stanowisko organu wydaje się tym bardziej usprawiedliwione jeśli wziąć pod uwagę, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie mylił się, jak się później okazało co do prawidłowości liczenia terminu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią, w związku z ogłoszeniem stanu epidemicznego w Polsce. Ponadto stanowisko takie, jak Sąd I instancji prezentowały także inne Sądy ( patrz np.: WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 786/20, WSA w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 435/20, WSA w Rzeszowie w sprawach: II SA/Rz 806/20, II SA/Rz 503/20). W ocenie Sądu zasądzona grzywna w kwocie 200 zł uwzględnia zarówno interes wnioskodawcy, jak również jest adekwatna do stopnia zawinienia organu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie 200 i 205 §2 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego na postanowienie z dnia 3 czerwca 2020 r. Na podstawie art. 209 p.p.s.a. o kosztach postępowania sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 tej ustawy) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Brak jest podstaw do zamieszczenia orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie, w szczególności w orzeczeniach wydawanych w postępowaniu zażaleniowym. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym. (Tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt I GZ 74/17, WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 624/18, WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Rz 62/18, WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 94/19). Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie powołanych przepisów.