I FSK 651/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Maria Dożynkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 28 września 2006 r. sygn. akt I SA/Go 273/06 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...]grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień, listopad i grudzień 2003 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 28 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt I SA/Go 273/06 odrzucił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...]grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień, listopad i grudzień 2003 r. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarżący wniósł skargę z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., bowiem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi został przekroczony, ponieważ skarżący wniósł skargę niezgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., czyli nie za pośrednictwem organu, a bezpośrednio do Sądu. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona skarżącemu 22 grudnia 2005 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Termin do wniesienia skargi upływał 23 stycznia 2006 r. Skarżący nadał w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2006 r. skargę bezpośrednio do WSA. Skarga wpłynęła do WSA 25 stycznia 2006 r. Sąd pierwszej instancji przekazał tę skargę organowi podatkowemu drugiej instancji 27 stycznia 2006 r. Sąd pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie p.p.s.a., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd przekazuje organowi ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. Zatem od 1 stycznia 2006 roku nieprawidłowe wniesienie skargi nie powoduje takiego skutku, a wobec tego skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzuceniu. W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu do zaistniałego stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego Sąd powinien był poinformować go o nieprawidłowym wniesieniu skargi. Skarżący wskazał przy tym na art. 6 p.p.s.a, który wyraża zasadę pomocy stronie występującej bez profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto zdaniem skarżącego Sąd, nie informując skarżącego o nieprawidłowym działaniu, naruszył zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 8 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę tę ze względu na treść art. 54 § 1 tej ustawy wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 p.p.s.a jest terminem procesowym. Do jego zachowania wymagane jest więc nadanie skargi do właściwego organu, za pośrednictwem którego stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a wnosi się skargę . Wniesienie skargi po 31 grudnia 2005 r. nawet w terminie wprost do Sądu z pominięciem organu odwoławczego, który wydał zaskarżoną decyzję nie może więc być traktowane jako wniesienie skargi w terminie. Tylko bowiem do 31 grudnia 2005 r. ze względu na treść art. 98 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) jak słusznie to wskazał Sąd pierwszej instancji skargę wniesioną w terminie, ale bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten przekazywał organowi ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. Po tym terminie skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu z pominięciem organu nie może być traktowana zdaniem Naczelnego Sądu administracyjnego jako wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Na tle podobnych uregulowań odnośnie składania środków odwoławczych w postępowaniu cywilnym Sąd Najwyższy w składzie połączonych Izb Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w uchwale z 28 listopada 1987 r. III CZP 33 /87 – OSNCP 1988/6/73 stwierdził, wyraźnie, że wniesienie rewizji w terminie ustawowym wprost do sądu rewizyjnego z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok, nie może być traktowane jako wniesienie rewizji w terminie. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że skoro z konkretnej regulacji prawnej w sposób jednoznaczny wynika, że środek odwoławczy wnosi się w określonym terminie do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, to nie można uznać, by środek odwoławczy skierowany bezpośrednio do sądu rewizyjnego nawet w terminie, zamiast za pośrednictwem sądu pierwszej instancji został wniesiony w terminie. Pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy we wskazanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejsza skargę kasacyjną w pełni podziela. W ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 54 § 1 wyraźnie wskazano, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, wobec tego dla oceny czy został zachowany termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 p.ps.a. nie ma znaczenia data nadania skargi bezpośrednio do sądu, a istotna jest data nadania tej skargi do organu. W drodze wykładni korzystnej dla strony przyjmuje się w orzecznictwie, że termin do wniesienia środka odwoławczego jest zachowany nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie sama strona wniosła ten środek do organu, który wydał ten akt, ale także, gdy sąd, do którego strona skierowała błędnie środek odwoławczy (vide powołana wyżej uchwała). W momencie wpłynięcia skargi bezpośrednio do Sądu termin ustawowy określony we wskazanym wyżej przepisie już minął. Skarga ta bowiem wpłynęła do Sądu 25 stycznia 2006 r., a termin trzydziestodniowy upływał 23 stycznia 2006 r., gdyby więc Sąd przekazał skargę organowi w tym samym dniu, w którym skarga wpłynęła do Sądu to i tak termin do wniesienia skargi nie byłby zachowany. Wbrew więc zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 53 § 1 p.p.s.a. Sąd ten nie mógł też naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż przepisów tej ustawy sądy administracyjne nie stosują, a jedynie kontrolują prawidłowość ich stosowania przez organy. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184, art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. ----------------------- 3