VI Ka 1315/25

<p>Warszawa, dnia 20 kwietnia 2026 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1315/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: Sędzia SO Michał Bukiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->protokolant: protokolant sądowy Aneta Dygas</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 20 kwietnia 2026 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">V. D.</span>, syna <span class="anon-block">L.</span> i <span class="anon-block">V.</span>, ur. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">H.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o czyn z art. 66b § 2 pkt 2b k.w.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 7 sierpnia 2025 r. sygn. akt V W 358/24</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: </strong> </p> <p>a.  <strong> <!-- -->w punkcie I na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstępuje od wymierzenia obwinionemu kary, </strong> </p> <p>b.  <strong> <!-- -->uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty za obie instancje i kwotę 150 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 1315/25 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie w zakresie w jakim skarżący domagał się uniewinnienia od popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu. Prowadziła jedynie do dokonania korekty wyroku w zakresie kształtowania sankcji za przypisane mu wykroczenie.</p> <p>Na wstępie stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd Rejonowy <em> <!-- -->meriti</em> poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>). Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest zasadniczo logiczne, pozbawione błędu, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> (mającym zastosowanie w sprawach o wykroczenia na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>) i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń w zakresie winy obwinionego . Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt III KK 20/16).</p> <p>W związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 34 k)">art. 34 k.p.s.</a>w. pozostaje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 82;art. 82 § 1 k)">art. 82 § 1 k.p.s.</a>w.), który stanowi, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podstawa faktyczna wyroku nie może być przez sąd przyjęta dowolnie, lecz musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych ujawnionych podczas przewodu sądowego w konkretnej sprawie, czyli na tym co było przedmiotem postępowania dowodowego na rozprawie (zob. wyrok SN z 18.12.2002 r., II KK 297/02, Legalis).</p> <p>Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one jedynie w części trafne .</p> <p>Rozpatrując zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia nie przyjął całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań nie były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za zarzucane obwinionemu wykroczenie.</p> <p>Doszło do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 34)">art. 34 k.p.w.</a>, a więc sytuacji gdy organ orzekający pominie przy dokonywaniu ustaleń istotne okoliczności wynikające z określonego wiarygodnego dowodu lub dokona ustaleń w oparciu o dowód, który nie został ujawniony w toku rozprawy. W ocenie kontroli instancyjnej, uchybienia w zakresie nienależytego uwzględnienia zachowania pokrzywdzonej <span class="anon-block">K. D.</span> i okoliczności skierowania do niej korespondencji mailowej przez obwinionego nie mogły jednak prowadzić do wydania wyroku uniewinniającego a jedynie zmiany wyroku jak w sentencji.</p> <p>W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował odpowiednio szerokim spektrum dowodów, które były wystarczające (po ich prawidłowym ocenieniu przez sąd) dla poczynienia trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych poza tymi , iż obwiniony w dniu wskazanym w zarzucie nie zastosowawszy się do wydanego przez sąd zakazu kontaktowania się <span class="anon-block">K. D.</span> , kontakt z nią podjął po wysłaniu mu przez nią w tym samym dniu korespondencji mailowej, zawierającej zarzuty i uwagi wobec jego postepowania wobec dzieci .</p> <p>Zachowanie obwinionego zostało właściwie ocenione przez sąd rejonowy jako , mające zgodnie z zamiarem obwinionego naruszać zakaz kontaktowania się z <span class="anon-block">K. D.</span> . Nie mieściło się w żaden sposób w realizacji prawa do niezbędnego zabezpieczenia interesu małoletnich dzieci i podjęcia celowego , koniecznego kontaktu z matką dziecka, służącego ochronie tego interesu . Obwiniony nie działał w żadnej anormalnej sytuacji motywacyjnej , mógł w pełni dostosować się do dyspozycji normy prawnej art. 66 b par 2 pkt 2 b kw. Zważyć należy, że w toku postępowania cywilnego , gdzie orzeczono obowiązujący go zakaz korzystał z pomocy pełnomocnika a zatem miał wystarczający czas na ewentualny kontakt z adwokatem i konsultację dopuszczalności kontaktu w odpowiedzi na korespondencję mailowa <span class="anon-block">K. D.</span> . Obrona formułując zarzut błędnych ustaleń faktycznych nie wskazuje dlaczego obwinionemu nie sposób przypisać naruszenia zakazu kontaktowania się, realizacji znamion zarzucanego wykroczenia. W szczególności nie wskazuje czy zachowanie obwinionego nie nosi cech działania zawinionego czy też społecznie szkodliwego( art. 1 par 1 i 2 kw) . Nie wskazuje też na działanie obwinionego w ramach kontratypu . Świadczy to o ułomności zarzutów i argumentacji sprowadzającej się do eksponowania jedynie prowokacyjnego zachowania pokrzywdzonej i samego faktu konfliktu.</p> <p>W świetle powyższego, ustalone działanie obwinionego jakkolwiek będące przypisanym wykroczeniem należało potraktować jako działanie o szczególnym charakterze i w okolicznościach o jakich mowa w art. 39 par 1 kw. Nie godziło w sposób szczególny w dobro pokrzywdzonej, która wiedząc i obowiązywaniu zakazu nałożonego na obwinionego skierowała do niego korespondencje mailową, zawierającą uwagi i zarzuty do jego postępowania w zakresie kontaktu z dziećmi , licząc się z możliwością odpowiedzi . Co więcej jego zachowanie nie mogło budzić niepokoju u pokrzywdzonej a przez tego rodzaju następstwami miały chronić je nałożone przez uprawnione organy zakazy kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonej a obowiązujące obwinionego . W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że zachodzi wypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zastosował wobec obwinionego instytucję odstąpienia od wymierzenia kary, utrzymując wyrok w mocy w zakresie przypisania mu czynu będącego wykroczeniem.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego od opłatę w wys. 30 zł za obie instancje i pozostałe koszty sądowe w wys. 150 zł uznając, iż obwiniony jest zdolny do ich ponoszenia zważywszy na sytuacje majątkową i możliwości zarobkowe. </strong> </p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.</p> </div>