IV Ka 43/24

<p> <strong> <!-- -->1</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2 WYROK</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p> Dnia 17 kwietnia 2024 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny–Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Hanna Bartkowiak</p> <p> <strong> <!-- -->3 Protokolant: prot. sąd. Angelika Kubiaczyk </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> 4przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Iluminaty Kaczmarek </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. S.</span> (<span class="anon-block">S.</span>)</strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62;art. 62 ust. 3)">art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Złotowie</p> <p>z dnia 23 października 2023 r., sygn. akt II K 191/22</p> <p>1.  Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>a)  stosując <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> przyjmuje, iż podstawę rozstrzygnięć stanowi ustawa karna w brzmieniu obowiązującym w dacie obu czynów,</p> <p>b)  w opisie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>, przypisanego oskarżonemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a pkt. 1)">pkt 1</a> przyjmuje, że pierwsze badanie po zdarzeniu o godz. 23:01, wykazało u niego stan nietrzeźwości 1,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.</p> <p>2.  W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.</p> <p>3.  Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł oraz wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 300 zł.</p> <p>Hanna Bartkowiak</p> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="8"/> <col width="2"/> <col width="11"/> <col width="44"/> <col width="21"/> <col width="66"/> <col width="120"/> <col width="11"/> <col width="7"/> <col width="36"/> <col width="12"/> <col width="21"/> <col width="96"/> <col width="4"/> <col width="19"/> <col width="22"/> <col width="22"/> <col width="60"/> <col width="93"/> </colgroup> <tr> <td colspan="20"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>Formularz UK 2</p> </td> <td colspan="3"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="4"> <p>IV Ka 43/24</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p>1</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>1.  <strong> <!-- -->CZĘŚĆ WSTĘPNA </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>Wyrok Sądu Rejonowego w Złotowie z dnia 23 października 2023 r., sygn. akt II K 191/22</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.11.2. Podmiot wnoszący apelację</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>☐ oskarżyciel posiłkowy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>☐ oskarżyciel prywatny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>☒ obrońca</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>☐ inny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.11.3. Granice zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="7"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="13"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="9"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="9"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td colspan="9"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.11.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="19"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="19"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="19"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="19"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- --> –</strong> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="19"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="19"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="19"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.11.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="9"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td colspan="8"> <p>zmiana</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>2.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.12.1. Ustalenie faktów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.12.2. Ocena dowodów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="12"/> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>.  <strong> <!-- -->STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zarzut </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="3"> <p> <em> <!-- --> 3.1.</em> </p> </td> <td colspan="14"> <p>Obraza przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> poprzez jednostronną i dowolną ocenę materiału dowodowego, całkowicie sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez:</p> <p>a) dowolną i jednostronną ocenę wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span>, uznanie za wiarygodne jego wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego, pominięcie jego wyjaśnień złożonych w toku przewodu sądowego i uznanie ich za niewiarygodne;</p> <p>b) dowolną i jednostronną ocenę zeznań świadków <span class="anon-block">Ł. S.</span>, <span class="anon-block">K. M.</span>, <span class="anon-block">R. W.</span>, <span class="anon-block">G. M.</span>, <span class="anon-block">M. F.</span>, <span class="anon-block">S. R.</span>,</p> <p>c) dowolną i jednostronną ocenę zeznań świadka <span class="anon-block">P. S.</span>, uznanie za niewiarygodne zeznań w/w świadka złożonych w toku przewodu sądowego,</p> <p>d) dowolną i jednostronną ocenę zeznań świadka <span class="anon-block">R. C. (1)</span>,</p> <p>e) dowolną i jednostronną ocenę dokumentu pisma z Komisariatu Policji w <span class="anon-block">M.</span> z dnia 23 września 2023 r.</p> </td> <td colspan="3"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych nieprawidłowości w przeprowadzonej przez Sąd I instancji weryfikacji wiarygodności materiału dowodowego, wskazanych w apelacji obrońcy oskarżonego. Zdaniem Sądu Okręgowego ocena dowodów była swobodna i dokonana z poszanowaniem wszystkich dyrektyw wartościowania materiału dowodowego ustanowionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, a więc zasad wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Sąd I instancji ocenił wszystkie zgromadzone dowody, zestawił ich treść ze sobą i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź ich częściom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Znamiennym jest w świetle argumentacji przedstawionej w środku odwoławczym, że ustanowiony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd <em> <!-- -->meriti</em> w kontekście zasad wiedzy – w szczególności logicznego rozumowania – oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, wobec tych samych zasad, są tego waloru pozbawione (<em> <!-- -->wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII AKa 237/23, Lex nr 3693629</em>).</p> <p>W świetle powyższych kryteriów, Sąd Okręgowy negatywnie ocenił zarzut błędnej oceny dowodów podniesiony w apelacji. Obrońca oskarżonego nie wykazał bowiem skutecznie żadnych nieprawidłowości w ocenie poszczególnych dowodów przez Sąd Rejonowy, a jedynie zaprezentował swoją i to subiektywną ocenę tychże dowodów. Istotne jest przy tym, że apelujący przekonując o niewiarygodności dowodów oskarżenia rzeczowo nie uargumentował swojego stanowiska w tej materii. Apelujący przedstawiając swoje zapatrywania na ocenę dowodów, jaka jego zdaniem winna zostać dokonana w tej sprawie, oparł się na błędnym założeniu o pełnej wiarygodności wyjaśnień <span class="anon-block">T. S.</span> złożonych na rozprawie przed Sądem Rejonowym. Istotne jest przy tym, że relacja oskarżonego kategorycznie zaprzeczającemu swojemu sprawstwu w zakresie pierwszego z czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, nie dość, że nie znajdowała żadnego potwierdzenia w innych dowodach, to dodatkowo stała w sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym dostępnym w tej sprawie. Znamiennym jest, że wersja zdarzeń zaprezentowana przez <span class="anon-block">T. S.</span> w toku przewodu sądowego pozostawała w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego oraz wskazaniami wiedzy. Należy zauważyć, że oskarżony doznał poważnych obrażeń głowy w wyniku zdarzenia drogowego, kiedy to prowadzony przez niego samochód osobowy uderzył w drzewo i przewrócił się na bok. To właśnie z obawy o stan zdrowia oskarżonego, jego brat, do którego został odwieziony przez przygodną osobę z miejsca wypadku, od razu wezwał pomoc służb ratunkowych. W tych okolicznościach nieprawdopodobnym jest by oskarżony będąc ranny w głowę był w stanie pieszo udać się do sklepu w <span class="anon-block">T.</span>, zakupić tam kilka piw, a następnie już w domu brata i wraz z nim spożywać zakupiony alkohol. Podobnie twierdzenia jakoby oskarżony miał być jedynie pasażerem samochodu marki <span class="anon-block">F. (...)</span> stoją w sprzeczności ze śladami krwi opisanymi w protokole oględzin miejsca oraz widocznymi na fotografiach wyłącznie na poduszce powietrznej kierowcy oraz na szybie przedniej po stronie miejsca dla kierującego pojazdem. Natomiast twierdzenia o wyjściu rzekomego kierującego pojazdem przez przednią szybę i to bez szwanku z wypadku są nieprawdopodobne w zestawieniu ze stanem pojazdu <span class="anon-block">F. (...)</span> widocznym na dokumentacji fotograficznej i opisem w protokole oględzin pojazdu. Niemożliwe bowiem aby rzekomo inny kierowca nie doznał żadnych obrażeń ciała skoro na wystrzelonej poduszce powietrznej i przedniej, potłuczonej szybie czołowej były ślady krwi, a ów kierujący miał wychodzić przez przednią szybę. Poza tym, co należy szczególnie zaakcentować, wersja ta była zupełnie odmienna od wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym, podtrzymanych jeszcze w trakcie kolejnego przesłuchania w dochodzeniu, po upływie około 1 miesiąca czasu, kiedy to T. <span class="anon-block">S.</span> dwukrotnie przyznał się do popełnienia tego czynu oraz przyjął mandat karny za wykroczenie z art. 97 kw. Sąd Rejonowy trafnie więc uznał za niewiarygodne to co <span class="anon-block">T. S.</span> wyjaśniał w postępowaniu sądowym i, że robił to w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>. Warto zatem wskazać na wartość dowodową wyjaśnień oskarżonego z postępowania przygotowawczego, które cechowała logika, spójność oraz były one zgodne z szeregiem innych materiałów dowodowych zgromadzonym w tej sprawie, tj. dokumentacją fotograficzną z miejsca zdarzenia, protokołami oględzin pojazdu i miejsca wypadku, z zeznaniami <span class="anon-block">P. S.</span>, <span class="anon-block">R. C. (1)</span>, funkcjonariuszy Policji wykonujących czynności powypadkowe, protokołem badania stanu trzeźwości oskarżonego oraz notatkami urzędowymi Policji zawierającymi opis przebiegu interwencji zarówno w domu brata podsądnego, jak i na miejscu wypadku. Nieprzekonująco przy tym oskarżony uzasadniał zmianę wyjaśnień oraz swego oświadczenia o przyznaniu się do prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w dniu 5 marca 2022 r. Logiczną konsekwencją takiego stanu rzeczy było przypisanie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym, z jednoczesnym odmówieniem tej cechy wersji wydarzeń zaprezentowanej podczas przesłuchania przed Sądem I instancji. Obrońca zaś nie zdołał wykazać by wnioskowanie organu <em> <!-- -->meriti</em> na temat wiarygodności wyjaśnień <span class="anon-block">T. S.</span> było błędne ani przekonująco wyjaśnić powodów przyjęcia mandatu karnego za wykroczenie drogowe niezachowania należytej ostrożności na drodze publicznej (k. 156). Warto w tym miejscu odnieść się do argumentu obrony jakoby w sytuacji gdy oskarżony zmienia wyjaśnienia jego wina i sprawstwo winny być ustalane na podstawie innych dowodów. Wedle koncepcji apelującego zmiana wyjaśnień <span class="anon-block">T. S.</span> przed Sądem Rejonowym i odwołanie wcześniejszego przyznania się, powodowała anulację jego wcześniejszych wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego. Tymczasem w przypadku zmiany wersji zdarzeń przez oskarżonego, czy też świadków nie mamy do czynienia z automatycznym przypisywaniem przymiotu wiarygodności tej zmienionej wersji zdarzeń. Te nowe wyjaśnienia (czy zeznania), podobnie jak wcześniejsze podlegają tożsamemu badaniu przez organ <em> <!-- -->meriti</em> pod kątem wiarygodności w świetle dyrektyw ustanowionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Dopiero kompleksowa ocena dowodów pozwala na stwierdzenie, która z odmiennych zaprezentowanych wersji wydarzeń jest wiarygodna, a która taką cechą obdarzona być nie może. Sąd Rejonowy w pełni dochował wymienionych wyżej standardów oceniając dowody zgromadzone w tej konkretnej sprawie, czego nie sposób powiedzieć o jednostronnej propozycji oceny dowodów zaprezentowanej przez skarżącego. Mylił się on przy tym twierdząc, że żaden inny dowód poza wycofanymi przez oskarżonego wyjaśnieniami nie świadczył o jego sprawstwie. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia szczegółowo wymienił wszystkie dowody, które łącznie ze skorelowanymi z nimi wyjaśnieniami <span class="anon-block">T. S.</span> z postępowania przygotowawczym, w sposób klarowny i nie budzący wątpliwości świadczyły o jego sprawstwie w zakresie zarówno pierwszego, jak i drugiego z czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia. Nietrafione były uwagi apelującego, jakoby żaden z funkcjonariuszy nie był w stanie podać źródła informacji zamieszczonej w notatce urzędowej o tym, że to oskarżony był kierowcą pojazdu <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. Policjanci z Komisariatu Policji w <span class="anon-block">K.</span> sporządzili notatkę urzędową z interwencji przeprowadzonej w dniu 5 marca 2022 r. w godzinach późnowieczornych w miejscu zamieszkania brata oskarżonego – <span class="anon-block">P. S.</span>, który wezwał służby do swojego rannego brata, odwiezionego do niego przez nieznanego mężczyznę. Zarówno z treści omawianej notatki urzędowej, jak i zeznań funkcjonariuszy Policji <span class="anon-block">Ł. S.</span> i <span class="anon-block">G. M.</span> wynika, że informacje o przebiegu inkryminowanego zdarzenia uzyskali oni od <span class="anon-block">P. S.</span>, który po rozmowie z bratem dowiedział się jak wyglądał wypadek drogowy z udziałem oskarżonego. Trzeba także podkreślić, że oskarżony przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym sam podał, że to właśnie on sam jechał samochodem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> kiedy doszło do utraty panowania nad pojazdem, wypadnięcia z drogi oraz uderzenia w przydrożne drzewo. Przyznał się też on, że znajdował się wtedy w stanie nietrzeźwości, gdyż przed rozpoczęciem jazdy samochodem spożywał alkohol. Wyjaśnienia te potrzymał w trakcie drugiego z przesłuchań mającego miejsce w postępowaniu przygotowawczym. Oskarżony mając wtedy możliwość odwołania swoich uprzednich wyjaśnień, nie uczynił tego, a nawet złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Zmiana postawy procesowej i wyjaśnień nastąpiła natomiast po upływie długiego okresu czasu bo ponad roku i 2 miesiącach od zdarzenia, na etapie rozpoznawczym przed Sądem I instancji, co wobec grożącej mu realnie odpowiedzialności karnej za kolejny popełniony przez niego czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a)">art. 178a kk</a> należało uznać za przejaw przyjętej strategii obronnej.</p> <p>Sąd odwoławczy nie podzielił uwag autora apelacji dotyczących braku poprawności oceny wiarygodności zeznań <span class="anon-block">P. S.</span>. Sąd Rejonowy dowód ten, podobnie jak wszystkie inne, ocenił w sposób prawidłowy i zgodny z dyrektywami ustanowionymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Treść złożonych przez tego świadka zeznań w postępowaniu przygotowawczym i ich formuła (logiczne, spójne, zawierające indywidualne spostrzeżenia), całkowicie przeczyły tezie zaprezentowanej w toku przesłuchania przed Sądem Rejonowym jakoby w czasie przesłuchania przez funkcjonariusza Policji miałby znajdować się pod wpływem alkoholu. Twierdzenia te pojawiły się dla podbudowania linii obrony jego brata przyjętej na etapie postępowania sądowego. Gdyby faktycznie trzeźwość świadka budziła zastrzeżenia kiedy miał zeznawać, a było to ponad 10 godzin po zgłoszeniu interwencji, to zostałoby to sprawdzone i czynność procesową przełożono by w czasie. Obrońca w żaden sposób nie uprawdopodobnił aby faktycznie <span class="anon-block">P. S.</span> w godzinach rannych 6 marca 2022 r. ze względu na spożyty wcześniej alkohol nie potrafił czynić zbornych spostrzeżeń ani odtwarzać zdarzeń, których był obserwatorem. Zasadnie zatem organ orzekający uznał, że właśnie w postępowaniu przygotowawczym <span class="anon-block">P. S.</span> przedstawił faktyczny przebieg zdarzenia, który korelował z wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniami funkcjonariuszy, protokołem badania stanu trzeźwości oraz dokumentacją z miejsca wypadku. Świadek pamiętał, że w kieszeni u oskarżonego znaleziono substancję narkotyczną. Z drugiej zaś strony, skoro wówczas świadek ten nie wspomniał nic o znalezieniu kluczyka samochodowego nie oznaczało, że nie miało to miejsca. O tym bowiem napisał w notatce policyjnej post. <span class="anon-block">G. M.</span> i podtrzymał jej treść zeznając na rozprawie. Próba wycofania się z obciążających oskarżonego zeznań przez świadka <span class="anon-block">P. S.</span> podczas przesłuchania przed Sądem zakończyła się niepomyślnie. Jego zeznania z rozprawy były niespójne, nielogiczne i sprzeczne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym. Świadek mylił wtedy nawet samochód, którym oskarżony miał mieć wypadek z pojazdem należącym do jego ojca – samochodem <span class="anon-block">R. (...)</span>, zasłaniał się niepamięcią, a przecież chodziło o niecodzienną sytuację, tj. zdarzenie drogowe z udziałem bliskiego członka rodziny. Racjonalną zatem była dokonana przez Sąd Rejonowy ocena tej części jego zeznań jako niewiarygodnych, a przeciwne stanowisko obrony w tej kwestii było chybione.</p> <p>Sąd II instancji nie podzielił także zastrzeżeń obrońcy oskarżonego zgłoszonych do oceny zeznań świadków: <span class="anon-block">Ł. S.</span>, <span class="anon-block">K. M.</span>, <span class="anon-block">R. W.</span>, <span class="anon-block">G. M.</span>, <span class="anon-block">M. F.</span> oraz <span class="anon-block">S. R.</span>. Stanowisko Sąd I instancji o wiarygodności zeznań wymienionych świadków było trafne, a obrona nie przedstawiła konkretnych argumentów osłabiających słuszność wnioskowania organu <em> <!-- -->meriti</em>. Apelujący nie miał zatem racji kwestionując wartość dowodową zeznań świadka <span class="anon-block">Ł. S.</span>, które, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwoliły na ustalenie, że oskarżony był widywany jako kierujący samochodem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> wbrew twierdzeniom tegoż podsądnego aby miał coś wspólnego z tym autem i przez to były pomocne do przyjęcia, że w dniu 5 marca 2022 r. także to właśnie <span class="anon-block">T. S.</span> mógł prowadzić pojazd tej marki o nr rej. rozpoczynającym się od <span class="anon-block"> (...)</span>. Poza tym, należało przypomnieć obrońcy, iż ustalenie sprawstwa oskarżonego zostało dokonane na podstawie wielu innych zebranych w tej sprawie, wiarygodnych, dowodów. Argumentacja obrony przedstawiona w apelacji świadczy o tym, że skarżący nie dokonywał kompleksowej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów, a jedynie fragmentarycznej oceny wybranych elementów, co było niepoprawne i skazane na niepowodzenie.</p> <p>Sąd Okręgowy nie dostrzegł również żadnych nieprawidłowości w uznaniu za miarodajne i wiarygodne zeznań świadka <span class="anon-block">R. C. (1)</span> oraz treści pisma z Komisariatu Policji w <span class="anon-block">M.</span> z dnia 23 września 2023 r. Zastrzec jednak trzeba, że dla ustalania stanu faktycznego przedmiotowej sprawy dowody te miały znaczenie drugoplanowe. Istotną informacją była ta, że świadek <span class="anon-block">R. C. (1)</span> w dniu 5 marca 2022 r. widział oskarżonego jako kierującego samochodem, ale nie był w stanie określić marki tego pojazdu, a co do koloru dopiero na rozprawie podał, że pojazd ten był niebieski, chociaż <span class="anon-block">F. (...)</span> był koloru srebrnego. Zasady doświadczenia życiowego pokazują jednak, że te kolory karoserii pojazdów często bywają ze sobą mylone, zwłaszcza kiedy obserwujący widzi dany samochód w warunkach ograniczonej widoczności, np. wieczorem. Poza tym należy pamiętać, że te szczegóły pojawiły się na zaawansowanym etapie sprawy, zaś dzień po zdarzeniu świadek <span class="anon-block">R. C.</span> takich okoliczności nie podawał. Nakazywało to odpowiednią ostrożność do jego późniejszych zeznań, zwłaszcza że jest kolegą oskarżonego, a podanie nowej cechy dotyczącej pojazdu mogły być próbą pomocy oskarżonemu. W świetle powyższego nie było podstaw by uznać, że zeznania świadka <span class="anon-block">R. C. (1)</span> o kolorze samochodu jakim poruszał się <span class="anon-block">T. S.</span> podważały trafność przypisania oskarżonemu sprawstwa czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 4)">art. 178a § 4 kk</a>. Natomiast co do treści pisma z Komisariatu Policji w <span class="anon-block">M.</span> z dnia 23 września 2023 r. to nie ulega wątpliwości, że miało charakter urzędowy i zawierało informacje na temat osoby <span class="anon-block">T. B.</span>, o których funkcjonariusze Policji powzięli wiedzę w toku wykonywanych czynności służbowych. Nadmienić trzeba, że Sąd Rejonowy nie przyjął, że <span class="anon-block">T. B.</span> podpisał umowę kupna sprzedaży samochodu <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> in blanco. Sąd Rejonowy ubocznie powołał się jedynie na informację zawartą w piśmie z Komisariatu Policji w <span class="anon-block">M.</span> z dnia 23 września 2023 r., co nie było żadnym uchybieniem, jak próbował sugerować w apelacji obrońca. Zatem wspomniane pismo – notatka nie zastąpiło zeznań. Równie chybione były oczekiwania apelującego co do konieczności uznania kluczyka samochodowego odnalezionego przy oskarżonym jako dowodu rzeczowego. W tamtym momencie kwestia ustalenia kierującego pojazdem, który rozbił się na drzewie nie była problematyczna, oskarżony niczego nie kwestionując, przyznał się do tego. Przedmiotowy kluczyk nie był zatem potrzebny dowodowo, podobnie jak cały pojazd marki <span class="anon-block">F. (...)</span>, który jak podał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">KP</a> w <span class="anon-block">K.</span> (k. 141), we własnym zakresie zabezpieczył ojciec oskarżonego. Co symptomatyczne, tych ewidentnie niekorzystnych dla podsądnego okoliczności, obrońca zdaje się nie zauważać.</p> <p>Wszystko powyższe, analizowane łącznie potwierdzało słuszność stanowiska Sądu Rejonowego, który uznał za wiarygodne dowody zgromadzone na etapie postępowania przygotowawczego w postaci zeznań świadków, dokumentów oraz wyjaśnień oskarżonego, jednocześnie odrzucając jako niewiarygodną wersję oskarżonego i zeznania związanych z nim świadków (brat, kolega) złożone przed Sądem Rejonowym, przeczące sprawstwu <span class="anon-block">T. S.</span> w zakresie pierwszego z czynów zarzucanych aktem oskarżenia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span> od zarzutu popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> </td> <td colspan="3"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Przeprowadzone postępowanie odwoławcze nie potwierdziło żadnych nieprawidłowości w procesie oceny dowodów dokonanym przez Sąd Rejonowy. Ocena wszystkich dowodów była prawidłowa i zgodna z dyrektywami wymienionymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, tj. zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie było więc podstaw dla wydania w instancji odwoławczej wyroku jakiego oczekiwał obrońca, tj. wyroku uniewinniającego oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178;art. 178 § 1;art. 178 § 4)">art. 178 § 1 i 4 kk</a>. Ponadto nie stwierdzono przyczyn i uwarunkowań, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> uzasadniających uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zarzut </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="3"> <p> <em> <!-- -->3.2.</em> </p> </td> <td colspan="14"> <p>Obraza przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> poprzez nieprzesłuchanie w charakterze świadka <span class="anon-block">T. B.</span>.</p> <p>Obraza przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 174)">art. 174 kpk</a> poprzez zastąpienie zeznań <span class="anon-block">T. B.</span> treścią pisma z Komisariatu Policji w <span class="anon-block">M.</span> z dnia 23 września 2023 r.</p> </td> <td colspan="3"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Zdecydowano aby wymienione wyżej zarzuty ocenić łącznie ponieważ odnosiły się do powiązanych ze sobą zagadnień procesowych.</p> <p>Sąd Okręgowy nie stwierdził żadnych uchybień proceduralnych w zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">T. B.</span>. Sąd Rejonowy podjął dostępne działania mające na celu przesłuchanie ww., które jednak nie przyniosły pozytywnego rezultatu albowiem prowadząc wędrowny tryb życia był on nieuchwytny dla organów ścigania realizujących decyzję sądu o jego zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu celem wykonania z jego udziałem czynności procesowej przed Sądem. Jednocześnie należało stwierdzić, że nieprzesłuchanie <span class="anon-block">T. B.</span> jako świadka pozostawało irrelewantne dla badania prawidłowości wydanego wyroku skazującego. Miał on być tylko formalnym właścicielem pojazdu <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, którym w dniu 5 marca 2022 r. kierował w stanie nietrzeźwości <span class="anon-block">T. S.</span>. W żadnej z pojawiających się w tym procesie wersji zdarzenia <span class="anon-block">T. B.</span> nie był ani uczestnikiem, ani obserwatorem inkryminowanego zdarzenia, a więc nie miał on istotnej wiedzy dla przedmiotowego postępowania. Świadek mógłby zostać przesłuchany jedynie na okoliczność posiadania tytułu własności w/w pojazdu, czy też jego udostępnienia do używania <span class="anon-block">T. S.</span>. Nie byłby on więc kluczowym świadkiem, jak twierdził w apelacji obrońca, gdyż zeznawałby na okoliczności nie mające znaczenia dla badania winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 4)">art. 178a § 4 kk</a>. Nawet gdyby oskarżony wszedł w posiadanie tego pojazdu w sposób niezgodny z prawem byłoby to bez znaczenia z punktu widzenia odpowiedzialności karnej za zarzucony mu występek przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.</p> <p>Ponadto, Sąd Okręgowy uznał za mylne twierdzenie obrońcy, iżby Sąd Rejonowy naruszył zakaz, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 174)">art. 174 kpk</a>, zastępując zeznania <span class="anon-block">T. B.</span> treścią pisma z Komisariatu Policji w <span class="anon-block">M.</span> z dnia 23 września 2023 r. Jak już wyżej wspomniano, na podstawie tego pisma, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jedynie ubocznie podano, że z informacji uzyskanych przez lokalną Policję wynika, że <span class="anon-block">T. B.</span> w przeszłości podpisywał umowy sprzedaży różnych pojazdów in blanco. Sąd I instancji nie przyjął jednak przecież by tak się wydarzyło w odniesieniu do pojazdu <span class="anon-block">F. (...)</span>, prowadzonym przez oskarżonego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Wobec tego to stwierdzenie z uzasadnienia w żadnych razie nie mogło być potraktowane jako zastąpienie zeznań świadka treścią pisma. Odmienne stanowisko obrony na ten temat było bezpodstawne i nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span> od zarzutu popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> </td> <td colspan="3"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Brak podstaw dla uwzględnienia któregokolwiek z powyższych wniosków z uwagi na bezzasadność omówionych zarzutów. Kontrola odwoławcza nie potwierdziła nieprawidłowości w decyzji o odstąpieniu od przesłuchania <span class="anon-block">T. B.</span> w charakterze świadka. Dostępne procesowo działania Sądu Rejonowego podjęte celem przesłuchania ww. osoby nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. A poza tym jego zeznania jako właściciela samochodu <span class="anon-block">F. (...)</span> nie miałyby większego znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż kwestia własności w/w pojazdu była irrelewantna z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>. Prowadzenie dalszych czynności poszukiwawczych świadka, nota bene dość ograniczone procesowo, czego oczekiwałby apelujący, było niezasadne. Ponadto, wbrew zapatrywaniom obrony Sąd Rejonowy nie naruszył zakazu procesowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 174)">art. 174 kpk</a>. W konsekwencji brak było powodów uzasadniających wydanie w instancji odwoławczej wyroku uniewinniającego <span class="anon-block">T. S.</span>, czy też uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zarzut </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="3"> <p> <em> <!-- -->3.3.</em> </p> </td> <td colspan="14"> <p>Obraza przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wynikających z materiału dowodowego wątpliwości oraz pominięcie okoliczności korzystnych dla oskarżonego, w szczególności:</p> <p>a) rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości polegającej na tym, że na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania nie można ustalić, iż <span class="anon-block">T. S.</span> w dniu 5 marca 2022 r. kierował pojazdem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, znajdując się w stanie nietrzeźwości mając 1,34 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu;</p> <p>b) rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości polegającej na tym, że na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, nie można ustalić, czy oskarżony był kierowcą czy też pasażerem pojazdu marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w czasie zdarzenia, tj. 5 marca 2022 r. około godziny 21:00;</p> <p>c) rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości polegającej na tym, że na postawie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania nie można ustalić, czy oskarżony w czasie zdarzenia, tj. 5 marca 2022 r. około godziny 21:00 lub wcześniej znajdował się w stanie nietrzeźwości;</p> <p>d) pominięcie okoliczności korzystnej dla oskarżonego – faktu, iż w dniu zdarzenia nie był on właścicielem pojazdu marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>.</p> </td> <td colspan="3"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Należy przypomnieć, że dla skutecznego podniesienia zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> nie wystarczy ogólne stwierdzenie o braku obiektywizmu sądu, opierające się wyłącznie na odczuciu strony postępowania karnego, w szczególności wynikającym z odmiennej od dokonanej przez sąd oceny materiału dowodowego. O braku obiektywizmu sądu można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, czyni zarzut oparty na tym przepisie bezzasadnym. Innymi słowy fakt, iż dokonana przez sąd ocena dowodów jest sprzeczna z subiektywną oceną dokonaną przez strony nie może być wyznacznikiem naruszenia przez ten sąd zasady obiektywizmu. O naruszeniu tej zasady może być mowa jedynie w przypadku dokonania oceny materiału dowodowego w sposób stronniczy, tendencyjny, biorący pod uwagę okoliczności przemawiające tylko lub w znacznej mierze na korzyść lub niekorzyść oskarżonego przy jednoczesnym niedostrzeżeniu i pominięciu okoliczności przeciwnych (<em> <!-- -->postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2022 r., sygn. akt II KK 31/22, LEX nr 3417265; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa 191/21, LEX nr 3447082; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt II AKa 203/20, LEX nr 3450327</em>). Przenosząc przedstawione rozważania teoretyczne na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że nie doszło tu do żadnego naruszenia zasady obiektywizmu. Sąd Rejonowy uwzględnił okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Znamienne jest przy tym, że apelujący nie wykazał aby przy wydawaniu zaskarżonego wyroku uchybiono regułom określającym zasady oceny dowodów, co zostało już omówione w pkt 3.1. uzasadnienia. Nie doszło także do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, ponieważ podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Warto tu podkreślić, że z naruszeniem przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> można się spotkać, kiedy sąd opiera swoje orzeczenie na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej bądź tylko na części materiału ujawnionego i jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, przy czym żadna taka sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Poza tym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> nie można rozumieć w ten sposób, iż każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Zgłaszanie zarzutu obrazy tego przepisu jest pozbawione podstaw w sytuacji, gdy niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, po tym jak po ich rozważeniu zostały odrzucone na płaszczyźnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez organ orzekający jako niewiarygodne (<em> <!-- -->postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt I KK 228/23, Lex nr 3632297</em>).</p> <p>Przechodząc do omówienia zgłoszonego przez obrońcę naruszenia przez Sąd Rejonowy zasady procesowej wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, należy rozpocząć od przypomnienia, że do dyrektywy zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> można skutecznie odwoływać się jedynie w przypadku, gdy istniejące w sprawie wątpliwości nie dają się usunąć w drodze czynności dowodowych. Nie ma ona zastosowania tam, gdzie występuje zwykłe przeciwstawienie jednym dowodów – innym i pozostaje do przeprowadzenia racjonalna analiza wiarygodności poszczególnych grup dowodów (<em> <!-- -->wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2021 r., sygn. akt II AKa 237/20, Legalis nr 2631262</em>). Dlatego nie można bezkrytycznie przyjmować, że sam fakt, iż w sprawie jest możliwe przyjęcie więcej niż jednej wersji zdarzenia, obliguje sąd każdorazowo do wyboru wersji najbardziej dla oskarżonego korzystnej. Takie rozumienie zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> byłoby jej wypaczeniem. Z pewnością przepis ten nie stanowi nakazu uniewinnienia oskarżonego w każdej sytuacji, gdy w sprawie został przedstawiony materiał dowodowy sprzeczny w wymowie. Nie może być wątpliwości co do tego, że sąd prowadzi tak długo postępowanie dowodowe, aż ustali prawdziwy przebieg wydarzeń, a więc rozwieje swoje wątpliwości w tym zakresie. Tylko jeśli rezultaty prowadzonego postępowania dowodowego nie usuną takich wątpliwości –w grę może wchodzić instytucja z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Natomiast w sytuacji, gdy dokonanie określonych ustaleń faktycznych zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów lub też dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego czy też pokrzywdzonego, należy dokonać swobodnej oceny dowodów zgodnie z zasadą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, zaś rozstrzygnięciu powstających wątpliwości służy w pierwszej kolejności inicjatywa dowodowa (<em> <!-- -->wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt V KK 136/21, Legalis nr 2714190</em>).</p> <p>W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował dowodami dla poczynienia trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych co do winy i sprawstwa oskarżonego. W ocenie Sądu odwoławczego nie zaistniały żadne niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść T. <span class="anon-block">S.</span>, w szczególności wątpliwości dotyczące tego, że:</p> <p>1) to właśnie oskarżony w dniu 5 marca 2022 r. kierował pojazdem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> (i to on był kierowcą, a nie pasażerem jak utrzymywał przed sądem),</p> <p>2) w chwili prowadzenia pojazdu oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości.</p> <p>Okoliczności te wynikają w sposób klarowny z wiarygodnych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym ustalenia dotyczące stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu na podstawie przeprowadzonych urządzeniem <span class="anon-block">A.</span> miarodajnych badań. W związku z podniesionym w apelacji zarzutem, w wyroku Sądu odwoławczego nastąpiła mała modyfikacja w opisie przypisanego oskarżonemu czynu odnośnie uzyskanych wyników tych badań, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Przy czym zmiana ta nie była wyrazem rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego istniejących w sprawie wątpliwości, a jedynie doprecyzowaniem uzyskanych wyników badania nietrzeźwości oskarżonego po tym jak spowodował zdarzenie drogowe kierowanym pojazdem <span class="anon-block">marki F. (...)</span>. Obrońca podnosił jeszcze, że Sąd Rejonowy nie uwzględnił okoliczności korzystnej dla oskarżonego, a mianowicie faktu, iż w dniu zdarzenia nie był on właścicielem pojazdu <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. Wspomniano już wcześniej, w ramach omawiania innych zarzutów apelacyjnych, że dla stwierdzenia czy zachowanie oskarżonego z dnia 5 marca 2022 r. wyczerpało wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 4)">art. 178a § 4 kk</a> nie ma znaczenia, czy w czasie popełnienia tego czynu był on właścicielem pojazdu, którym kierował w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym, czy też właścicielem tego samochodu była inna osoba. Okoliczność ta nie należy bowiem do znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>, a więc słusznie Sąd Rejonowy zaniechał dalszego dociekania, kto w czasie inkryminowanego zdarzenia był faktycznym właścicielem pojazdu marki <span class="anon-block">F. (...)</span>. Istotne jest bowiem, że samochodem tym w dniu 5 marca 2022 r. kierował właśnie <span class="anon-block">T. S.</span>, znajdując się przy tym w stanie nietrzeźwości.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span> od zarzutu popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> </td> <td colspan="3"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Brak podstaw do uwzględnienia tych wniosków z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy oskarżonego, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia zasad wyrażonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 kpk</a>. Sąd Rejonowy uwzględnił bowiem okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego, przy czym tych drugich było w niniejszej sprawie znacznie więcej. Ponadto wyrok został oparty na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Sąd Rejonowy nie naruszył także w żaden sposób zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> ustanowionej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> albowiem w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły żadne takie niedające się usunąć wątpliwości dotyczące winy lub sprawstwa, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span>. Wbrew odmiennemu stanowisku obrony nie zaistniały więc żadne podstawy dla wydania w instancji odwoławczej orzeczenia reformatoryjnego i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>. Brak było także podstaw, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a>, do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zarzut </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="3"> <p> <em> <!-- -->3.4.</em> </p> </td> <td colspan="14"> <p>Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w szczególności:</p> <p>a) błędne i dowolne ustalenie, że oskarżony <span class="anon-block">T. S.</span> w dniu 5 marca 2022 r. około godziny 21:00 lub wcześniej kierował pojazdem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>,</p> <p>b) błędne i dowolne ustalenie, iż oskarżony <span class="anon-block">T. S.</span> w dniu 5 marca 2022 r. około godziny 21:00 lub wcześniej znajdował się w stanie nietrzeźwości,</p> <p>c) błędne i dowolne ustalenie, że stężenie alkoholu w organizmie <span class="anon-block">T. S.</span> w dniu 5 marca 2022 r. około godziny 21:00 lub wcześniej wynosiło 1,34 mg/l w wydychanym powietrzu,</p> <p>d) błędne i dowolne ustalenie, że po przeszukaniu odzieży oskarżonego ujawniono kluczyki od pojazdu <span class="anon-block">F. (...)</span>.</p> </td> <td colspan="3"> <p>☐ zasadny</p> <p>☒ częściowo zasadny</p> <p>☐ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Sąd Okręgowy uznał za koniecznie przypomnienie, że zarzut oparty na podstawie odwoławczej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 kpk</a> należy formułować tylko wtedy, gdy zdaniem skarżącego w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy i trafnie oceniony co do wiarygodności, sąd ustalił fakty, które z tych dowodów nie wynikały (błąd dowolności) lub zaniechał ustalenia faktów, które z nich wynikały i miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie (błąd braku) (<em> <!-- -->wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II AKa 53/21, Lex nr 3273034</em>). Mając na względzie przytoczony judykat należy podkreślić, że wszystkie zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego związane z nieprawidłową (jego zdaniem) oceną zgromadzonych dowodów przez Sąd Rejonowy zostały w postępowaniu odwoławczym uznane za nietrafne. Skarżący nie wykazał żadnych nieprawidłowości organu <em> <!-- -->meriti</em> w procesie weryfikacji wiarygodności materiału dowodowego. Konsekwencją było zanegowanie omawianego zarzutu błędów w ustaleniach faktycznych, który stanowił jedynie wyraz subiektywnego stanowiska obrońcy sprowadzający się do stwierdzenia, że oskarżony nie popełnił przypisanego mu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178;art. 178 § 1;art. 178 § 4)">art. 178 § 1 i 4 kk</a>. Podać trzeba, że to całkowicie niesłuszne stanowisko zostało przez obrońcę oparte na dowodach, którym prawidłowo odmówiono przymiotu wiarygodności, głównie chodzi o wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania <span class="anon-block">P. S.</span> złożone na etapie postępowania przed Sądem I instancji. Sprawstwo <span class="anon-block">T. S.</span> odnośnie czynu wyczerpującego znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178;art. 178 § 1;art. 178 § 4)">art. 178 § 1 i 4 kk</a> zostało ustalone w sposób niewątpliwy w oparciu o wiarygodny materiał dowodowy, o czym był już mowa powyżej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a § 4 pkt. 3/1)">pkt. 3.1</a>. Dowody te korelowały ze sobą wzajemnie i przedstawiały logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego obraz przebiegu inkryminowanego zdarzenia. Tylko kwestia ustaleń o stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego wymagała pewnej modyfikacji, przy czym nie rzutowało to w żaden znaczący sposób na odpowiedzialność karną za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>.</p> <p>Skarżący negował trafność ustalenia, że po przeszukaniu odzieży oskarżonego funkcjonariusze Policji ujawnili w jego kieszeni kluczyki od pojazdu <span class="anon-block">F. (...)</span>. Zdaniem obrony, gdyby rzeczywiście przedmiot taki został odnaleziony to zostałby on wymieniony w spisie i opisie rzeczy (załączniku do protokołu przeszukania). Tymczasem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 217)">art. 217 kpk</a> wynika, że zatrzymaniu podlegają wyłącznie rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym, przepadku, środków kompensacyjnych albo roszczeń o naprawienie szkody. Jak już wspomniano w pkt. 3.1. trudno za taki przedmiot w sprawie o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a)">art. 178a kk</a> uznać kluczyk od samochodu. W świetle powyższego nie dziwi zatem, że znalezione w odzieży oskarżonego kluczyki od samochodu <span class="anon-block">F. (...)</span> nie zostały zatrzymane przez funkcjonariuszy Policji przeprowadzających czynność przeszukania. To natomiast spowodowało, że przedmiot ten nie został wymieniony w spisie i opisie rzeczy. Nie oznacza to jednak, wbrew zapatrywaniom obrony, że oskarżony nie był w posiadaniu kluczyka samochodowego, skoro odmienne okoliczności na ten temat wynikają z wiarygodnych dowodów.</p> <p>Ostatnią kwestią wymagającą omówienia w ramach zarzutów błędów w ustaleniach faktycznych jest prawidłowość przyjętego przez Sąd Rejonowy stężenia alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu w chwili kiedy kierował on w dniu 5 marca 2022 r. pojazdem marki <span class="anon-block">F. (...)</span>. Istotne jest, że w przedmiotowej sprawie nie sposób dokładnie ustalić o której godzinie miał miejsce inkryminowany czyn zabroniony, gdyż oskarżony nie został zatrzymany „na gorącym uczynku”. Wiadomym jest, że około godz. 22:10 funkcjonariusze Policji rozpoczęli interwencję w miejscu zamieszkania brata oskarżonego, który sam wezwał służby z uwagi na obrażenia ciała oskarżonego. Natomiast o godz. 21:00 czynności na miejscu wypadku <span class="anon-block">F. (...)</span> podejmowali funkcjonariusze Policji z Wydziału Ruchu Drogowego wezwani na miejsce przez <span class="anon-block">R. G.</span>. Należy więc przyjąć, że kierowanie pojazdem <span class="anon-block">F. (...)</span> przez <span class="anon-block">T. S.</span> w stanie nietrzeźwości, jak i wypadek miały miejsce przed 21:00. Dokładnego stężenia alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu w czasie popełnienia przestępstwa nie sposób ustalić z uwagi na brak odpowiednich dowodów. Nie ustalono bowiem ilości ani rodzaju alkoholu spożytego przez oskarżonego przed jazdą samochodem w dniu 5 marca 2022 r. Natomiast stan nietrzeźwości oskarżonego wykazały dwa wyniki z pomiarów: pierwsze badanie przeprowadzone o godz. 23:01 – 1,25 mg/l, drugie badanie z godz. 23:17 – 1,34 mg/l. Nie kwestionował ich oskarżony, a po przedstawieniu mu zarzutu, przyznał się do popełnienia tego czynu zabronionego w takim kształcie. Wobec niemożliwości dokładnego ustalenia czasu popełnienia przestępstwa oraz braku dowodów wskazujących stan nietrzeźwości oskarżonego dokładnie w chwili prowadzenia pojazdu należało w opisie czynu oskarżonego podać wynik bliższy jazdy samochodem, tj. wynik z pierwszego badania przeprowadzonego o godz. 23:01 wynoszący 1,25 mg/l. W tej kwestii zaskarżony wyrok wymagał interwencji organu odwoławczego. Nie oznacza to jednak, że istniały wątpliwości co do tego, że w momencie kierowania pojazdem <span class="anon-block">F. (...)</span> w dniu 5 marca 2022 r. poprzedzającym jego wypadek, znajdował się on w stanie nietrzeźwości w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 16)">art. 115 § 16 kk</a>. Znamienne jest, że poziom alkoholu w chwili wykonywania badań był bardzo wysoki i znacznie przekraczał on normy, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 16)">art. 115 § 16 kk</a>. Z tego wynika wprost, że w chwili kierowania pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym <span class="anon-block">T. S.</span> także znajdował się w stanie nietrzeźwości, jednak nie wiadomo jaki dokładnie był to poziom. Obrońca oskarżonego sugerował, że oskarżony mógł spożyć alkohol już po opuszczeniu pojazdu kiedy wrócił do domu brata, nawiązując do wersji zdarzenia przedstawionej w niewiarygodnych wyjaśnieniach oskarżonego z postępowania przed Sądem I instancji. Jak wyżej wskazano, należycie przeprowadzona ocena dowodów wykluczała jednak taką sytuację, znamienne jest przy tym, że brat oskarżonego nic nie wspominał o wspólnym piciu alkoholu gdy ranny <span class="anon-block">T. S.</span> znalazł się w jego mieszkaniu. Ponadto zwiększający się poziom stężenia alkoholu pomiędzy pierwszym a drugim badaniem wcale nie potwierdza, że do spożycia alkoholu doszło już po wypadku. Jak powszechnie wiadomo kwestia wchłaniania i eliminowania alkoholu w organizmie jest kwestią bardzo indywidualną, zależną od bardzo wielu czynników. Ponadto oskarżony sam podał, że pił wódkę (a więc alkohol mocny) w czasie bezpośrednio poprzedzającym kierowanie pojazdem <span class="anon-block">F. (...)</span>, co koreluje ze stężeniem alkoholu jakie wykazały wyniki badań.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span> od zarzutu popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> </td> <td colspan="3"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Ustalenia faktycznie poczynione przez Sąd Rejonowy na temat sprawstwa i winy oskarżonego co do przypisanego mu czynu wyczerpującego znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178;art. 178 § 1;art. 178 § 4)">art. 178 § 1 i 4 kk</a> były poprawne i w całości opierały się o wiarygodny materiał dowodowy. Natomiast przeciwne stanowisko obrońcy w tej kwestii zostało osadzone wyłącznie na wyjaśnieniach, które w toku weryfikacji materiału dowodowego zostały odrzucone jako niewiarygodne i niezdatne dla ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Wbrew twierdzeniom apelującego nie było podstaw do wydania wyroku uniewinniającego co do czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>, jak również do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>4.  <strong> <!-- -->OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>1.</p> </td> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>5.  <strong> <!-- -->ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> <p> <strong> <!-- -->0.11.</strong> </p> </td> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w pozostałej części (poza zmianami opisanymi w pkt 5.2.).</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Powodem utrzymania wyroku w mocy w pozostałej części (poza zmianami opisanymi w pkt 5.2.) była całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, jak też brak podstaw wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 440;art. 455)">art. 439, 440 i 455 kpk</a>, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji. Sąd II instancji nie miał także żadnych zastrzeżeń do orzeczonych kar jednostkowych środków karnych oraz zaliczenia okresu faktycznego pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. </em> </p> <p> <em> <!-- -->Co się zaś tyczy kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze równym najwyższej z kar jednostkowych w wysokości 1 roku i 1 miesiąca, to nastąpiło to z obrazą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a>, który od dnia 24 czerwca 2020 r. wyznacza dolną granicę kary łącznej pozbawienia wolności powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, czyli w kontrolowanym przypadku minimalna kara łączna wynosić powinna 1 rok i 2 miesiące pozbawienia wolności i byłaby to jednocześnie suma kar jednostkowych. Z racji zakazu reformationis in peius określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 434;art. 434 § 1)">art. 434 § 1 kpk</a> i braku apelacji na niekorzyść oskarżonego taka niekorzystna zmiana zaskarżonego wyroku przez Sąd Okręgowy nie była w ogóle możliwa i dlatego utrzymano orzeczenie o karze łącznej w wymiarze 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Obrońca oskarżonego w apelacji zawarł także wniosek o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62 a)">art. 62a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> i umorzenie postępowania o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 3 w/w ustawy. Apelujący nie powiązał jednak tego wniosku z żadnym konkretnym zarzutem, co uniemożliwiało szczegółowe odniesienie się do stanowiska obrony w tej kwestii. Sąd Okręgowy, podobnie jak Sąd Rejonowy nie dopatrzył się powodów uzasadniających skorzystanie z rozwiązania przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62 a)">art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii</a>. Warto wyjaśnić, że norma zawarta w wymienionym przepisie nie ma charakteru stanowczego, przewiduje on uprawnienie organów procesowych do umorzenia postępowania, a nie nakaz takiego postąpienia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt II AKa 364/20, Lex nr 3342339). Istotne było, że oskarżony chociaż posiadał niewielką ilość narkotyku, pozwalającą na zakwalifikowanie jego czynu jako wypadku mniejszej wagi, to jednak był to narkotyk twardy – amfetamina, a wynik użycia psa służbowego Policji w mieszkaniu oskarżonego (k. 29) prowadzi do wniosku, że nie był to jednorazowy przypadek posiadania substancji narkotycznych przez podsądnego. To wszystko zdaniem organu odwoławczego przemawiało za niezastosowaniem instytucji, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62 a)">art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii</a> i w związku z tym pozytywnie oceniono decyzję Sądu Rejonowego o zaniechaniu umorzenia postępowania w tej sprawie.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> <p>0.0.11.</p> </td> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot i zakres zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że stosując <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> przyjęto, iż podstawę rozstrzygnięć stanowi ustawa karna w brzmieniu obowiązującym w dacie obu czynów.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Wobec tego, że po dacie popełnienia przestępstwa przez oskarżonego a przed wydaniem wyroku doszło do zmiany części przepisów karnych zastosowanych w tej sprawie (w szczególności dotyczy to wprowadzenia z dniem 1 października 2023 r. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b)">art. 44b kk</a> obligującego do orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego albo jego równowartości za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 lub 4 kk</a>) konieczne było rozważenie, czy wobec <span class="anon-block">T. S.</span> należało zastosować ustawę nową, czy tą obowiązującą poprzednio jako względniejszą dla sprawcy. Sąd odwoławczy po przeanalizowaniu tego zagadnienia doszedł do wniosku, że względniejsza dla oskarżonego była ustawa obowiązująca w czasie popełnienia przez niego przypisanych mu czynów zabronionych. W konsekwencji, konieczne było zastosowanie wobec oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> przepisów obowiązujących w dacie przypisanych oskarżonemu czynów, o czym Sąd Okręgowy orzekł w pkt 1 swego wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> <p>0.0.12.</p> </td> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot i zakres zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że w opisie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a § 1 i 4 kk</a>, przypisanego oskarżonemu w pkt 1 przyjęto, że pierwsze badanie po zdarzeniu o godz. 23:01, wykazało u niego stan nietrzeźwości 1,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Sąd Rejonowy w opisie czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">T. S.</span> w pkt 1 zaskarżonego wyroku przyjął drugi, wyższy wynik z przeprowadzonych badań stanu trzeźwości po zdarzeniu drogowym. Na podstawie zgromadzonych dowodów nie sposób było ustalić ani dokładnego czasu popełnienia przestępstwa, ani bliższych danych na temat ilości, rodzaju i czasu spożytego przez oskarżonego alkoholu ani w związku z tym, precyzyjnego poziomu stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego w momencie gdy prowadził pojazd mechaniczny. W takim przypadku zdaniem Sądu odwoławczego należało podać w zarzucie wynik bliższy jazdy samochodem, tj. wynik z pierwszego badania przeprowadzonego o godz. 23:01 wynoszący 1,25 mg/l. Spowodowało to konieczność ingerencji w treści zaskarżonego orzeczenia w sposób opisany powyżej.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> <p>1.1.</p> </td> <td colspan="12"> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> <p>2.1.</p> </td> <td colspan="12"> <p>Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> <p>3.1.</p> </td> <td colspan="12"> <p>Konieczność umorzenia postępowania</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> <p>4.1.</p> </td> <td colspan="12"> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <strong> <!-- -->0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="14"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="14"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>6.  <strong> <!-- -->Koszty Procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="14"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>3.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> stanowi, że w sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy, a jeżeli środek ten pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego – koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.</p> <p>Mając na względzie powyżej przytoczoną normę prawną, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł (ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism, co wynika z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a> (Dz. U. z 2013, poz. 663 ze zm). Ponadto w oparciu o regulacje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4)">art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 123) została mu wymierzona opłata za II instancję w kwocie 300 zł. Sąd Okręgowy nie dostrzegł określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> podstaw uzasadniających zwolnienie podsądnego z obowiązku zwrotu tych wszystkich elementów kosztów sądowych.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>7.  <strong> <!-- -->PODPIS </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p>Hanna Bartkowiak</p> </td> </tr> </table>