I GZ 209/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 436/07 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 8 marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 436/07, odmówił M. J. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 8 marca 2007 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G, z dnia 8 września 2006 r., nr [...] uzupełnioną decyzją z dnia 6 października 2006 r., nr [...] określającą kwotę długu celnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że M. J. w skardze na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 8 marca 2007 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Przedmiotowego wniosku M. J. nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Sąd podkreślił, iż stanowisko skarżącego, iż zaskarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi okoliczności warunkującej wystąpienie skutków określonych w dyspozycji art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., tj. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd podał, że wnioskodawca nie wykazał, by wykonanie decyzji mogło spowodować niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków. Informacji niezbędnych dla oceny zasadności wniosku Sąd pierwszej instancji nie mógł również ustalić w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, bowiem nie odnoszą się one do sytuacji materialnej wnioskodawcy. Za niezasadny, zdaniem Sądu, należy także uznać argument skarżącego dotyczący postanowienia organu administracyjnego, mocą którego wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że rozstrzygnięcie to traci moc obowiązującą z chwilą wydania przez organ odwoławczy ostatecznej decyzji, natomiast ocena faktyczna i prawna przyjęta przez organ odwoławczy przy rozstrzyganiu w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest dla sądu wiążąca. Sąd dokonuje oceny zasadności wniosku wedle wskazanych przepisów ustawy, opierając się na materiale dowodowym przedłożonym przez skarżącą. Pismem z dnia 21 czerwca 2007 r. M. J. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 28 maja 2007 r. oraz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia M. J. powołując się na otrzymane postanowienie Dyrektora Izby Celnej w G. o wstrzymaniu wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. stwierdził, iż "wstrzymanie zabezpieczenia trwa nadal i nie ma rzeczywistych podstaw do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powyższą regulacją, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu lub czynności organu administracji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd jest zatem uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym to strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma obowiązek wykazać, iż mają miejsce okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności organu administracji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w niniejszej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż skarżący nie wykazał, że w jego przypadku zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu na postanowienie z dnia 28 maja 2007 r. sam skarżący przyznał, że nie motywował wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za nieuprawnione powoływanie się przez M. J. na postanowienie organu administracyjnego, mocą którego wstrzymano wykonanie decyzji. Art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a jednoznacznie wskazuje, że po przekazaniu sądowi skargi, to sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności organu administracji. W postępowaniu sądowoadministracyjnym rozstrzygnięcie organu administracji nie ma już mocy obowiązującej, którą traci – jak słusznie podał Sąd I instancji – z chwilą wydania przez organ odwoławczy ostatecznej decyzji. Z przytoczonych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.