IV SA/Wa 2560/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE W dniu 28 sierpnia 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) D. W. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Geodety Kraju z [...] lipca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego orzekające z urzędu o nieważności postanowienia Starosty [...]. W złożonej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, nie przedstawiając żadnego uzasadnienia tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2016, poz. 1066 ze zm.) dalej "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawca nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał bowiem żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać przekonanie, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena przesłanek wystąpienia skutków opisanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza że konieczna jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zatem brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Jednocześnie Sąd zaznacza, że wydanie tego postanowienia nie pozbawia strony możliwości ponownego wykazania przesłanek, uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu i złożenia stosownego wniosku w tym zakresie wraz z odpowiednią dokumentacją do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej. Sąd zauważa jednocześnie, że nawet jeśli wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia byłby uzasadniony stosowną argumentacją, to z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie nie posiada atrybutu wykonalności, to należałoby odmówić wstrzymania jego wykonania. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Postanowienie to nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, które mogłyby zostać w wykonane w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1453/17, z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1500/17, postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1128/13, z dnia 20 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3385/12, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 470/14). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.