II FZ 739/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Bogusław Dauter (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 1103/17 w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r. w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 28 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: IV kwartał 2011 r., I kwartał 2012 r., II kwartał 2012 r., III kwartał 2012 r., IV kwartał 2012 r., I kwartał 2013 r., II kwartał 2013 r., III kwartał 2013 r. IV kwartał 2013 r., za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 15.017,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 27 lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w pkt II ww. wyroku. Postanowieniem z dnia 5 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił postanowienie zawarte w pkt II wyroku z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1103/17 oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz skarżącej kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem referendarza z dnia 2 stycznia 2018 r. skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych. Zatem, na zasądzone skarżącej koszty sądowe powinno się składać wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł oraz opłata kancelaryjna od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł – łącznie 497 zł. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne polega oddaleniu. W myśl art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast art. 205 p.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych w decyzjach dotyczących odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki, organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800) dla odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe. Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Z tego powodu brak jest w tego typu sprawach wartości przedmiotu sporu, od którego można by obliczyć wpis od skargi oraz ustalić wysokość wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, NSA zauważa, że w niniejszej sprawie brak było wartości przedmiotu sporu określonej jako należność pieniężna, bowiem przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Dlatego też zasadnie uznał sąd pierwszej instancji, że skoro w postępowaniu w sprawie orzeczenia odpowiedzialności nie ustala się należności pieniężnej i nie wskazuje się wartości przedmiotu sprawy, to w sprawie należało pobrać wpis stały. Słusznie zatem stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że wynagrodzenie reprezentującego skarżącą radcy prawnego powinno zostać ustalone nie w oparciu o § 2 pkt 8) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, przewidujący wynagrodzenie stosunkowe, lecz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, zgodnie z którym, "stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 480 zł". Prawidłowo wskazano w zaskarżonym postanowieniu, że na zasądzoną kwotę zwrotu kosztów powinno się składać wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł oraz opłata kancelaryjna od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł — łącznie 497 zł. W odniesieniu do argumentacji zawartej w zażaleniu, dotyczącej wniesienia przez organ zażalenia po upływie terminu, należy wskazać, że odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi DIAS w W. w dniu 20 lipca 2018 r., a przesyłka zawierająca zażalenie na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów została nadana w dniu 27 lipca 2018 r. (data stempla pocztowego – karta 215 akt sądowych). Natomiast — wbrew twierdzeniom autora zażalenia — data prezentaty biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu umieszczona na pierwszej stronie zażalenia, oznacza jedynie dzień, w którym pismo wpłynęło do sądu. Tymczasem zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (...) jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.